It Hurts Me Too – bluesowy standard, którego autor nie jest znany. Piosenkę zaaranżował Bob Dylan, który nagrał ją w 1970 r. Wydana została na albumie Self Portrait (1970).
Czasem, przy bardziej zmienionym tekście, utwór nosi tytuł „When Things Go Wrong” lub „When Things Go Wrong with My Baby”.
Historia i charakter utworu Utwór ten został nagrany na siódmej sesji do albumu, która odbyła się 5 marca 1970 r. Plonem tej sesji były także: „Alberta # 1”, „Alberta # 2”, „Gotta Travel On”, „The Boxer”, „Belle Isle”, „Little Sadie”, „Copper Kettle”, „Annie’s Gonna Sing Her Song” i „If Not for You”. Na sesji dwunastej (30 marca) dokonano instrumentalnych overdubbingów tej piosenki razem z „Copper Kettle”, „Belle Isle” i „All the Tired Horses”.
„It Hurts Me Too” jest jednym z bardziej znanych bluesów. Za jego autora uważa się Tampa Reda (Hudson Woodbridge lub Whittaker), który nagrał go po raz pierwszy 10 maja 1940 r. na sesji w Chicago. Akompaniował mu na pianinie bluesman Blind John Davis oraz nieznany muzyk na kontrabasie. Tampa Red grał na gitarze elektrycznejRobet M. W. Dixon, John Godrich & Howard W, Rye. Blues and Gospel Records 1890–1945. s. 890..
Po tego bluesa zaczęli sięgać inni bluesmani, jednak prawdziwą popularność zdobył on po nagraniu go przez Elmore’a Jamesa na sesji w Chicago w 1957 r. Blues ten został wydany na singlu i dotarł do 25 pozycjiMike Leadbitter & Neil Slaven. Blues Records 1943–1970. s. 671.Towarzyszył mu zespół w składzie: J. T. Brown (saksofon tenorowy), Johnny Jones (pianino), Eddie Taylor (gitara), Homesick James (gitara basowa) i Odie Payne (perkusja)..
Przystępując do nagrania tego bluesa, Dylan był niewątpliwie zaznajomiony z prawie wszystkimi jego nagranymi wersjami. Blues ten ogólnie ma charakter empatyczny. Konkurent do ręki kobiety namawia ją na opuszczenie źle traktującego ją mężczyzny. W większości wersji tekstu bluesa, drzwi do jego buduaru są otwarte – pozostawia jej więc nieegoistycznie możliwość wyboru.
Dylan zmienił trzecią zwrotkę i tym samym pozbawił tego bluesa jego pierwotnej mocy.
Muzycy Sesja 7 Bob Dylan – gitara, harmonijka, wokal, pianino Al Kooper – gitara, instrumenty klawiszowe David Bromberg – gitara, gitara Dobro Ron Cornelius – gitara, gitara Dobro Stu Woods – gitara basowa Alvin Roger – perkusja Hilda Harris – chórki Maeretha Stewart – chórki Albertine Robinson – chórki
Sesja overdubbingowa Sesja dwunasta Bob Moore – gitara basowa Charlie Daniels – gitara, gitara dobro Karl T. Himmer – perkusja
Wykonania piosenki przez innych artystów Tampa Red – Complete Recorded Works, Volume 11: 1939–1940 (1993) Elmore James – singiel (1963); The Sky Is Crying (1993); Golden Hits (1996) Otis Spann – Complete Candid Recording (1960) Paul Butterfield Blues Band – Original Lost Elektra Sessions (1964) Chuck Berry – Chuck Berry in Memphis (1967) Karen Dalton – It’s So Hard to Tell Who’s Going to Love You the Best (1969) John Mayall – Looking Back (1969); The World of John Mayall Vol. 1; So Many Roads Hound Dog Taylor – Hound Dog Taylor and the Houserockers (1971) The Grateful Dead – Europe '72 (1972) Mick Jagger, Ry Cooder, Nicky Hopkins, Bill Wyman, Charlie Watts – Jamming with Edward (1972) Eric Burdon – Unreleased Eric Burdon (1982); F#¢k Me... I Thought He Was Dead!!! Eric Burdon Alive (1999) Buster Brown – The New King of Blues – Golden Classics (1990) Eric Clapton – From the Cradle (1994) Freddie King – King of the Blues (1995) Luther Allison – Live in Chicago (1999) Big Bill Broonzy – The Bill Broonzy Story (1999) Angela Strehli, Sarah Brown, Marcia Ball – In Concert (2004) Foghat – Live!! Extended Versions (2001); Covered by Foghat (2006) Jeremy Spencer – Precious Little (2006)
Przypisy
Bibliografia Paul Williams. Bob Dylan. Performing Artist 1960-1973. The Early Years. Omnibus Press. Nowy Jork, 2004 .
Linki zewnętrzne Tekst piosenki – wersja Dylana Akordy – wersja Elmore’a Jamesa
Kategoria:Piosenki Boba Dylana Kategoria:Piosenki wydane w roku 1970 Kategoria:Piosenki bluesowe