Systematyczna współpraca – jeden z instrumentów, za pomocą których Unia Europejska prowadzi wspólną politykę zagraniczną i bezpieczeństwa.
Traktat z Maastricht wymienił ją jako jeden z instrumentów działania Unii, zaś traktat amsterdamski określił ją jako umacnianie systematycznej współpracyTraktat o Unii Europejskiej, art. 12.. Instrument ten, w przeciwieństwie do pozostałych, nie przybiera żadnej konkretnej formy, dlatego bywa różnie rozumiany. Niektórzy uważają, iż chodzi tu o ogólne sposoby osiągania celów Unii, inni widzą w nim bliski związek z wypracowywaniem wspólnych stanowisk. W kwestii praktycznego umacniania współpracy Traktat o Unii Europejskiej zawiera zapisy nakazujące państwom członkowskim popieranie aktywnie bez zastrzeżeń polityki zewnętrznej i bezpieczeństwa w duchu lojalności i wzajemnej solidarności. Są one zobowiązane także do działania na rzecz umacniania współpracy i powstrzymywania się od działań, które byłyby sprzeczne z interesami Unii lub mogłyby zaszkodzić jej skuteczności jako spójnej siły w stosunkach międzynarodowych.TUE, art. 11.2. Muszą się one także wzajemnie informować na forum Rady UE i uzgadniać tam kwestie polityki zagranicznej i bezpieczeństwa, by przez zgodne działania zapewnić jak największy wpływ Unii na bieżące wydarzeniaTUE, art. 16.. Systematyczne współpraca znajduje swoje faktyczne odzwierciedlenie w pozostałych instrumentach WPZiB, przy których wykorzystywaniu jest ona podejmowanaRyszard Zięba, op. cit., s. 60.
Zobacz też zasady i ogólne wytyczne wspólne strategie wspólne stanowiska wspólne działania
Przypisy
Kategoria:Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa