Szymon Jaroszewski (ur. 28 października 1890 w Warszawie, zm. 25 czerwca 1942 w Auschwitz) – pułkownik pożarnictwa.
Życiorys Syn Stanisława i Anastazji z UkińskichMetryka urodzenia Szymona Jaroszewskiego, parafia MB Loretańskiej w Warszawie, nr 1575/1890.. Brat Szymona Longin Jaroszewski (1897–1978) był również związany ze Strażą PożarnąRzecz o częstochowskiej Straży Pożarnej.. W 1905 rozpoczął naukę w Średniej Szkole Mechaniczno-Technicznej M. Mittego w Warszawie. W latach 1906–1907 działał w szeregach Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”. Od 1908 przebywał we Francji, gdzie studiował na uniwersytecie w Nancy. W 1912 wstąpił w szeregi Polskich Drużyn Strzeleckich. W 1919 ochotniczo zaciągnął się do Wojska Polskiego. Pełnił służbę najpierw w 28, a następnie w 29 pułku Strzelców Kaniowskich. Za odwagę wykazaną podczas walk awansowany do stopnia podporucznika oraz odznaczony Krzyżem Walecznych. thumb|left|250px|„Gazeta Strażacka” 25 grudnia 1932, nr 24 Od 1921 związany z pożarnictwem. W 1925 pełnił funkcję instruktora pożarnictwa w pow. Radomsko. W 1926 mianowany inspektorem Związku Straży Pożarnych w woj. nowogródzkim. W 1929 został powołany na stanowisko naczelnego inspektora Związku Straży Pożarnych Rzeczypospolitej Polskiej.
Po wybuchu II wojny światowej należał do grona założycieli Strażackiego Ruchu Oporu „Skała”. W grudniu 1939 został mianowany II szefem sztabu tej organizacji. 4 czerwca 1940 aresztowany przez Gestapo i osadzony na Pawiaku, skąd 14 sierpnia tego roku wywieziony do niemieckiego obozu koncentracyjnego KL Auschwitz (numer obozowy 2821) i tam zamordowanyW książce A. Jaworski, J.E. Wilczur, Strażacka wierność podane są dwie różne daty śmierci Szymona Jaroszewskiego: koniec 1940 oraz 25 czerwca 1942. Ta druga data figuruje na stronie internetowej Muzeum Auschwitz..
Był żonaty z Walerią Włodarczyk z Cukiertów (1989–1966).
Ordery i odznaczenia Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (10 listopada 1928)M.P. z 1928 r. nr 260, poz. 632 „za zasługi na polu pracy niepodległościowej, rozwoju pożarnictwa oraz na polu przysposobienia wojskowego i wychowania fizycznego”. Krzyż Walecznych Złoty Krzyż Zasługi (9 listopada 1932) „za zasługi na polu pożarnictwa”. Medal Niepodległości (21 kwietnia 1937) „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”. Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości
Przypisy
Bibliografia A. Jaworski, J.E. Wilczur, Strażacka wierność, MON, Warszawa 1977. W. Pilawski, Strażacki Ruch Oporu „Skała”, Komenda Główna Państwowej Straży Pożarnej, Warszawa 1994.
Linki zewnętrzne NAC Wizyta członków nowego zarządu straży pożarnej u marsz. Józefa Piłsudskiego w Belwederze, 20.11.1929 Strona internetowa Muzeum Auschwitz Strona internetowa „Więźniowie Pawiaka 1939–1944”
Kategoria:Członkowie Polskich Drużyn Strzeleckich Kategoria:Członkowie Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” Kategoria:Członkowie Strażackiego Ruchu Oporu „Skała” Kategoria:Funkcjonariusze Straży Pożarnej (II Rzeczpospolita) Kategoria:Ludzie urodzeni w Warszawie (Królestwo Kongresowe) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Medalem Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918–1921 Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Oficerowie Wojska Polskiego – ofiary KL Auschwitz Kategoria:Urodzeni w 1890 Kategoria:Więźniowie Pawiaka (okupacja niemiecka) Kategoria:Zmarli w 1942 Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu w Nancy