Ferdynand Eysymontt (ur. ok. 1760, zm. 1811) – wojski grodzieński, syn Michała Józefa, chorążego grodzieńskiego i Joanny z Kochtyckich (Kochcickich).
Sprawowane urzędy Wojski grodzieński od 1790 - ostatni na urzędzie.
Deputat na Trybunał Główny Litewski 1789 - z Powiatu Grodzieńskiego
Życiorys Pochodził ze znanej rodziny szlacheckiej o tradycjach wojskowych. Był właścicielem dworu w Gudziewiczach, a w roku 1773 w jego imieniu odkupiono Milkowszczyznę od Andrzeja Jakubowicza Eysymontta, zaś około roku 1795 dobra Jabłonów, w parafii Łunna. Był po ojcu kolatorem kościoła Eysymontowskiego. To on zajmował się administrowaniem majątku rodowego, finansując główne posunięcia rodu, podczas kiedy jego kuzyni Aleksander Michał, sprawujący pieczę nad sądami w Grodnie i Maciej Tadeusz zajmowali się działalnością publiczną. W roku 1789 zostaje deputatem na Trybunał Główny Wielkiego Księstwa Litewskiego z powiatu grodzieńskiego, zaś 19 stycznia 1790 wojskim grodzieńskim. W dniu 2 maja 1792 został przez króla Stanisława Augusta Poniatowskiego odznaczony orderem św. Stanisława.
Był jednym z głównych donatariuszy kościoła w Ejsymontach Wielkich, o czym zapis w testamencie złożonym w Sądzie Ziemskim Grodzieńskim z 26 maja 1811, aktykowanego 12 maja 1812. Sławne było jego wystąpienie na sejmiku grodzieńskim 14 lutego 1792 roku, gdzie wyrażał całe doświadczenie i cały patriotyzm rodu ejsmontowskiego:
(…) Słowem w Zygmuncie Auguście tron dziedziczny straciwszy, nieszczęśliwych skutków w elekcji doznawali. W ten czas my sławę i związki w Europie straciwszy, dali łatwo możnowładctwu przystęp. Od tego czasu zasmakowawszy w niepodległości prawu, stopniami przyszli, że nas pod przemoc swą podgarnęli, prawa podeptali, a zamiarom swym pomocne pozostawili, za którym nierządem przyszliśmy na wzgardę u narodów, w jakiej zostawaliśmy. (…) Słodki jest dom Ojczyzny, a Ojczyzny rządnej, w której najrozumniejszy jest zbiór praw i onych bezwzględna ekzekucyja. (…). Te to prawo znikczemnione, co nadawało, co nadawało moc jednej osobie sądzenia, subalterów kredensowania i prawo miecza. Te trzy najpotężniejsze w świecie władze niech ma człowiek? ale nie w wolnym narodzie. (…). Dziś sędziów sami sobie wybierzecie. (…). Łączmy ręka z ręką, mocniej trzymajmy się jedności, bądźmy z królem, bo król jest z nami, a żadna moc nas nadwątlić nie zdoła.
Był też mocno zaangażowany we wsparcie Insurekcji Kościuszkowskiej, wydatkując na dozbrojenie armii 2.000 złotych polskich.
Po upadku Rzeczypospolitej zamieszkał w Jabłonowie, który odkupił od Czetewrtyńskich. Został też wtedy deputatem grodzieńskim do Komisji Wywodowej Szlacheckiej.
Rodzina Ożeniony był z Bogumiłą Finkenstein (1770-1791), ze spolonizowanej szlachty pruskiej herbu Ostoja, z którą miał córki Anielę (zmarłą w niemowlęctwie) i Franciszkę Szukiewiczową - żonę Tomasza, zaś po jej śmierci z Józefą z Zawistowskich, (1777-1849). Pozostawił synów – Oktawiusza, kapitana wojska Księstwa Warszawskiego, kawalera krzyża złotego Virtuti Militari oraz Lucjana, członka Towarzystwa Filomatów.
Bibliografia Анiщчанка Я.К. Ураднікі беларускіх земляў ВКЛ пры Станіславе Панятоўскім. Mińsk 2008 Doniesienie z Grodna. Gazeta Warszawska, Suplement, 7 III 1792 rok, nr 19
Głos Wielmożnego Jmć pana Ferdynanda Eysymontta wojskiego p. grodzieńskiego, 14 lutego 1792 roku, w czasie reasumpcyi sejmików grodzieńskich miany, druk, nlb. W. Szczygielski, Referendum Trzeciomajowe. Sejmiki lutowe 1792 roku, Łódź 1994 Urzędnicy Wielkiego Księstwa Litewskiego, t. 2, Województwo trockie, pod red. A. Rachuby, W. 2009
Linki zewnętrzne Fragment testamentu Ferdynanda
Kategoria:Członkowie stanu rycerskiego I Rzeczypospolitej Kategoria:Deputaci świeccy Trybunału Głównego Wielkiego Księstwa Litewskiego (powiat grodzieński) Ferdynand Eysymontt Kategoria:Odznaczeni Orderem Świętego Stanisława (I Rzeczpospolita) Kategoria:Urzędnicy ziemscy I Rzeczypospolitej Kategoria:Wojscy grodzieńscy