John Robert Isner (ur. 26 kwietnia 1985 w Greensboro) – amerykański tenisista, reprezentant kraju w Pucharze Davisa, zdobywca Pucharu Hopmana z 2011 roku, olimpijczyk z Londynu (2012).
Status profesjonalnego tenisisty otrzymał w 2007 roku, jednak jego pierwsze starty w gronie zawodowców miały miejsce w 2005 roku. Pierwszy zawodowy mecz rozegrał z Robem Steckleyem podczas rozgrywek futuresowych w Joplin z lipca 2005 roku. Spotkanie zakończyło się wygraną Isnera 6:1, 7:6(2). 31 sierpnia 2023 zakończył karierę zawodową.
W grze pojedynczej wygrał szesnaście tytułów w zawodach rangi ATP Tour z trzydziestu jeden rozegranych finałów. Isner uczestniczył również w najdłuższym meczu w historii tenisa. Spotkanie odbyło się 22–24 czerwca 2010 podczas I rundy Wimbledonu, a rywalem Amerykanina był Nicolas Mahut. Mecz zakończył się zwycięstwem Isnera. Najwyższą pozycję rankingową w klasyfikacji singlowej osiągnął w lipcu 2018 roku, nr 8.
W grze podwójnej zwyciężył w ośmiu turniejach kategorii ATP Tour oraz przegrał sześć finałów. Najwyżej w zestawieniu deblistów był na 14. pozycji w lipcu 2022 roku.
Życie prywatne Urodził się w Greensboro, w stanie Karolina Północna jako syn Karen (z domu Hobbs), zajmującej się handlem nieruchomościami, i Roberta „Boba” Stuarta Isnera, pracującego w budownictwie. Ma dwóch braci, Nathana i Jordana. W tenisa grał od dziewiątego roku życia. Wśród zainteresowań Johna Isnera znajdują się poker, golf i koszykówka. Mieszka w Tampie na Florydzie.
W grudniu 2017 Isner poślubił swoją wieloletnią partnerkę, projektantkę biżuterii Madison McKinley. Uroczystość odbyła się w Montage Palmetto Bluff w Karolinie Południowej.
Kariera tenisowa Styl gry i sprzęt Isner znany był z potężnego serwisu, w czym wydatnie pomagał mu jego wzrost (208 cm). Dobry pierwszy serwis umożliwiał mu skuteczną grę przy siatce, tzw. serw i wolej.
Jego sponsorami były Lacoste i Prince, wyposażające odpowiednio w odzież i rakiety.
Sezon 2007 Zawodową karierę tenisową rozpoczął latem 2007 roku startami w turniejach rangi ITF Futures.
Na początku sierpnia, podczas turnieju rangi ATP World Tour, w Waszyngtonie wystąpił dzięki dzikiej karcie, która pierwotnie przypisana była Fernando Gonzálezowi. Isner otrzymał ją po tym, jak Chilijczyk wycofał się w ostatniej chwili z udziału w turnieju. Amerykanin osiągnął finał zawodów, pokonując po drodze takich graczy jak Tim Henman, Benjamin Becker, Wayne Odesnik, Tommy Haas i Gaël Monfils. W finale musiał uznać wyższość rodaka Andy’ego Roddicka, przegrywając 4:6, 6:7(4). Dzięki temu wynikowi awansował na 192. lokatę w rankingu światowym, w 6. tygodniu od debiutu w gronie najlepszych tenisistów świata.
Sukces w Waszyngtonie przyczynił się do przyznania Isnerowi dzikich kart do trzech kolejnych turniejów ATP, rozgrywek ATP Masters Series w Cincinnati, New Haven i wielkoszlemowego US Open. W Cincinnati swój udział zakończył na I rundzie, przegrywając z późniejszym ćwierćfinalistą imprezy, Davidem Ferrerem. W następnym tygodniu wystąpił w New Haven, pokonując Benjamina Beckera, a w II rundzie przegrywając po raz kolejny w ciągu ostatnich dwóch tygodni z Ferrerem, tym razem w trzech setach.
W swoim debiucie wielkoszlemowym na US Open pokonał w I rundzie Jarkko Nieminena. W meczu II rundy zwyciężył Rika de Voesta. Swój udział w turnieju zakończył na III rundzie ulegając Rogerowi Federerowi.
Rok ukończył na 107. pozycji w rankingu światowym.
Sezon 2008 Na początku sezonu zadebiutował w Australian Open, odpadając w I rundzie po porażce z Fabrice’em Santoro. W parze z Ivo Karloviciem (najwyższy gracz w rozgrywkach ATP World Tour), Isner wystąpił w I rundzie gry podwójnej, tworząc w ten sposób „najwyższą” parę deblistów w historii touru.
