Franciszek Mańkowski (ur. 25 stycznia 1872 w Siemowie, zm. 15 grudnia 1948 w Poznaniu) – polski działacz związkowy i polityk, poseł na Sejm II kadencji w II RP (1928–1930) oraz na Sejm Ustawodawczy RP (1947–1948), członek Naczelnej Rady Ludowej w 1918 rokuDziennik Poznański, nr 281, rocznik 60, 7 grudnia 1918 roku, [b.n.s.]..
Życiorys Urodził się na terenie powiatu gostyńskiego. Ojciec pracował jako robotnik rolny w majątku hrabiów Taczanowskich. Okres od 1888 do 1918 spędził na terenie Westfalii, pracując jako górnik. Działał tam w Zjednoczeniu Zawodowym Polskim – od 1903 do 1914 był prezesem jego Rady Naczelnej, a po 1915 prezesem Wydziału Rady Nadzorczej. W 1918 powrócił do Polski i zamieszkał w Poznaniu. W 1921 został radnym miejskim z ramienia NPR. Wchodził w skład Rady Naczelnej partii, łącząc to stanowisko z przewodnictwem Zarządu Centralnego ZZP. W 1928 uzyskał mandat posła na Sejm II kadencji z listy państwowej NPR (kandydował z pierwszego miejsca w kraju). Na przełomie 1929 i 1930 zrzekł się mandatu z powodu ujawnienia kontrowersyjnej współpracy z urzędnikami rządowymiJako poseł opozycyjnej NPR zawarł tajne porozumienie o współpracy z sanacyjnym wojewodą Borkowskim, dzięki któremu udało mu się uzyskać dotację w wysokości 10 tys. złotych na prowadzenie regionalnego dziennika partyjnego „Prawda”, zob.: Karol Popiel, Wspomnienia polityczne, Warszawa 1983, s. 76.. Po odejściu z aktywnej polityki stał się krytykiem Karola Popiela.
W 1937 znalazł się wśród członków założycieli Stronnictwa Pracy. Podczas II wojny światowej mieszkał w Warszawie. W 1945 powrócił do Poznania, gdzie włączył się w działalność SP – frakcji związanej ze „Zrywem” Zygmunta Felczaka. W grudniu 1946 wybrano go prezesem honorowym partii. W wyborach 1947 uzyskał mandat posła na Sejm Ustawodawczy z listy państwowej SPKandydaci Stronnictwa Pracy na posłów do Sejmu Ustawodawczego, „Ilustrowany Kurier Polski”, nr 3, 1947, s. 5., który sprawował do śmierci. Zmarł po długiej chorobie w szpitalu sióstr elżbietanek w Poznaniu. Pogrzeb odbył się 19 grudnia na cmentarzu parafialnym w Antoninku (miejsce 27). thumb|180px|Nagrobek na cmentarzu przy ulicy Leśnej w Poznaniu Po jego śmierci Stronnictwo Pracy powołało do życia Fundusz Stypendialny im. Franciszka MańkowskiegoBiuletyn Informacyjny Stronnictwa Pracy, nr 8 (19), sierpień 1949, s. 24..
Ordery i odznaczenia Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (2 maja 1923) Złoty Krzyż Zasługi (11 listopada 1936) „za zasługi na polu pracy społecznej”.
Przypisy
Bibliografia Karol Popiel, Wspomnienia polityczne, Warszawa 1983. (red. Jacek Majchrowski), Kto był kim w Drugiej Rzeczypospolitej, Warszawa 1994. Franciszek Mańkowski nie żyje, „Biuletyn Informacyjny Stronnictwa Pracy”, nr 1 (12), styczeń 1949, s. 2.
Linki zewnętrzne Franciszek Mańkowski – publikacje w bibliotece Polona
Kategoria:Członkowie Naczelnej Rady Ludowej Kategoria:Członkowie Zjednoczenia Zawodowego Polskiego Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Pochowani w Poznaniu Kategoria:Polacy w Niemczech Kategoria:Politycy Narodowej Partii Robotniczej Kategoria:Politycy Stronnictwa Pracy (1945–1950) Kategoria:Polscy górnicy Kategoria:Polscy związkowcy Kategoria:Posłowie na Sejm II kadencji (1928–1930) Kategoria:Posłowie na Sejm Ustawodawczy (1947–1952) Kategoria:Radni Poznania (II Rzeczpospolita) Kategoria:Urodzeni w 1872 Kategoria:Zmarli w 1948