thumb|180px|Tilaka śriwisznuitów Śriwisznuizm, śriwajsznawa, śrisampradaja – ortodoksyjna, braministyczna tradycja w łonie wisznuizmu. Nazwa tej tradycji pochodzi od bogini Śri, cieszącej się w Tamilnadu czcią równorzędną Wisznu. Obecnie jest to dominujący nurt wisznuizmu w obrębie stanu Tamilnadu w południowych Indiach.
Historia Tradycję śriwajsznawa zapoczątkowano w IX w. na bazie zbioru hymnów i pieśni mistyków tamilskich zwanych alwarami. Dalej w okresie X–XIV w. rozwijali ją tzw. aćarjowie. Za pierwszego aćarję i kodyfikatora ruchu uważany jest Nathamuni. Zebrał on w X wieku pieśni alwarów w zbiór Cztery tysiące boskich utworów, stanowiący do dziś podstawowy tekst śriwisznuitów. Pod względem doktrynalnym bardziej oryginalny był jednak Jamuna, próbujący łączyć idee wedanty i bhakti. Za najważniejszego aćarję śriwisznuizmu uważa się Ramanudźę, twórcę dziewięciu dzieł filozoficznych w sanskrycie.
Odmiany W XIV w. ruch rozpadł się na dwie odrębne sekty, południową i północną, obie powołujące się na Ramanudźę. Doktrynalne różnice między nimi dotyczą głównie rozbieżności co do oceny wartości ludzkiego wysiłku w dążeniach duchowych. Różnią się także formą tilaki urdhwapundra malowanej na czole.
Praktyki religijne Najważniejsze mantry tradycji to: tirumantra asztakszaramantra caramaśloka
Doktryna uznają Narajanę za wcielenie Wisznu
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Hinduizm w Tamilnadu Kategoria:Wisznuizm