List pochwalny (1861) i świadectwo ukończenia (1865) pensji we Włocławku Pensja – dawna nazwa szkół prywatnych lub prowadzonych przez organizacje kościelne, często z internatem. Najczęściej pensje były przeznaczone dla dziewcząt, choć istniały również pensje chłopięce.
W Polsce pensje funkcjonowały od XVIII do XIX wieku. Uczęszczały do nich dziewczęta z wyższych warstw społecznych (szlachty, zamożnego mieszczaństwa, później także urzędników), uzupełniając podstawową edukację domową; nie chodziły do nich na ogół córki arystokracji, uczone w domu przez wynajętych nauczycieli. Początkowo nauka na pensji trwała 2–3 lata, pod koniec XIX wieku 6–7 lat.
Absolwentki sześcioklasowych pensji prywatnych, aby móc pracować w szkołach jako nauczycielki, musiały zdać specjalny egzamin na tzw. patent. Władze carskie, dążąc do ograniczenia prywatnego szkolnictwa, nie chciały udzielać zezwoleń na prywatne placówki nauczające na poziomie gimnazjum. Dlatego na wielu pensjach działających legalnie istniały nielegalne kursy klas wyższych..
Zobacz też Instytuty żeńskie
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Historia oświaty Kategoria:Żeńskie organizacje edukacyjne