7 Pułk Artylerii Przeciwlotniczej Lekkiej (7 paplotl) – oddział artylerii przeciwlotniczej Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie.
Formowanie i zmiany organizacyjne Rozkazem dowódcy 6 Lwowskiej Dywizji Piechoty L.dz.33/Tjn./42 z dnia 29 października 1942 podjęto formowanie 7 pułku artylerii przeciwlotniczej w Qizil Ribat w Iraku. Rozkazem nr 1 dowódcy 7 paplot. z 10 listopada 1942 określono jego organizację i zasady funkcjonowania. Podstawą formowanego pułku była 2 bateria 6 dywizjonu artylerii przeciwlotniczej. Pułk podlegał Dowódcy Artylerii Armii Polskiej na Wschodzie. 7 paplot. składał się z: dowództwa pułku, kwatermistrzostwa, 3 dywizjonów po 3 baterie, plutonu łączności i plutonu transportowego. Formowany pułk otrzymał żołnierzy starszych wiekiem od 35 do 45 lat o słabej kondycji fizycznej. 50% żołnierzy było kategorii zdrowia A, 20% kategorii zdrowia C, a 30% kategorii zdrowia D. Podjęto ocenę przydatności do służby przysłanych żołnierzy. 5 grudnia odesłano 90 szeregowych nie nadających się do służby w artylerii przeciwlotniczej. Na dowódcę pułku został wyznaczony 12 listopada 1942 ppłk Tadeusz Kruszyński, który przebywał na urlopie w Palestynie. Zastępcą dowódcy pułku mianowano kpt. Tadeusza Dobrzańskiego. Z uwagi na nie przybycie do pułku ppłk. Tadeusza Kruszyńskiego obowiązki dowódcy od 29 października pełnił kpt. Tadeusz Dobrzański. Po dwóch kolejnych inspekcjach pułku przez gen. bryg. Romana Odzierzyńskiego Dowódcy Artylerii APW 2 stycznia 1943 i gen. dyw. Józefa Zająca Zastępcy Dowódcy APW 30 stycznia 1943 podjęto decyzję o wyznaczeniu nowego dowódcy pułku. 23 lutego dowództwo pułku objął mjr Bronisław Górski.
Po sformowaniu w pierwszych dniach listopada 1942 stan ewidencyjny pułku osiągnął 2/3 stanu etatowego: to jest 19 oficerów, 135 podoficerów, 462 bombardierów i kanonierów. Kadra oficerska wywodziła się w większości z artylerii, w tym część z przeciwlotniczej, wśród podoficerów tylko niewielka część wywodziła się z artylerii przeciwlotniczej pozostali pochodzili z piechoty. Wśród podoficerów było 21 podchorążych absolwentów Szkoły Podchorążych Artylerii z Kara-su.
3 grudnia 1942 dowództwo 7 paplot.l. wypożyczyło z 3 Karpackiego pułku artylerii przeciwlotniczej lekkiej 2 armaty przeciwlotnicze 40 mm i przelicznik Kerrison, a 14 grudnia z Centrum Wyszkolenia Armii 1 armatę przeciwlotniczą 40 mm. 17 lub 24 grudnia 1942 7 paplot.l przybył do obozu szkoleniowego w Habbaniya celem dalszego formowania i szkolenia. Na miejscu wszedł w skład zgrupowania artylerii przeciwlotniczej. W trakcie pobytu w zgrupowaniu w pułku 35% żołnierzy chorowało na malarię, w garnizonowej izbie chorych przebywało 60% żołnierzy wywodzących się z 7 pułku, pomimo że stacjonowały w obozie jeszcze trzy pułki i samodzielny dywizjon. W styczniu 1943 przybyło do pułku 204 nowych żołnierzy, w tym 13 stycznia 1943 124 młodych wiekiem żołnierzy. Starsi i o słabej kondycji żołnierze byli odsyłani do Ośrodka Zapasowego Armii. Z pułku wysyłano sukcesywnie kontyngenty żołnierzy na szkolenie na kursach kierowców pojazdów. Prowadzono szkolenie z działoczynów i przy przeliczniku, a oficerowie szkoleni byli na dwu tygodniowym kursie służby w polu. Prowadzono również szkolenie ogólnowojskowe, a także kierowano żołnierzy na szkolenie specjalistyczne (puszkarzy, mechaników, radiotelegrafistów i elektrotechników) w brytyjskich ośrodkach szkolenia. Sformowano wymagany etatem pluton warsztatowy.
