thumb|100px|Słowo Monggol zapisane pismem klasycznym thumb|200px|Pieczęć Wielkiego Chana Gujuka na liście do papieża Innocentego IV. Tekst w klasycznym piśmie mongolskim głosi: „Mocą Wiecznego Nieba [Tengri]. Rozkaz [jarłyk] panującego nad światem władcy [kana] wielkiego państwa mongolskiego [jeke monggol ułus]. Kiedy dotrze do ludzi poddanych i ludzi nie poddanych, niechaj go słuchają i boją się” Pismo mongolskie (17px, , ) – tradycyjne pismo używane do zapisu języka mongolskiego, utworzone około 1204 roku na podstawie alfabetu ujgurskiego.
Historia Składa się z około 30 liter (samogłosek i spółgłosek), z których większość występuje w 3 wariantach – na początku, w środku i na końcu słowa. Wyrazy zapisywane są z góry na dół i od lewej do prawej.
W 1648 zaktualizowano do potrzeb ówczesnego języka mongolskiego. Dodano nowe znaki, a istniejące stały się bardziej czytelne. Nowy alfabet nazywany jest (). Adaptowano go do zapisu języka kałmuckiego.
Od 1946 pismo mongolskie w Mongolii zastąpione jest zmodyfikowaną cyrylicą.
Obecnie używa się go tylko do zapisu języka mongolskiego i języka ewenkijskiego na obszarach Mongolii Wewnętrznej, a odmiany używają Ojraci.
thumb|400px|Mongol biçig
Zobacz też pismo phags-pa sojombo
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne Alfabet mongolski na portalu Omniglot
Mongolskie Pismo Kategoria:Kultura w Mongolii Kategoria:Mongolistyka Kategoria:Język mongolski