Hydronimy staroeuropejskie – hydronimy (nazwy zbiorników wodnych) w hipotetycznych językach staroeuropejskich. Określenie „staroeuropejskie” () zostało wprowadzone w 1964 przez Hansa Krahego na oznaczenie języka najstarszej zrekonstruowanej warstwy hydronimów w środkowej i zachodniej Europie z okresu przedgermańskiego i przedceltyckiego. Są one datowane przez Krahego na II tysiąclecie przed naszą erą. Według jednej z teorii, język hydronimów staroeuropejskich ma charakter aglutynacyjny i przedindoeuropejski (zobacz: przedindoeuropejski substrat językowy).
Terminu staroeuropejski w znaczeniu lingwistycznym nie powinno się mylić z tym samym określeniem użytym przez Mariję Gimbutas na oznaczenie neolitycznej kultury starej Europy.
Zasięg Postulowane staroeuropejskie nazwy rzeczne występują w rejonie Bałtyku, południowej Skandynawii, Europie Centralnej, Francji, na Wyspach Brytyjskich, i na półwyspach Iberyjskim i Apenińskim. Jest to skorelowane z rozkładem „zachodnioeuropejskich dialektów” indoeuropejskich: celtyckich, italskich, germańskich, bałtyckich, ilirskich, zachodniosłowiańskich. Charakterystycznie wyłączone wydają się rejony Bałkanów i Grecji oraz wschodnie rejony zasiedlenia Słowian.
Przykład Dur, przedceltycki rdzeń oznaczający wodę, potokGerhard Rohlfs, Le Gascon, 1935.: rzeka Adur (Sussex, Wielka Brytania) rzeka Dour, łaciński Dubris (Kent, Wielka Brytania) rzeka Dore (Francja) rzeka Doron (Francja) rzeka Dordogne < Durānius (Francja) rzeka Douro (Duero) (Portugalia i Hiszpania) rzeka Dronne (Francja) rzeka Dropt, łaciński Drotius (Francja) prawdopodobnie rzeka Drac (Francja) rzeka Drawa (dopływ Dunaju) (Drau) (Włochy, Austria, Słowenia, Chorwacja, Węgry) rzeka Drawa (Polska) rzeka Durance (Francja) rzeka Durenque (Francja) rzeka Eder (Niemcy) rzeka Odra (Polska) lub Oder (Niemcy) rzeka Drama (Polska)
Przypisy
Bibliografia Hans Krahe, Unsere ältesten Flussnamen, Wiesbaden (1964).
Kategoria:Językoznawstwo historyczno-porównawcze Kategoria:Nazwy geograficzne