W pułku przebywała grupa brytyjskich instruktorów prowadząc szkolenie z wszelkich dziedzin artylerii przeciwlotniczej. Od początku marca 1943 prowadzono strzelania z osobistej broni strzeleckiej oraz strzelania szkolne z zamontowanych na lufach armat lkm Bren do celów naziemnych i powietrznych. W czerwcu i wrześniu 1943 poszczególne działony odbyły strzelania bojowe do celów naziemnych jako przeciwpancerne. Natomiast 23 czerwca i 17 lipca 1943 prowadzono strzelania działonami do rękawa. Duży nacisk położono na ćwiczenia ze służby w polu w dzień i w nocy. 28 maja 1943 I dywizjon 7 pułku z 12 armatami 40 mm Mk. II, z uwagi na zagrożenie Iraku atakami niemieckiego lotnictwa, odjechał do obrony rafinerii w Kirkuku. 25 lipca 1943 jego zadania przejął III dywizjon, pełnił na tych stanowiskach dyżur do 4 września 1943, do wyjazdu do Palestyny. Z 7 pułku wysłano kandydatów na szkolenie do Szkoły Podchorążych Artylerii (baterii artylerii przeciwlotniczej). W okresie szkolenia pułk był poddany inspekcji Dowódcy APW gen. dyw. Władysława Andersa i Dowódcy Artylerii APW gen. bryg. Romana Odzierzyńskiego. Pułk był dwukrotnie odwiedzony przez Biskupa Polowego PSZ gen. bryg. Józefa Gawlinę. 19 września 1943 7 paplot.l. opuścił obóz w Habbaniya i odjechał do Palestyny. Po utworzeniu II Korpusu Polskiego włączony został w jego skład, gdzie podlegał bezpośrednio Dowódcy Artylerii II Korpusu.
Po przybyciu do Palestyny 7 paplot.l. stacjonował w obozie Hill 69 koło Julis. Od 7 października pułk dywizjonami współdziałał z 3 DSK i 5 KDP, wziął udział w ćwiczeniach między dywizyjnych „Narcyz”. Od 31 października 1943 II dywizjon, od 14 listopada I dywizjon i od 27 listopada III dywizjon wzięły udział w 7 dniowych artyleryjskich strzelaniach do celów powietrznych i naziemnych na poligonie Naharyia. Podczas pobytu w Palestynie z pułku zdezerterowało nie mniej niż 42 żołnierzy pochodzenia żydowskiego. Dowództwo pułku było zmuszone pilnie przeszkolić innych żołnierzy w miejsce dezerterów. W pierwszych dniach grudnia pułk wyjechał do Egiptu i zajął kwatery w obozie wojskowym Quassasin, gdzie otrzymał ostatnie uzupełnienia osobowe i sprzętu oraz wyposażenia. 29 grudnia 1943 wydzielona grupa kwaterunkowa wyjechała z Egiptu do Włoch. 2 i 3 lutego 1944 pułk wyjechał z obozu Quassasin do portu, gdzie został zaokrętowany na polski statek transportowy MS „Batory”, którym w konwoju przybył do Włoch około 10 lutego 1944. Pułk po przybyciu do Włoch był uzbrojony w 54 armaty 40 mm Bofors Mk. I, posiadał do ich ciągu 54 ciągniki Bedford QLB, 48 motocykli i 158 samochodów osobowych, półciężarowych i ciężarowych oraz samochodów specjalistycznych (warsztatowych, cystern, itd.).
Działania bojowe 7 pułk artylerii przeciwlotniczej lekkiej wziął udział w kampanii włoskiej 1944-1945. Był pułkiem dyspozycyjnym Dowódcy Artylerii II Korpusu, z tego względu w zależności od potrzeb był wykorzystywany. Bronił obiektów takich jak port w Anconie, lotnisk i składów armijnych przed atakami powietrznymi w oddaleniu od I linii frontu, podlegał wtedy dowódcy brytyjskiej właściwej brygady artylerii przeciwlotniczej. Bronił stanowisk artylerii naziemnej lub dowództw, węzłów komunikacyjnych dywizjonami, podlegał bezpośrednio Dowódcy Artylerii Korpusu, dowódcy 2 Grupy Artylerii lub w wyjątkowych sytuacjach dowódcy Artylerii Dywizyjnej poszczególnych dywizji. Podczas prowadzenia obrony obiektów nie był skoncentrowany w jednym miejscu lecz rozrzucony działonami w terenie. Łączność ze stanowiskiem dowodzenia baterii utrzymywano przy pomocy telefonu polowego, pomiędzy bateriami i dywizjonem podobnie. Dowództwa dywizjonów z dowództwem pułku kontaktowały się przy pomocy łączności radiowej lub gońców motocyklowych rzadziej telefonicznie.
