Gianni Meccia (ur. 2 czerwca 1931 w Ferrarze, zm. 9 kwietnia 2024Gianni Meccia, è morto il pioniere dei cantautori ) – włoski piosenkarz, kompozytor, autor tekstów i producent muzyczny.

Życiorys Lata 50. Gianni Meccia urodził się w rodzinie muzyków. Z tego względu zaczął grać na gitarze, podjął też próby skomponowania kilku piosenek. W 1954 roku opuścił rodzinną Ferrarę i udał się do Rzymu, gdzie zamierzał robić karierę jako aktor wodewilowy. Plany te nie powiodły się, dlatego przez długi czas zadowalał się posadą w małych pismach, próbując też występów w radiu i na filmie; telewizja w ówczesnych Włoszech była w powijakach, mając w ofercie jeden kanał. W 1959 roku wystąpił programie Musichiere prowadzonym przez Mario Rivę. wykonywany wówczas utwór „Odio tutte le signore” („Nienawidzę wszystkich kobiet”) wzbudził ze względu na tekst falę kontrowersji, w następstwie których Meccia został usunięty telewizji. Również w 1959 roku Meccia nagrał swój debiutancki singiel „Jasmine” (Franco Migliacci–Gianni Meccia)/„I soldati delicati” (Gianni Meccia) wydany przez RCA Italiana. Przy okazji tego singla po raz pierwszy na gruncie włoskiej muzyki rozrywkowej pojawił się termin cantautore (śpiewający autor), którego użył Vincenzo Micocci w komentarzu na rewersie wydawnictwa.

Lata 60. I późniejsze Niezrażony tym niepowodzeniem artysta postanowił zmienić swój styl, zachowując jednak ironiczny ton swoich piosenek i unikając przy tym słów obraźliwych. Skomponował oryginalny utwór, „Il barattolo” („Puszka do konserw”), którego tematem było serce nieszczęśliwie zakochanego, porównane do puszki do konserw, kopanej przez dzieci symulujące grę w piłki nożną; w warstwie muzycznej można było usłyszeć dźwięk toczącej się puszki. Innym ciekawym szczegółem związanym z tym utworem był fakt, iż zaaranżował go nieznany jeszcze kompozytor, który jednak wkrótce miał zyskać sławę – Ennio Morricone. Tematem kolejnego utworu, „Il pullover” był męski sweter, który zakochana dziewczyna podarowała swemu wybrankowi i który stał się symbolem miłości i więzi między mężczyzną a kobietą.

W 1961 roku Meccia zadebiutował na Festiwalu Piosenki Włoskiej w San Remo piosenką „Patatina”, napisaną razem z Franco Migliaccim i zaśpiewaną w parze z Wilmą De Angelis; piosenka nie zakwalifikowała się do finału, zyskała jednak dużą popularność dzięki transmisji radiowej. W 1962 roku Meccia napisał dla festiwalu piosenkę „Cose inutili” (wspólnie z Ugo Tognazzim), w 1967 „Ma piano” (wykonawcy: Nico Fidenco i Cher) oraz w 1975 „Adesso basti tu” (wykonawczyni: Gabriella Sanna).

Meccia pisał w tym czasie piosenki również dla innych wykonawców: „Folle banderuola” (dla Miny), „Alzo la vela” (dla Jenny Luny), „Primo sguardo” (dla Nilli Pizzi) czy „Così, a poco a poco” (dla Teddy'ego Reno). Jedyną piosenką jego autorstwa, która stała się sławna, również poza granicami Włoch, była „Il mondo” napisana wspólnie z przyjacielem Jimmy Fontaną dla Carlo Pesa. Jej tekst nawiązywał do zakończonej miłości, przeciwstawionej światu, którego wydarzenia toczą się w swoim rytmie.

W życiu muzycznym Mecci nastąpiły jeszcze dwa ważne wydarzenia. Pod koniec lat 60. założył firmę fonograficzną Pull, dzięki której powstał zespół Cugini di Campagna, znany z przeboju „Anima mia”. Utwór został przetłumaczony na język angielski i wykonany między innymi przez Franka Sinatrę.

Drugim wydarzeniem było stworzenie zespołu Superquattro, w skład którego weszło czterech piosenkarzy w zbliżonym wieku: sam Meccia oraz Jimmy Fontana, Nico Fidenco i Riccardo Del Turco. Ich występy w telewizji, odwołujące się do przeszłości, miały silne oddziaływanie nostalgiczne.

Meccia występował również za granicą. Spośród jego występów uwagę wzbudziły dwa. W Niemczech artyście postawiono wymóg śpiewania w języku niemieckim, z perfekcyjnym akcentem, co było dla niego kłopotliwe i omal nie zakończyło się zerwaniem kontraktu. W Japonii z kolei, gdzie artysta dał serię koncertów ze swoimi imiennikami, Giannim Morandim i Giannim Boncompagnim, przyjęcie było powściągliwe, w przeciwieństwie do entuzjastycznych scen, jakie miały miejsce w Europie i Stanach Zjednoczonych.

Dyskografia Gianni Meccia ma w dorobku nagraniowym 4 albumy, 5 kompilacji oraz blisko 30 singli i EP-ek.

Albumy 1963 – Le canzoni d'amore di Gianni Meccia (LP) 1971 – Io, chi sono io? 1972 – Bruno Zambrini, Gianni Meccia – Guardami Nuda (LP) 1983 – Il gioco della musica

Kompilacje 1981 – Le canzoni di Gianni Meccia 1991 – Le canzoni di (kaseta) 1997 – Il pullover 2002 – I Grandi Successi Originali (2CD) 2010 – Marcello Gigante, Alessandro Nadin & Aristide Bascerano/Gianni Meccia & Bruno Zambrini – Prega Dio... E Scavati La Fossa/Sentivano Uno Strano, Eccitante, Pericoloso Puzzo Di Dollari (Original Soundtracks) (CD)

Single i EP-ki

FilmografiaWedług IMDb.

Uwagi

Przypisy

Linki zewnętrzne

Kategoria:Włoscy kompozytorzy Kategoria:Włoscy piosenkarze Kategoria:Urodzeni w 1931 Kategoria:Zmarli w 2024 Kategoria:Ludzie urodzeni w Ferrarze