Raport londyński – dokument reformujący Europejską Współpracę Polityczną, przyjęty 13 października 1981 r. na spotkaniu ministrów spraw zagranicznych Wspólnoty Europejskiej w Londynie.
Konieczność zmian wynikała słabości i nieefektywności działań Wspólnoty na przełomie lat 70. i 80. XX w. Inicjatywa reform została podjęta przez Wielką Brytanię i zaowocowała debatami, wskutek których przyjęto Raport londyński. Na mocy jego postanowień utworzony został Sekretariat Trójki, a Komisja Wspólnot Europejskich uzyskała wpływ na wszelkiego rodzaju kwestie związane z EWP. Większe znaczenie zyskała także prezydencja, w szczególności odnośnie do relacji zagranicznych. Oprócz tego postanowiono, że sprawy związane z bezpieczeństwem zostaną włączone do problematyki EWP, z wyjątkiem kwestii obronnych, gdyż na to nie zgodziła się Irlandia. Państwa członkowskie zostały również zobowiązane do konsultowania się z partnerami przed przyjęciem ostatecznego stanowiska lub wystąpieniem z inicjatywą narodową we wszystkich ważnych kwestiach polityki zagranicznej, które są przedmiotem zainteresowania Dziesiątki jako całościTekst Raportu londyńskiego można znaleźć w Bulletin des Communautés Européennes, Suplemént, n° 3/81, s. 14-18. Brak sposobu egzekwowania tego zapisu sprawił jednak, że nie miał on pełnego wpływu na działania Wspólnoty i jego wykonywanie zależało tylko od dobrej woli państw członkowskich. Raport londyński wprowadził również procedurę kryzysową, która polegała na możliwości zwołania w ciągu 48 godzin Komitetu Politycznego bądź spotkania ministrów, jednak pierwsza próba zastosowania tego mechanizmu w obliczu wprowadzenia stanu wojennego w Polsce okazała się nieudana i dopiero po inwazji Izraela na Liban w czerwcu 1982 r. po raz pierwszy go uruchomiono.
Przypisy
Kategoria:1981 w Wielkiej Brytanii Kategoria:Historia Unii Europejskiej