Muzułmanie w niepodległych Indiach – stanowią największą z mniejszości religijnych Indii. To jedna z największych muzułmańskich społeczność świata (obok muzułmanów w Indonezji i Pakistanie). Obejmuje 138 188 240 mieszkańców co stanowi 13,4% ludności Indiihttps://web.archive.org/web/20090912045414/https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/ Dane szacunkowe na lipiec 2008 roku, podane za CIA The World Factbook (źródło: CIA).. Muzułmanie stanowią większość ludności w Dżammu i Kaszmirze oraz na Lakszadiwach. Ponadto wielu z nich mieszka w stanach Uttar Pradesh, Bihar, Bengal, Asam i Kerala.

thumb|225px|Ghaty muzułmanów w Benares thumb|225px|Ślub muzułmański w Indiach

Przeważają wśród nich sunnici (80% praktykujących muzułmanów)http://www.state.gov/g/drl/rls/irf/2003/24470.htm International Religious Freedom Report 2003. Departament Stanu USA. 19 kwietnia 2007.. Pozostali szyici to przeważnie sufici. Obie wspólnoty współpracują ze sobą, np. w All India Muslim Personal Law Board, która w zgodzie z indyjską konstytucją ma prawo uzgadniać w oparciu o szariat sprawy małżeństw, rozwodów i dziedziczenia muzułmanóws.76.. Mimo że muzułmanów jest w Indiach 10 razy mniej niż hindusów, to jako druga co do wielkości grupa religijna są widoczni. Można to zauważyć na przykład w lutym i marcu, gdy odbywają się pielgrzymki do Mekki (hadżdż) – lotniska są wypełnione pobożnymi muzułmanami.

Uzyskana w 1947 roku niepodległość Indii, o którą hindusi walczyli razem z muzułmanami, przyniosła niekorzystne zmiany w życiu społeczności muzułmańskiej. W związku z rozpadem Indii Brytyjskich na dwa państwa – oficjalnie laickie Indie i muzułmański Pakistan – wielu muzułmanów przeniosło się do Pakistanu. Ci, którzy pozostali, musieli mierzyć się z uprzedzeniami, które wzmocniły wzajemne rzezie w 1947 roku.

Powstanie Pakistanu W lipcu 1947 roku parlament brytyjski ogłosił Akt Niepodległości Indii (India Independence Act). Indie podzielono na dwa niezależne dominia: 14 sierpnia powstał Pakistan, 15 sierpnia powstały niepodległe Indie.

W przypadku Pakistanu na bazie wspólnej religii mieszkańców utworzono państwo bez tradycji historycznej, składające się z dwóch oddalonych od siebie o 1500 km części: Pakistanu Zachodniego i Pakistanu Wschodniego (Muhammad Ali Jinnah daremnie domagał się między wschodnim i zachodnim Pakistanem korytarza długości 1500 km). W momencie podziału Indii w 1947 roku 30% mieszkańców Indii stanowili muzułmanie, zamieszkujący przeważnie północną część kraju. Większość z tych 70 mln ludzi mówiących 6 językami (urdu, bengalski, pendżabski, paszto, sindhi i beludżi) znalazła się w Pakistanie. Jinnah został gubernatorem Pakistanu, a Liaquat Ali Khan jego premierem.

Powstały dwa państwa o nieustalonych granicach. Czekano na decyzje 500 księstw. Tylko trzy z nich nie wybrały Indii, niemniej Indie i tak z pomocą wojska włączyły je w swoje granice.

Podział na dwa państwa nie rozwiązał problemu muzułmanów w Indiach. Po 1947 roku pozostało ich w granicach niepodległych Indii ok. 30 mln (szczególnie w Bombaju, Ćennaju, Hajdarabadzie i Zjednoczonych Prowincjach (2008 – 13,4% od 1,15 miliarda ludności).

Większość muzułmanów wyemigrowała do Pakistanu. Życie pozostałych w nowej ojczyźnie naznaczone było trudnościami i koniecznością zmierzania się z uprzedzeniami. Jak pisze Jan Kieniewicz: Nienawiść legła u podstaw nowych państw. Jej ofiarą padł także Gandhi, który podporządkował się kongresowi, ale usiłował ratować możliwość współistnienia hindusów i muzułmanówS. 764..

