Coś się kończy, coś się zaczyna – zbiór ośmiu opowiadań z gatunku fantasy, napisanych przez Andrzeja Sapkowskiego. Każde poprzedzone jest komentarzem odautorskim, zostało ponownie zredagowane, przez co stało się wierniejsze oryginałowi. Zbiór został wydany w roku 2000 przez SuperNową.

W roku 2012 zbiór rozszerzono dwa opowiadania (Maladie i krótsze Spanienkreuz) i wydano pod nowym tytułem Maladie i inne opowiadania. Był wznowiony jako ebook w 2017 r.

Spis opowiadań W oryginalnej antologii znajdują się: Droga, z której się nie wraca – związane z cyklem wiedźmińskim. Muzykanci – uhonorowane w 1990 nagrodą Fundacji Literackiej im. Natalii Gall. Tandaradei! W leju po bombie – nagrodzone w 1993 na Polconie w Lublinie nagrodą im. Janusza A Zajdla. Coś się kończy, coś się zaczyna – opowiadanie w którym występują postaci z sagi o wiedźminie, niezwiązane jednak z nią fabularnie. Bitewny pył – znane również jako „Battle Dust”, czyli fragment rzekomej space opery. Złote popołudnie – nominowane w 1997 do nagrody im. Janusza A. Zajdla. Zdarzenie w Mischief Creek Dodatkowo w rozszerzonym zbiorze Maladie i inne opowiadania:

Spanienkreuz – opublikowanym w 2007 roku w czasopiśmie „Nowa Fantastyka”, Maladie – wydanym w roku 1995 w zbiorze Świat króla Artura. Maladie.

Odbiór W 2001, Mariusz Cieślik recenzując zbiór dla „Gazety Wyborczej” napisał, że opowiadania ze zbioru, wszystkie publikowane wcześniej w innych miejscach, są „zręcznie napisane w różnych konwencjach: mamy horror, fantasy, space operę czy »klasyczne« science fiction”, jednak skrytykował je też pisząc, że „większość [opowiadań ze zbioru] sprawia wrażenie pisanych dla sztubackiego dowcipu bądź literackiej zabawy” a także, że „głównym powodem wydania książki jest zaznaczenie obecności [pisarza] na rynku”.

Zbiór zrecenzował też w tym samym roku Tomasz Pacyński dla fanzinu Fahrenheit, krytykując go za brak nowych opowiadań i uznając go za „edytorsko chybiony”, interesujący raczej tylko tych, którzy chcą mieć te opowiadania zebrane w jednym, estetycznie wydanym zbiorze pasującym do reszty wydań SuperNowej, równocześnie jednak pisząc, że „warto tomik kupić, warto go przeczytać”.

W 2012 zbiór Maladie i inne opowiadania zrecenzował dla portalu Poltergeist (polter.pl) recenzent o pseudonimie Camillo. Do dwóch najlepszych utworów zaliczył Coś się kończy, coś się zaczyna („zdecydowanie najzabawniejsze opowiadanie w zbiorze”) i W leju po bombie, które uznał za także zabawną satyrę polskiej rzeczywistości lat 90. Za trzecie najlepsze uznał Zdarzenie w Mischief Creek, pisząc, że „jest przykładem solidnego rzemiosła i zasługuje na wyważone oklaski”. O Bitewnym pyle napisał, że jest to „opowiadanie-prowokacja, udające fragment większej całości i złośliwie kończące się w najciekawszym momencie”, co może rozbawić pisarza, ale raczej nie czytelników. Krótki Spanienkreuz napisany dla nieopublikowanej hiszpańskojęzycznej antologii o bombardowaniu Guerniki uznał za ciekawostkę. Maladie uznał za poruszające dla niektórych czytelników, ale być może nużące innych nadmiarem „poruszających scen”. Za najsłabsze opowiadania ze zbioru uznał Tandaradei! i Muzykantów, krytykując je jako nudne, a Muzykantów specyficznie jako chaotyczne napisane. Do słabych utworów zaliczył też Drogę, z której się nie wraca, które skrytykował za „urywaną narrację i naciągane zwroty akcji”. W podsumowaniu uznał antologię za prezentację ewolucji literackiej kariery Sapkowskiego, który „może nie wielkim, ale sprawnym i poczytnym pisarzem jest”.

Także w 2012 Maladie i inne opowiadania doczekał się krótkiej zapowiedzi w fanzinie Esensja; recenzent uznał, że Maladie to „opowiadanie legendarne” i że warto będzie zapoznać się z tekstami Złotego popołudnia i W leju po bombie, które spodziewał się tam zobaczyć.

Przypisy

Kategoria:Zbiory opowiadań Andrzeja Sapkowskiego Kategoria:Utwory literackie z 2000