Kulik cienkodzioby (Numenius tenuirostris) – wymarły gatunek średniej wielkości ptaka wędrownego z rodziny bekasowatych (Scolopacidae).
Systematyka Gatunek ten po raz pierwszy zgodnie z zasadami nazewnictwa binominalnego opisał w 1817 roku Louis Pierre Vieillot, nadając mu nazwę Numenius tenuirostris, która obowiązuje do tej pory. Autor jako miejsce typowe wskazał Egipt. Nie wyróżniano podgatunków.
Występowanie Jedyne potwierdzone miejsca gniazdowania tych ptaków mieściły się w latach 1909–1925 w pobliżu miasta Tara na północ od Omska (południowo-zachodnia Syberia). Analiza stabilnych izotopów zawartych w piórach egzemplarzy muzealnych wykazała, że główne tereny lęgowe znajdowały się na stepach północnego Kazachstanu i południowo-środkowej Rosji. Ptaki te zimowały w Maghrebie, być może w północnym Egipcie, Mezopotamii i Jemenie. Trasa przelotu wiodła przez Turkmenistan, stepy nadkaspijskie, Ukrainę, Bałkany, Grecję i Półwysep Apeniński. Podczas tej wędrówki kilkakrotnie pojawiał się w Polsce (jego obecność stwierdzono 7 razy). Druga trasa wiodła na Bliski Wschód.
Morfologia Wygląd Brak wyraźnego dymorfizmu, zarówno płciowego jak i wiekowego. Wierzch ciała szarobrązowy pokryty ciemnymi, wydłużonymi plamami. Spód ciała jasny, a brzuch i kuper białe. Na szyi i piersi również cętki. Ogon biały z ciemnym, poprzecznym prążkowaniem. Długi, łukowato zagięty ku dołowi dziób oraz nogi czarne. Wymiary średnie długość ciała: 36–41 cmrozpiętość skrzydeł: 80–92 cmmasa ciała: 255–360 g (u dwóch zbadanych osobników)
Ekologia i zachowanie Biotop Torfowiska o gęstej roślinności. Podczas migracji i na zimowiskach różnorodne typy siedlisk, w tym słone bagna, wilgotne łąki, stepy, stawy rybne, solniska, laguny z wodą słonawą, błotniste równie pływowe, a nawet półpustynie. Gniazdo Na ziemi w suchym miejscu. Jaja O zwyczajach lęgowych niewiele wiadomo. Znajdowano w maju gniazda z 4 jajami. Wysiadywanie Informacje niepewne. Pożywienie Bezkręgowce, takie jak dżdżownice, owady i ich larwy, mięczaki czy skorupiaki.
Status i ochrona Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) w 1988 roku sklasyfikowała kulika cienkodziobego jako gatunek niedostatecznie poznany, ale przypuszczalnie w jakimś stopniu zagrożony; od 1994 roku klasyfikowała go jako gatunek krytycznie zagrożony. Od 2001 roku brak było zweryfikowanych stwierdzeń tego ptaka. W 2025 roku IUCN uznała gatunek za wymarły.
W Polsce kulik cienkodzioby podlegał ścisłej ochronie gatunkowejRozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 16 grudnia 2016 r. w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt ()..
Zobacz też ptaki Polski
Przypisy Systematyka i nazwa polska za:
Linki zewnętrzne
Kategoria:Bekasowate Kategoria:Wymarłe siewkowe Kategoria:Wymarłe ptaki Afryki Kategoria:Wymarłe ptaki Azji Kategoria:Wymarłe ptaki Europy Kategoria:Wymarłe ptaki holocenu Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1817 roku Kategoria:Taksony opisane przez Louisa Pierre’a Vieillota