Stosunki Indii z Pakistanem Stosunki z muzułmańskim Pakistanem mają wpływ na sytuację muzułmanów w Indiach. Gdy rosną nastroje wojenne, muzułmanie indyjscy widziani są jak „piąta kolumna” – mniejszość na usługach Pakistanu. W 1951 roku w przygotowujących się do demokratycznych wyborów Indiach pojawiły się dwie postawy wobec muzułmanów, związane też ze stosunkiem do Pakistanu: nehruiści (zwolennicy Nehru) – próba porozumienia się z premierem Pakistanu Liaquatem Alim Khanem; pogląd, że wojna to katastrofa dla obu biednych krajów tandoniści (zwolennicy prawicowca Puroshattama Dasa Tandona) – plany podbicia Pakistanu i zjednoczenia go siłą z Indiami

Stały napływ uchodźców (szczególnie z Pakistanu Wschodniego) był obciążeniem dla Bengalu. Hinduscy ekstremiści patrząc na muzułmanów przez pryzmat kolektywnej winy i kolektywnej zemsty proponowali, by za każdego powracającego z Pakistanu hindusa wydalić z Indii jednego muzułmanina. W ten sposób teorię dwóch narodów głoszoną przez Ligę Muzułmańską uznali za swoją. W muzułmanach indyjskich widzieli oni przede wszystkim innowierców, dopiero potem Indusów.

Nehru osobiście prosił muzułmańskich funkcjonariuszy urzędów, by pozostali w Indiach. Zgodził się na przystąpienie członków Ligi Muzułmańskiej do Kongresu. Nie godził się na odwet za obrabowanych z dobytku wysiedlonych z Pakistanu sikhów i hindusów. Łagodził decyzje komisarza do spraw posiadłości wysiedleńców muzułmańskich, który zamiast bronić prawowitych właścicieli działał w interesie zawłaszczających majątki uchodźców. Zawarł także pakt o nieagresji z Liaquatem Alim Khanem, prezydentem Pakistanu.

Postawa Nehru oburzała nacjonalistów hinduskich. Widzieli w nim wynarodowionego hindusa, który zatracił poczucie przynależności religijnej i etnicznej, opowiadając się przy tym za promuzułmańskim sekularyzmemS. 13-14 (tom III)..

Włączenie przemocą księstw muzułmańskich do Indii Dźunagadh, państwo na zachodnim wybrzeżu Indii o większości hinduskiej, ale rządzone przez księcia muzułmańskiego, już po uzyskaniu przez Indie niepodległości w 1947 roku zostało włączone do tego państwa. Po zajęciu przez armię indyjską dwóch spornych terytoriów i ucieczce zagrożonego tym księcia muzułmańskiego do Pakistanu, Indie przyłączyły księstwo, swoją decyzję potwierdzając w referendum (niewielu optowało za Pakistanem).

Hajdarabad, który powstał w 1724 roku, najpierw w sojuszu z Mogołami, a potem Brytyjczykami, był państwem bardzo dużym terytorialnie i o większym niż Dźunagadh znaczeniu. Indie nie chciały dopuścić do tego, aby na ich terytorium pozostała enklawa, na której mniejszość muzułmańska rządzi 85% ludności hinduskiej. Nizam Mir Osmal Ali Khan negocjując z Indiami, Wielką Brytanią, Pakistanem i jednocześnie kupując broń od Czechosłowacji liczył, że uda mu się uzyskać status państwa niepodległego. Ataki na hindusów ze strony wspieranej przez nizama radykalnej organizacji islamskiej razakar pogarszały sytuację księstwa. Indie po zastosowaniu blokady ekonomicznej przeprowadziły kilkudniową kampanię o charakterze „ograniczonej akcji policyjnej” – zginęło w niej 800 osób. Hajdarabad został włączony siłą do IndiiS. 192-193..

thumb|300px|Mapa Dżammu i Kaszmiru. Na zielono zaznaczono obszar kontrolowany przez Pakistan, pomarańczowym kolorem objęte są tereny należące do Indii, natomiast region Aksai Chin okupowany jest przez siły chińskie.

Spór o Kaszmir

Problem Kaszmiru pozostaje nierozwiązany do dziś. O niezależności Kaszmiru myślał nie tylko jego hinduski władca Hari Singh, ale także założyciel najpotężniejszej na tym terenie organizacji All Jammu and Kashmir Muslim Conference – Muhammad Abdullah. Pozostawał on w opozycji wobec Hari Singha. W 1947 roku doszło do starcia między hinduskimi władcami a muzułmańskimi poddanymi. Chłopom zbuntowanym przeciwko hinduskim właścicielom ziemi przyszły z pomocą plemiona Pasztunów z Pakistanu. Maharadża poprosił o pomoc Indie. Równocześnie na teren Kaszmiru wkroczyły wojska indyjskie i pakistańskie. Tak ustaliła się Linia Kontroli (Line of Control), która mimo kolejnych wojen między Indiami i Pakistanem nadal pozostaje linią graniczną. Trzy kolejne wojny wskazują na znaczenie Kaszmiru w stosunkach Indii z Pakistanem.