Osłona II Korpusu podczas walk nad rzeką Sangro 28 lutego 1944 pułk zajął stanowiska ogniowe rozrzucony na zapleczu odcinka frontu II Korpusu nad rzeką Sangro. I dywizjon bronił rejonu Campobasso. Przez pierwszy miesiąc pobytu pułku w strefie frontowej nie odnotowano istotnych wydarzeń. Dopiero 30 marca 1944 został ostrzelany przez nieznanych sprawców wartownik pułku. 4 kwietnia ostrzelano dwa niemieckie samoloty Bf-109. 6 kwietnia w rejonie stanowisk 5 baterii zatrzymano osobę cywilną, obserwującego przez lornetkę pozycje i robiącego notatki. 8 kwietnia postawiono zaporę ogniowa przeciwko dwom samolotom niemieckim Bf-109, oddano 149 strzały. 10 kwietnia postawiono zaporę wobec niemieckich samolotów, wystrzelono 440 pocisków. Tego tez dnia zatrzymano 2 cywilów kryjących się w krzakach i robiących notatki przez żołnierzy II dywizjonu. 11 kwietnia żołnierze 5 baterii zatrzymali 6 cywilów ukrywających się w terenie górskim w szałasach. III dywizjon od 26 marca do 14 kwietnia 1944 ostrzelał 26 samolotów nieprzyjacielskich, które przelatywały nad zajmowanymi stanowiskami ogniowymi przez dywizjon.
Działania pułku podczas bitwy o Monte Cassino W ramach przygotowań do bitwy o Monte Cassino 7 pułk artylerii przeciwlotniczej przegrupował od 14 kwietnia 1944 część swoich baterii na bezpośrednie zaplecze frontu, celem lepszej osłony zgrupowanych do bitwy wojsk, sprzętu, składów i magazynów. Podczas przemarszu dowództwo I dywizjonu zostało ostrzelane przez artylerię niemiecką. 15 kwietnia zostały ostrzelane przez artylerię 1 i 2 baterie. 16 kwietnia ponownie pod ostrzałem artylerii znalazły się dowództwo I dywizjonu i 2 bateria. 18 kwietnia od ostrzału artylerii niemieckiej rannych zostało dwóch żołnierzy pułku. 20 kwietnia ostrzelane przez artylerię zostało dowództwo I dywizjonu i 3 bateria, poniesiono straty materialne. 21, 22 i 23 kwietnia pod ogniem artylerii była 4 bateria. 22 kwietnia pułk ostrzelał cztery samoloty Bf-109. 26 kwietnia od ostrzału niemieckiej artylerii ranny został jeden żołnierz ze stanu 7 pułku. 27 kwietnia pułk ponownie był pod ostrzałem artylerii niemieckiej. 29 kwietnia pułk oddał 12 strzałów do celu powietrznego. 30 kwietnia i 1 maja stanowiska baterii pułku znalazły się pod ostrzałem artylerii niemieckiej. Ponownie w dniach 3-8 maja stanowiska baterii pułku były ostrzeliwane przez artylerię niemiecką, w wyniku czego uszkodzeniu uległa jedna działobitnia. Zaobserwowano też do 60% niewybuchów. 10 i 11 maja ponownie stanowiska ogniowe były ostrzeliwane, 11 maja ranny został jeden z żołnierzy. 13 maja oddano 16 strzałów do celu powietrznego. 15 maja ponownie pułk był pod ostrzałem nieprzyjacielskiej artylerii. 16 maja pułk postawił ogień zaporowy w stosunku do niemieckich samolotów zrzucających rakiety oświetlające, wystrzelono 712 pocisków. 17 maja ranny został jeden żołnierz, tej nocy pułk oddał 6 strzałów do samolotu. 18 maja oddano 6 strzałów do celu powietrznego. 19 maja ostrzelał pułk 19 samolotów wroga 156 pociskami. 20 maja stanowiska pułku były pod ostrzałem niemieckiej artylerii ciężkiej. 21 maja w wyniku ostrzału artyleryjskiego stanowisk pułku lekko rannych zostało 4 żołnierzy. 22 maja baterie oddały 48 strzałów do 2 samolotów Bf-109. 23 maja na stanowiska pułku spadły 2 bomby lotnicze i 62 pociski artylerii niemieckiej. 24 maja pułk ostrzelany był przez artylerię niemiecką w wyniku czego uszkodzony był jeden samochód, dodatkowo stanowiska ogniowe były atakowane z broni pokładowej samolotu wroga. 25 maja stanowiska ogniowe pułku ponownie ostrzelane przez artylerię oraz zbombardowane i ostrzelane przez lotnictwo nieprzyjacielskie, w odpowiedzi oddano 3 strzały bezpośrednie.
mały|Bofors – 54 takie działa posiadał pułk
Udział w bitwach nad Adriatykiem