Michaił Pietrowicz Worobjow, ros. Михаил Петрович Воробьёв (ur. w Chasawjurcie, zm. 12 czerwca 1957 w Moskwie) – radziecki dowódca wojskowy, szef wojsk inżynieryjnych Wojsk Lądowych Armii Radzieckiej, marszałek wojsk inżynieryjnych (1944).
Życiorys Urodził się w Chasawjurcie w Dagestanie. Był synem radiotelegrafisty na kolei. Od 1906 mieszkał wraz z rodziną we Władykaukazie. W 1914 rozpoczął studia w Instytucie Górniczym w Sankt Petersburgu, lecz wkrótce został wcielony do armii. Służbę wojskową rozpoczął w 1916. W 1917 ukończył szkołę chorążych w Orenburgu. W 1929 ukończył studia na fakultecie inżynieryjnym w Wojskowej Akademii Technicznej im. Feliksa Dzierżyńskiego w Moskwie.
Od 1918 pełnił służbę w Armii Czerwonej. Od marca do listopada 1918 był sekretarzem radzieckiego przedstawicielstwa dyplomatycznego w Danii. Od 1919 był członkiem RKP(b)/KPZR. W czasie wojny domowej w Rosji dowodził samodzielną kompanią drogowo-mostową 13 Dywizji Strzeleckiej, potem był inżynierem 3 Brygady 33 Kubańskiej Dywizji Strzeleckiej na Frontach: Zachodnim, Południowym i Kaukaskim.
Po wojnie był dowódcą batalionu saperów oraz szefem łączności korpusu strzeleckiego. W 1924 został skierowany na wyższe studia wojskowe. Po ukończeniu studiów w akademii był inżynierem brygady a następnie – inżynierem dywizji. Od marca 1932 był wykładowcą, a od lipca 1932 komendantem fakultetu w Wojskowej Akademii Technicznej im. Feliksa Dzierżyńskiego w Moskwie. W 1935 został adiunktem a następnie docentem w tej akademii. W 1936 nadano mu stopień wojskowy inżyniera wojskowego I rangi. Był autorem wielu prac naukowych z zakresu budowy umocnień inżynieryjnych i fortyfikacji. Od 1936 był komendantem odznaczonej Orderem Czerwonego Sztandaru Szkoły Wojsk Inżynieryjnych im. Kominternu w Leningradzie. Był uczestnikiem wojny radziecko fińskiej. 4 czerwca 1940 został mianowany na stopień generała majora wojsk inżynieryjnych. Od lipca 1940 był generałem-inspektorem wojsk inżynieryjnych Armii Czerwonej.
Od czerwca 1941 był szefem zarządu inżynieryjnego, a następnie szefem wojsk inżynieryjnych Frontu Zachodniego. Jednocześnie od grudnia 1941 dowodził 1 Armią Saperską. W 1941 kierował budową umocnień obronnych pod Moskwą. Od kwietnia 1942 był zastępcą ludowego komisarza obrony (ministra) – szefem Wojsk Inżynieryjnych RChACz. Kierował budową zapór inżynieryjnych pod Stalingradem, na Froncie Leningradzkim i Wołchowskim oraz na łuku kurskim. 29 marca 1943 został awansowany na stopień generała porucznika wojsk inżynieryjnych, a 16 września 1943 na stopień generała pułkownika wojsk inżynieryjnych. 21 lutego 1944 został mianowany marszałkiem wojsk inżynieryjnychУказ Президиума Верховного Совета СССР «О присвоении генерал-полковнику инженерных войск связи Воробьёву М. П. военного звания маршала инженерных войск» от 21 февраля 1944 года // Ведомости Верховного Совета Союза Советских Социалистических Республик : газета. — 1944. — 29 февраля (№ 12 (272)). — С. 1. Funkcję szefa Wojsk Inżynieryjnych pełnił do kwietnia 1946.
Po wojnie – od kwietnia 1946 – był szefem wojsk inżynieryjnych Wojsk Lądowych Armii Radzieckiej. Następnie pełnił służbę na coraz niższych stanowiskach. W ramach represji 9 listopada 1951 został zdegradowany do stopnia generała pułkownika wojsk inżynieryjnych. Od 1952 był szefem Wojsk Inżynieryjnych Kijowskiego Okręgu Wojskowego. Od 1954 był zastępcą szefa zakwaterowania i budownictwa Moskiewskiego Okręgu Wojskowego. Po XX Zjeździe KPZR, 8 marca 1956 przywrócono mu stopień marszałka wojsk inżynieryjnych. Jako marszałek wojsk inżynieryjnych pełnił służbę na stanowisku zastępcy dowódcy Nadbałtyckiego Okręgu Wojskowego do spraw zakwaterowania i budownictwa. Funkcję tę sprawował do śmierci.
Zmarł po długiej i ciężkiej chorobie, 12 czerwca 1957 w Moskwie. Został pochowany na Cmentarzu Nowodziewiczym.
Awanse generał major wojsk inżynieryjnych 4 czerwca 1940; generał porucznik wojsk inżynieryjnych 29 marca 1943; generał pułkownik wojsk inżynieryjnych 16 września 1943; marszałek wojsk inżynieryjnych 21 lutego 1944; zdegradowany 9 listopada 1951; generał pułkownik wojsk inżynieryjnych 9 listopada 1951; marszałek wojsk inżynieryjnych 8 marca 1956 (przywrócenie stopnia).
Odznaczenia Order Lenina – dwukrotnie Order Czerwonego Sztandaru – trzykrotnie Order Czerwonego Sztandaru Pracy Order Suworowa I klasy Order Wojny Ojczyźnianej I klasy Medal jubileuszowy „XX lat Robotniczo-Chłopskiej Armii Czerwonej” Medal jubileuszowy „30 lat Armii Radzieckiej i Floty” Order Krzyża Grunwaldu I klasy
Przypisy
Bibliografia
Aleksander Mazur, Order Krzyża Grunwaldu 1943-1985, Warszawa 1988. Radziecka Encyklopedia Wojskowa, t. II, Moskwa Wielka Encyklopedia Radziecka, t. 5, s. 358, Moskwa 1969–1978 Wojskowy słownik encyklopedyczny, Moskwa 1986 Воробьев Михаил Петрович – Проект ХРОНОС
Linki zewnętrzne Alma Mater Инженерных Войск – Воробьев Михаил Петрович
Kategoria:Cudzoziemcy odznaczeni Orderem Krzyża Grunwaldu I klasy Kategoria:Czerwoni (wojna domowa w Rosji) Kategoria:Marszałkowie wojsk inżynieryjnych Sił Zbrojnych ZSRR Kategoria:Odznaczeni Orderem Czerwonego Sztandaru Pracy Kategoria:Odznaczeni Orderem Czerwonego Sztandaru Kategoria:Odznaczeni Orderem Lenina Kategoria:Odznaczeni Orderem Suworowa Kategoria:Odznaczeni Orderem Wojny Ojczyźnianej I klasy Kategoria:Radzieccy żołnierze II wojny światowej Kategoria:Urodzeni w 1896 Kategoria:Wojskowi Imperium Rosyjskiego Kategoria:Zmarli w 1957 Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Nowodziewiczym w Moskwie Kategoria:Ludzie urodzeni w Chasawiurcie