W XX wieku Indie toczyły cztery wojny z Pakistanem: Pierwsza wojna o Kaszmir między Indiami a Pakistanem (w październiku 1947)), druga (też o Kaszmir) w sierpniu i wrześniu 1965, trzecia z powodu Wschodniego Pakistanu w 1971, czwarta w 1999 (znów w Kaszmirze) o Kargil.

Indie walczą z wyodrębnionym z nich samych (Gandhi nazwał podział Indii brytyjskich „wiwisekcją ojczyzny”) państwem powstałym w oparciu o islam. Podczas każdej z wojen indyjscy muzułmanie są w trudniejszej sytuacji. Ekstremiści hinduscy widzą w nich nie tyle obywateli Indii, ile ludzi samej wiary, co wróg.

Zamieszki na tle komunalistycznym 3 postawy muzułmanów w polityce: zaangażowanie w małych i nielicznych organizacjach muzułmańskich wsparcie innych niemuzułmańskich organizacji politycznych aktywność w sferze kultury i edukacji

Wykorzystanie różnic religijnych i podtrzymywanie konfliktów między wspólnotami religijnymi dla osiągnięcia celów politycznych wzmacniane podczas panowania brytyjskiego, osiągające apogeum podczas podziału Indii nadal ma miejsce w niepodległych Indiach. W latach 1954–1982 doszło do 7 tysięcy zamieszek komunalistycznych, przy czym liczba ta wzrosła w latach 80. (szczególnie na przełomie lat 80. i 90., w 1992 – 2 tysiące zamieszek)Indie w stosunkach międzynarodowych Jakub Zajączkowski, 2007 r, s. 76/77.. W większości dotyczyły one północnych Indii. Ich wzrost wiąże się ze słabszą kondycją indyjskiej demokracji i wzrostem znaczenia hinduskiego nacjonalizmu. Hinduskie radykalne organizacje oskarżają muzułmanów o większą lojalność wobec islamu i Pakistanu niż wobec Indii. Taki obraz ich wynika ze wspomnień podziału Indii w 1947 roku, problemu Kaszmiru i rywalizacji kraju z Pakistanem.

Nacjonalizm hinduski thumb|130px|Abdul Kalam – prezydent Indii (2002–2007)

Wzrost znaczenia nacjonalizmu hinduskiego wiąże się z: upadkiem nehruistycznego modelu gospodarki otwarciem na inwestycje zachodnie (i strachem przed amerykanizacją kultury) wzmocnieniem fundamentalizmu islamskiego w Bangladeszu i Pakistanie.

Nacjonaliści hinduscy ograniczają kulturę Indii do kultury hindusów negując znaczenie innych wspólnot religijnych. Szukając wrogów hinduskiego narodu głównego znajdują w muzułmaninie. Odwołując się do muzułmańskiego najazdu z VIII wieku, podziału Indii w 1947 roku i sytuacji w Kaszmirze, traktują oni muzułmanów jak piątą kolumnę, we współpracy z Pakistanem, przeciwko Indii. Zagrożenie z ich strony jest przesadzane np. poprzez mit o islamskiej bombie demograficznej, podkreślanie znaczenia konwersji, czy wpływu szkół muzułmańskich wspieranych arabskimi pieniędzmi. Mimo że w Uttar Pradesh, stanie, któremu przysługuje najwięcej miejsc w parlamencie, co szósty wyborca jest muzułmaninems.74., biorą oni udział w rządach w stopniu nieproporcjonalnym do ich ilości. Być może dlatego, że muzułmanie w swoim rozproszeniu nie są jednością. Ich organizacje polityczne są słabe, oni sami niereprezentatywni w rządach i na uczelniach (szczególnie tam, gdzie są istotną mniejszością, np. w Zachodnim Bengalu stanowią 27% reprezentowana przez 3% w administracji rządowej)Indie w stosunkach międzynarodowych Jakub Zajączkowski, 2007 r, s. 83.. Mimo to trzech prezydentów Indii (na 12 od 1950 roku) to muzułmanie (Zakir Hussain, Fakhruddin Ali Ahmed i Abdul Kalam). Muzułmanie odegrali znaczącą rolę w indyjskim ruchu narodowowyzwoleńczym. Jednak obecnie ich partie mają znaczenie tylko w Kaszmirze i w Kerali, gdzie Liga Muzułmańska odgrywa swoją rolę w walce o władzę między Kongresem i komunistami. Bardzo ważną cechą muzułmańskiej społeczności w Indiach jest brak tradycyjnego dżihadu i nieobecność radykalnych fundamentalnych organizacji muzułmańskich. Mimo tylu lat wojny w Kaszmirze muzułmanie z pozostałych regionów Indii nie zaangażowali się w nią.