thumb|300px|kościół w Upicie z 1878, gdzie spoczął Władysław Siciński Władysław Wiktoryn Siciński herbu Prawdzic (ur. 1615, zm. 1672, lit. Vladislovas Viktorinas Sicinskis, w gwarze Čičinskas) – szlachcic, uważany za tego, który pierwszy zerwał sejm wykorzystując liberum veto; 9 marca 1652 poseł Siciński nie pozwolił na kontynuowanie obrad po czasie wyznaczonym na obrady sejmu, mówiąc ja nie pozwalam na prolongatę! i zaraz po tym opuścił salę. Miał to zrobić na polecenie magnata litewskiego, hetmana Janusza Radziwiłła lub działając z własnej inicjatywy i urazy wywołanej dekretem królewskim w sprawie ekonomii szawelskiej.
Życiorys Był podsędkiem upickim, stolnikiem, posłem upickim ziemi trockiej. Gdy 9 marca 1652 nie zgodził się na przedłużenie obrad sejmu do poniedziałku 11 marca i natychmiast po wygłoszeniu sprzeciwu wyszedł z sali, skonsternowani posłowie uznali, że w takiej sytuacji dalsze obrady są niemożliwe, postanowiono jednak przedłużyć sesję na poniedziałek pod warunkiem, że poseł Siciński wróci do izby i wycofa swój protest. W poniedziałek 11 marca marszałek dwukrotnie wezwał posłów powiatu upickiego, jednak Władysława Sicińskiego w sali sejmowej nie było. Gdy marszałek ogłaszał senatorom i królowi rozwiązanie sejmu, wojewoda brzeskokujawski Jakub Szczawiński miał krzyknąć: Bodajby przepadł!, na co cała izba senacka odpowiedziała chórem: AmenUpicki poseł hasło w Encyklopedii Staropolskiej Zygmunta Glogera.
Wokół postaci Sicińskiego narosło wiele legend. Jedna z nich mówi, iż zginął od pioruna, co rzekomo miało być karą sił wyższych za zerwanie sejmu. Opowieść ta nie ma podstaw historycznych, bo choć w rzeczywistości piorun zabił część jego rodziny, on sam przeżył. Według Aleksandra Brücknera w Upicie pokazywano do końca XIX w. zmumifikowane i złożone w szafie w zakrystii kościelnej zwłoki Sicińskiego w białej koszuli, których z powodu jego postępku nie chciała przyjąć poświęcona ziemia na cmentarzuAleksander Brückner: Encyklopedia Staropolska, t. I, Warszawa 1937, reprint PWN, Warszawa 1990, , s. 771.. Istnieje też przekaz, że gubernator wileński gen. Murawiow kazał pochować zwłoki Władysława Sicińskiego pod progiem kościoła w Upicie, lecz według innej wersji pochówku dokonali miejscowi obywatele.
20 października 1655 roku Siciński podpisał ugodę kiejdańskąWładysław Konopczyński, Kazimierz Lepszy, Akta Ugody Kiejdańskiej 1655 roku, w: Ateneum Wileńskie, r. X, Wilno 1935, s. 206 ..
Jako poseł na sejm 1659 roku był deputatem na Trybunał Skarbowy Wielkiego Księstwa LitewskiegoVolumina Legum, t. IV, Petersburg 1860, s. 312..
W „Herbarzu Polskim” Kaspra Niesieckiego (wyd. J.N. Bobrowicz, Lipsk 1839-1845) w tomie 8, s. 327 Siciński herbu Pomian wymieniony jest Władysław stolnik Upitski, poseł na sejm 1659. Constit. 1661. fol. 59.
Siciński był też przedmiotem wielu utworów literackich, m.in. pisali o nim: Adam Mickiewicz w wierszu Popas w Upicie Kostas Ostrauskas w dramacie Čičinskas Jonas Maironis w wierszu Čičinskas
Przypisy
Linki zewnętrzne
Michał Dankowski: Czy Siciński działał sam?
Kategoria:Członkowie stanu rycerskiego I Rzeczypospolitej Kategoria:Stolnicy upiccy Kategoria:Sygnatariusze ugody kiejdańskiej 1655 Kategoria:Podsędkowie upiccy Kategoria:Posłowie deputaci Trybunału Skarbowego Wielkiego Księstwa Litewskiego Kategoria:Posłowie na Sejm I Rzeczypospolitej (powiat upicki) Kategoria:Posłowie na sejm nadzwyczajny 1652 Kategoria:Posłowie na sejm zwyczajny 1659 Władysław Siciński Kategoria:Urodzeni w 1615 Kategoria:Urzędnicy ziemscy I Rzeczypospolitej Kategoria:Zmarli w 1672