Charles Sidney Grodin (ur. 21 kwietnia 1935 w Pittsburghu, zm. 18 maja 2021 w Wilton w stanie Connecticut) – amerykański aktor filmowy, teatralny i telewizyjny, scenarzysta, prezenter telewizyjny i komik. W 1978 zdobył nagrodę Emmy za scenariusz do programu muzycznego NBC The Paul Simon Special (1977).
Życiorys Wczesne lata Urodził się w Pittsburghu w Pensylwanii jako syn ortodoksyjnych Żydów – Leny (z domu Singer) i Theodore’a Isadore’a Grodina. Jego rodzina składała się z emigrantów, pochodzących z ówcześnie wchodzących w skład Imperium Rosyjskiego terenów dzisiejszej Rosji, Polski i Białorusi. Miał starszego brata Jacka. Ukończył szkołę średnią w Peabody High School, gdzie został wybrany przewodniczącym klasy przez cztery lata. Uczęszczał na Uniwersytet Miami. Studiował aktorstwo w HB Studio w Nowym Jorku pod kierunkiem Lee Strasberga i Uty Hagen.
Kariera W wieku dziewiętnastu lat po raz pierwszy trafił na ekran jako chłopiec perkusista w ekranizacji powieści Julesa Verne’a 20 000 mil podmorskiej żeglugi (1954) w reżyserii Richarda Fleischera z Kirkiem Douglasem. W 1962 zadebiutował na Broadwayu w roli Roberta Picketta w sztuce Tchin-Tchin u boku Anthony’ego Quinna. W melodramacie Sex and the College Girl (1964) wystąpił jako Bob. W 1966 zadebiutował jako reżyser i scenarzysta przedstawienia off-Broadwayowskiego Hooray! It’s a Glorious Day...and all that. W horrorze psychologicznym Romana Polańskiego Dziecko Rosemary (1968) zagrał niewielką, ale kluczową rolę położnika dr C.C. Hilla.
W komediodramacie wojennym Mike’a Nicholsa Paragraf 22 (1970) został obsadzony w roli kapitana Aarfy’ego Aardvarka. Za rolę Lenny’ego Cantrowa w komedii romantycznej Elaine May Kid złamane serce (The Heartbreak Kid, 1972) zdobył nominację do Złotego Globu dla najlepszego aktora w filmie komediowym lub musicalu. Jako Ira J. Parks, surowy prokurator okręgowy i drugi mąż Glendy (Goldie Hawn), w komedii romantycznej Jak za dawnych, dobrych czasów (Seems Like Old Times, 1980) był nominowany do Złotej Maliny jako najgorszy aktor drugoplanowy. Sympatię wśród widzów zyskał w roli George’a Newtona, głowy rodziny, w filmie familijnym Beethoven (1992) i sequelu Beethoven 2 (1993). Za rolę Harrisona Winslow w komediodramacie fantasy Serce i dusze (Heart and Souls, 1993) zdobył nominację do Nagrody Saturna w kategorii najlepszy aktor drugoplanowy.
W latach 90. XX wieku skupił się na pracy dziennikarskiej, był komentatorem w telewizji. Pisał także sztuki teatralne, scenariusze telewizyjne i książki.
Życie prywatne W 1975 spotykał się z Cybill Shepherd. W latach 1976–1980 był żonaty z Julia Ferguson, z którą miał córkę Marion. W lipcu 1983 poślubił Elissa Durwood, z którą miał syna Nicholas „Nicka” Theodore’a.
Śmierć Zmarł 18 maja 2021 w Wilton, Connecticut w wieku 86 lat. Powodem śmierci był szpiczak mnogi.
Filmografia Dziecko Rosemary (1968) jako dr C.C. Hill Paragraf 22 (1970) jako kpt. Aarfy Aardvark King Kong (1976) jako Fred Wilson Niebiosa mogą zaczekać (1978) jako Tony Abbott Opalenizna (1979) jako Jake Dekker Teraz moja kolej (1980) jako Homer Jak za dawnych, dobrych czasów (1980) jako J. Parks Kobieta w czerwieni (1984) jako Buddy Samotny facet (1984) jako Warren Evans Ishtar (1987) jako Jim Harrison Zdążyć przed północą (1988) jako Jonathan Mardukas Kto tu zwariował? (1988) jako George Maitlin Beethoven (1992) jako George Newton Beethoven 2 (1993) jako George Newton Dave (1993) jako Murray Blum Poślubiłem morderczynię (1993) jako kierowca Serce i dusze (1993) jako Harrison Winslow Clifford (1994) jako Martin Daniels Stara miłość nie rdzewieje (2006) jako Bob Kowalski
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Absolwenci University of Miami Kategoria:Amerykanie pochodzenia żydowskiego Kategoria:Amerykańscy aktorzy filmowi Kategoria:Amerykańscy aktorzy teatralni Kategoria:Amerykańscy aktorzy telewizyjni Kategoria:Amerykańscy reżyserzy teatralni Kategoria:Amerykańscy scenarzyści XX wieku Kategoria:Ludzie urodzeni w Pittsburghu Kategoria:Urodzeni w 1935 Kategoria:Zmarli w 2021 Kategoria:Laureaci nagrody Primetime Emmy