Bronisław Onufry Kopczyński, często jako Onufry Bronisław Kopczyński, ps. Stefan Barwiński, Adam, ps. muzyczne Lech Kobron, Sławomir Bronicz (ur. 10 września 1916W 1917 według publikacji: Stanisław Ozimek, Film polski w wojennej potrzebie, Państwowy Instytut Wydawniczy, Warszawa 1974, s. 157. w Warszawie, zm. 5 kwietnia 1943 na Majdanku) – polski muzyk (kompozytor, dyrygent), poeta, krytyk, publicysta związany z narodową demokracją, założyciel i pierwszy redaktor konspiracyjnego czasopisma „Sztuka i Naród”.
Życiorys Był synem malarza Bronisława Kopczyńskiego i Lucyny z Kozłowskich. Imię Onufry otrzymał po Onufrym Kopczyńskim. Miał siostrę Laurę (1909–1986), aktorkę oraz brata Zbigniewa. W 1934 ukończył Państwowe Gimnazjum im. Joachima Lelewela w Warszawie. Po maturze rozpoczął studia w Państwowym Konserwatorium Warszawskim, studiował w klasie kompozycji u Piotra Rytla oraz dyrygentury u Waleriana Bierdiajewa, które ukończył tuż przed II wojną światową.
Przed II wojną światową był związany z RNR–Falanga. Został przewodniczącym powstałej w grudniu 1936 Polskiej Organizacji Akcji Kulturalnej (POAK) oraz redaktorem czasopisma „Ruch Kulturalny”. Twórcy POAK propagowali m.in. narodowy charakter kultury polskiej, jej niezależność od obcych wpływów.
W okresie okupacji hitlerowskiej był członkiem konspiracyjnej organizacji polityczno-wojskowej Konfederacja Narodu, w której kierował pionem kulturowym. Był twórcą i pierwszym redaktorem naczelnym miesięcznika „Sztuka i Naród” (od wiosny 1942 do swojego aresztowania).
Jako kompozytor Bronisław Onufry Kopczyński był autorem kilkudziesięciu utworów, głównie piosenek i kantat. Najbardziej znana jest pieśń Uderzeniowych Batalionów Kadrowych: Wymarsz Uderzenia (A jeśli będzie wiosna), do słów Andrzeja Trzebińskiego.
Był dwukrotnie aresztowany przez Gestapo. Po raz pierwszy: wieczorem 13 grudnia 1939 na skutek denuncjacji Stanisława Brochwicza-Kozłowskiego, który był agentem Abwehry, został przewieziony do siedziby Gestapo w alei Szucha, następnie na Daniłowiczowską, skąd m.in. na skutek interwencji rodziny został zwolniony w lutym 1940 . Po raz drugi: w nocy z 8 na 9 stycznia 1943, został przewieziony na Pawiak, a następnie do obozu koncentracyjnego na Majdanku, gdzie zmarł 5 kwietnia 1943 na tyfus plamisty.
Wybrane publikacje Onufry Bronisław Kopczyński, Narodowa Rewolucja Kulturalna, „Ruch Młodych”, 1936, nr 11, s. 25. Onfury Bronisław Kopczyński, Wytyczne narodowo-radykalnej polityki kulturalno-oświatowej, „Przełom”, 1938, nr 2, s. 13.
Zobacz też Ruch Kulturowy Andrzej Trzebiński
Przypisy
Bibliografia Arkadiusz Meller, Onufry Bronisław Kopczyński, w: Lista strat działaczy obozu narodowego w latach 1939–1955. Słownik biograficzny, tom I (redakcja naukowa Wojciech Muszyński, Jolanta Mysiakowska-Muszyńska), Warszawa 2010, s. 166–168 (z fotografią)
Linki zewnętrzne Utwory Onufrego Bronisława Kopczyńskiego w serwisie Polona Wymarsz uderzenia Onufrego Bronisława Kopczyńskiego w serwisie Polona Kolekcja Bronisława Onufrego Kopczyńskiego w archiwum cyfrowym Instytutu Myśli Politycznej im. Gabriela Narutowicza Utwory Onufrego Bronisława Kopczyńskiego w Cyfrowej Bibliotece Polskiej Piosenki
Kategoria:Absolwenci XLI Liceum Ogólnokształcącego im. Joachima Lelewela w Warszawie Kategoria:Członkowie Konfederacji Narodu Kategoria:Ludzie związani z polską prasą podziemną 1939–1945 Kategoria:Politycy polskiego ruchu narodowego Kategoria:Polscy kompozytorzy Kategoria:Polscy dyrygenci Kategoria:Polscy pisarze dwudziestolecia międzywojennego Kategoria:Polscy poeci Kategoria:Polscy redaktorzy naczelni Kategoria:Żołnierze Armii Krajowej Kategoria:Ludzie urodzeni w Warszawie Kategoria:Urodzeni w 1916 Kategoria:Zmarli w 1943 Kategoria:Więźniowie aresztu śledczego Gestapo w alei Szucha w Warszawie Kategoria:Więźniowie Aresztu Centralnego przy ul. Daniłowiczowskiej w Warszawie (okupacja niemiecka) Kategoria:Więźniowie Pawiaka (okupacja niemiecka) Kategoria:Więźniowie KL Lublin