Edward Borowski herbu Jastrzębiec (ur. 13 października 1909, zm. 30 maja 1987 w Paryżu) – polski dyplomata, genealog i kawaler maltański.
Dzieciństwo i lata nauki Urodził się jako syn Michała Aleksandra Borowskiego, polskiego kontradmirała i inżyniera mechanika okrętowego, i Marii Adeli z domu Raue. Dzieciństwo spędził wraz z rodzicami w ówczesnym Rewlu (obecnie Tallinn) i w Helsinkach oraz w rodzinnym majątku Juncewicze koło Starej Wilejki. Uczęszczał do Gimnazjum Polskiego w Gdańsku w latach 1922–1927, a następnie do Gimnazjum im. Króla Zygmunta Augusta w Wilnie, w którym zdał egzamin maturalny w 1929. Następnie studiował na Wydziale Prawa Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie i Uniwersytetu Poznańskiego. Magisterium prawa (1934), jak i doktorat z prawa międzynarodowego na USB w Wilnie (1937).
Przebieg służby dyplomatycznej Odbył praktykę w poselstwie polskim w Bernie w okresie od 16 lutego 1937 do 31 grudnia 1938. W roku 1939 nadal pracował na statusie praktykanta w centrali MSZ w Warszawie z oddelegowaniem na kurs prawniczy do Hagi. Zmobilizowany po wybuchu wojny we wrześniu 1939, powrócił do Polski przez kraje skandynawskie. Ewakuowany do Rumunii pracował w charakterze referenta MSZ w Biurze Prasy i Propagandy Ambasady RP w Bukareszcie od 15 października 1939 do 15 stycznia 1940. W miesiąc później przybył do Francji i do 15 VI 1940 był urzędnikiem Biura Radcy Prawnego MSZ z siedzibą w Angers. Po zajęciu Francji przez wojska niemieckie pozostał w strefie nieokupowanej w Vichy i pracował w Polskim Czerwonym Krzyżu od 1 września 1940 do 1 lutego 1941. W okresie od 1 lutego 1941 do 20 maja 1943 był zastępcą Delegata PCK i Delegata Generalnej Dyrekcji „Biur Polskich” na francuską Afrykę Północną. Zajmował się sprawami ewakuacji Polaków i werbunkiem do Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie. Następnie do 15 września 1944 urzędował w sekretariacie Ministra Spraw Zagranicznych RP w Londynie. 19 września 1944 mianowany II Sekretarzem Ambasady RP przy Watykanie, a następnie 1 marca 1948 radcą tej ambasady, pełnił obowiązki dyplomatyczne w tej ostatniej placówce suwerennej Polski.
Sekcja Polska Radia Francuskiego Po rezygnacji ze służby dyplomatycznej wyjechał do Paryża, gdzie w 1953 rozpoczął pracę w Office de radiodiffusion-télévision française (ORTF)Jan Winczakiewicz, Audycje polskie z Paryża, op.cit.; od 1961 jako I sekretarz redakcji programów sekcji polskiej, a od 1970 na stanowisku zastępcy redaktora naczelnego. W 1974 przeszedł na emeryturę.
Działalność w Związku Polskim Kawalerów Maltańskich Przyjęty do Związku Polskich Kawalerów Maltańskich 17 grudnia 1946 w kategorii Kawalerów Łaski Magistralnej. Po dokonaniu 4 pokoleniowego wywodu szlachectwa po mieczu Kawaler Łaski Magistralnej „iure sanguinis”. Od 9 listopada 1958 Kawaler Łaski i Dewocji, a od 11 grudnia 1975 Kawaler Wielkiego Krzyża Łaski i Dewocji. Sekretarz ZPKM, a następnie II Wiceprezydent Związku Polskich Kawalerów Maltańskich w latach 1975-1987.
Genealogia Członek Komisji Badawczej (Genealogicznej) ZPKM. Autor Genealogii niektórych polskich rodzin utytułowanych wydawanych w pięciu seriach z uzupełnieniami w ramach Materiałów do biografii, genealogii i heraldyki polskiej, t. 2-4 i 6-8 (Buenos Aires – Paryż 1964-1974 i Rzym 1985) oraz w formie osobnych odbitek. W ramach wydanych serii ukazało się łącznie 105 genealogii rodów (12 książęcych, 86 hrabiowskich i 6 baronowskich) utytułowanych oraz niekiedy gałęzi nieutytułowanych tychże rodów. Praca ta była pomyślana jako kontynuacja Almanachu błękitnego Jerzego Sewera Dunin-Borkowskiego, choć objęła w istocie tylko osoby żyjące i ich bezpośrednich przodków. Pozostawił po sobie pewną liczbę prac w rękopisie.
Odznaczenia Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (4 marca 1973) Oficer Orderu Sławy (Tunezja) Oficer Orderu Alawitów (Maroko) Kawaler Łaski Magistralnej Orderu Maltańskiego (1946) Kawaler Łaski Magistralnej „iure sanguinis” Orderu Maltańskiego (1950) Kawaler Łaski i Dewocji Orderu Maltańskiego (1958) Krzyż Wielki Honoru i Dewocji Orderu Maltańskiego (1975) Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Pro Merito Melitensi Krzyż Wielki Orderu Konstantyńskiego św. Jerzego Srebrny Krzyż Benemerenti Jubileuszu 1950 r.
Przypisy
Bibliografia Polscy kawalerowie maltańscy od XVI wieku do 1992 r. Zestawił Jerzy Baranowski (z późniejszymi uzupełnieniami) [w:] Zakon Maltański w Polsce. Praca zbiorowa pod red. Stefana K. Kuczyńskiego, Warszawa 2000, s. 194. Polska Służba Zagraniczna po 1 września 1939 r., Londyn 1954, s. 94. Rocznik Służby Zagranicznej 1939, Warszawa 1939, s. 269. „Tydzień Polski” Londyn 6 VI 1987. Seweryn Uruski, Rodzina. Herbarz szlachty polskiej, t. 1, Warszawa 1904, s. 340. Jan Winczakiewicz, Audycje polskie z Paryża – Archiwum Emigracji. Źródła i Materiały do Dziejów Emigracji Polskiej po 1939 roku, z. 3, Toruń 2000, s. 273.
Linki zewnętrzne Jan Winczakiewicz, op.cit. Aleksander Bystram, Wspomnienie o moim przyjacielu Edwardzie Borowskim.
Kategoria:Absolwenci Państwowego Gimnazjum im. Króla Zygmunta Augusta w Wilnie Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie Kategoria:Odznaczeni Benemerenti Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (władze RP na uchodźstwie) Kategoria:Pochowani na cmentarzu w Montmorency Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Alawitów Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Pro Merito Melitensi Kategoria:Polacy odznaczeni Świętym Konstantyńskim Orderem Wojskowym Świętego Jerzego Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Sławy (Tunezja) Kategoria:Polscy genealodzy Kategoria:Polscy kawalerowie maltańscy Kategoria:Przedstawiciele dyplomatyczni władz RP na uchodźstwie Kategoria:Urzędnicy Ministerstwa Spraw Zagranicznych (władze RP na uchodźstwie) Kategoria:Urodzeni w 1909 Kategoria:Zmarli w 1987