Abraham z Kaszkaru, zwany Wielkim (ur. ok. 492 lub 503 w Kaszkarze w Persji, zm. 8 stycznia 588) – syryjski mnich, autor wielu reguł zakonnych, założyciel i opat Wielkiego Klasztoru. Jest uważany za twórcę monastycyzmu stricte nestoriańskiego.
Żywot U pierwszych chrześcijan syryjskich i Mezopotamii życie zakonne było bardzo popularne. Wszyscy mnisi i mniszki byli nomadami Al-Hira z klasztoru założonego przez Mar Awgina ok. 350. Abraham prowadził działalność misyjną wśród Arabów. Żył pośród mnichów egipskich w Sketis. Później studiował teologię w Nisibis w Syrii oraz w Izla-Gebirges. Stamtąd udał się w pobliże góry Izla powyżej Nisbis, nieopodal Edessy (obecnie: Şanlıurfa), gdzie założył klasztor z surowymi zasadami i w 571 nadał mu własną regułę. Był to pierwszy cenobityk na tych terenach. Trzeci opat klasztoru, Babaj Wielki, był jego uczniem.
Kult Abraham jest uznawany za świętego i doktora przez Asyryjski Kościół Wschodu.
Jego wspomnienie obchodzone jest w szósty piątek po Epifanii.
Bibliografia Wincenty Myszor, Abraham z Kaszkar [w:] César Vidal Manzanares, Pisarze wczesnochrześcijańscy I-VII w. Mały słownik, wyd. Verbinum, Warszawa 2001. na Biographisch-Bibliographisches Kirchenlexikon (BBKL)
Kategoria:Asyryjscy chrześcijanie Kategoria:Kościoły asyryjskie Kategoria:Zakonnicy Kategoria:Ojcowie Kościoła Kategoria:Syryjczycy Kategoria:Urodzeni w V wieku Kategoria:Zmarli w 588 Kategoria:Biskupi Kościoła Wschodu Kategoria:Twórcy monastycyzmu chrześcijańskiego Kategoria:Syryjscy pisarze wczesnochrześcijańscy