Głowocis japoński (Cephalotaxus harringtonia K. Koch) — gatunek krzewu lub niskiego drzewa, należący do rodziny cisowatych. Naturalnie występuje na terenie Azji — w Północnych Chinach, Japonii, Korei, Mandżurii i Syberii.
Morfologia thumb|left|Pędy z liśćmi thumb|left|alt=Zdjęcie, wisząca gałązka głowocisu z kwiatami|Kwiaty Pokrój Zaokrąglony. Pień Po 10 latach osiąga ok. 1 m wysokości i 1 m szerokości. Maksymalnie 6 metrów wysokości. Igły Długości 5 cm i szerokości 0,3 cm na spodniej stronie mają dwa jasnosrebrzyste równoległe prążki. Nasiona Owalne, zebrane po kilka na krótkich szypułkach, na dolnej stronie pędów. Okryte mięsistą osnówką. Długości 2–3 cm. Dojrzewają w drugim roku. Kwiaty Niepozorne. Kora Brązowa, łuszcząca się. Siewka Posiada dwa liścienie.
Systematyka i zmienność Odmiana biologiczna: głowocis japoński pestkowaty (Cephalotaxus harringtonia var. drupacea (Sieb. & Zucc.) Koidz. 1930) — dorasta do 1,5 m.
Odmiana uprawna: głowocis japoński 'Fastigiata' — pokrój prawie kolumnowy, gałęzie wzniesione stromo do góry, układ igieł spiralny.
Uprawa W Polsce okazy tego gatunku znajdują się m.in. w arboretum w Ogrodzie Botanicznym PAN w Warszawie (rosną tam 3 sztuki), Ogrodzie Botanicznym UWr we Wrocławiu czy w arboretum w Wojsławicach. Historia uprawy Pierwsze uprawy w Wielkiej Brytanii w 1829 roku. Wymagania Gleby kwaśne, ciężkie i gliniaste. Toleruje kredowe. Stanowisko wilgotne i chłodne, w częściowym lub całkowitym cieniu. W Polsce mogą przemarzać. Rozmnażanie Z pędów końcowych pobieramy półzdrewniałe lub zdrewniałe sadzonki. Sadzonki z pędów bocznych nie wykształcają pędu wiodącego.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Cisowate