W lutym Isner awansował po raz pierwszy w zawodowej karierze do czołowej 100. rankingu (93. lokata), po osiągnięciu ćwierćfinału turnieju w San José. Pokonał w nim Florenta Serrę i Tommy’ego Haasa. w 1/4 finału przegrał po trwającym ponad 3 godziny meczu z Hiszpanem Guillermo Garcíą Lópezem.
W połowie sezonu Amerykanin wystąpił w Rolandzie Garrosie oraz na Wimbledonie, odpadając za każdym razem w I rundzie, po porażkach odpowiednio z Juanem Ignacio Chelą oraz Ernestsem Gulbisem. W lipcu Isner wraz z Mardym Fishem osiągnął swój pierwszy finał w grze podwójnej rangi ATP World Tour, na trawiastych kortach w Newport. Amerykańska para wygrała spotkanie finałowe 6:4, 7:6(1) z duetem Rohan Bopanna-Aisam-ul-Haq Qureshi.
Podczas US Open Series Isner doszedł do ćwierćfinału w Waszyngtonie, przegrywając z Juanem Martínem del Potro, natomiast na US Open został pokonany w I rundzie przez Andreasa Becka. Pod koniec września Isner wygrał zawody kategorii ATP Challenger Tour w Lubbock, po pokonaniu w finale Franka Dancevicia.
Na koniec roku Isner zajmował 144. miejsce w zestawieniu ATP.
Sezon 2009 thumb|Isner podczas US Open (2009) Rok Amerykanin zaczął od startu w Auckland, przechodząc najpierw eliminacje. W turnieju głównym Isner pokonał Alberta Montañésa oraz swojego rodaka Robby’ego Ginepriego. W ćwierćfinale odpadł z Robinem Söderlingiem. W Australian Open wystąpił dzięki dzikiej karcie. Swój udział zakończył w I rundzie, odpadając z Dominikiem Hrbatym.
W połowie marca Amerykanin osiągnął IV rundę zawodów ATP World Tour Masters 1000 w Indian Wells. Isner po drodze wyeliminował m.in. Gaëla Monfilsa, a także byłego lidera światowego rankingu, Marata Safina. Spotkanie o ćwierćfinał przegrał z Juanem Martínem del Potro.
Na dzień przed rozpoczęciem Rolanda Garrosa Isner zrezygnował z gry w turnieju z powodu zdiagnozowania mononukleozy.
W lipcu Amerykanin powrócił do rywalizacji, na turniej w Indianapolis. Isner awansował do półfinału zawodów przegrywając pojedynek o finał z Robbym Gineprim. Podczas zawodów w Waszyngtonie Isner dotarł do półfinału, eliminując m.in. Jo-Wilfrieda Tsongę i Tomáša Berdycha. W półfinale nie sprostał Andy’emu Roddickowi. Na US Open Amerykanin dotarł do IV rundy. W III fazie turnieju po raz pierwszy w karierze pokonał Roddicka, wynikiem 7:6(3), 6:3, 3:6, 5:7, 7:6(5). W meczu o ćwierćfinał zmierzył się z Fernando Verdasco, któremu uległ w czterech setach.
Podczas cyklu turniejów w Azji Isner osiągnął ćwierćfinał w Bangkoku. Mecz o półfinał przegrał z Viktorem Troickim, późniejszym finalistą imprezy.
Sezon Amerykanin zakończył na 34. miejscu w rankingu.
Sezon 2010 Na początku sezonu Isner wystartował w nowozelandzkim Auckland, wygrywając po raz pierwszy w karierze turniej rangi ATP World Tour. Po drodze pokonał m.in. Tommy’ego Robredo, a w finale rezultatem 6:3, 5:7, 7:6(2) Arnauda Clémenta. W Australian Open Amerykanin doszedł do IV rundy, po wygranej m.in. nad Gaëlem Monfilsem. Pojedynek o ćwierćfinał przegrał 6:7(4), 3:6, 2:6 z Andym Murrayem.
W połowie lutego Isner wystartował w turnieju w Memphis. W grze pojedynczej doszedł do finału, w którym nie sprostał Samowi Querreyowi, przegrywając 7:6(3), 6:7(5), 3:6. W deblu wygrał swój drugi turniej ATP World Tour. Wspólnie z Querreyem pokonali w finale 6:4, 6:4 debel Ross Hutchins-Jordan Kerr.
Na początku marca Isner zadebiutował w reprezentacji Stanów Zjednoczonych w Pucharze Davisa, w rundzie przeciwko Serbii. W swoim pierwszym meczu przegrał z Viktorem Troickim, natomiast później w meczu deblowym razem z Bobem Bryanem pokonali parę Janko Tipsarević-Nenad Zimonjić. Trzeci mecz tej fazy rozgrywek przegrał z Novakiem Đokoviciem. Końcowy wynik rywalizacji to 3:2 dla Serbów.
Na kortach ziemnych, na początku maja, amerykański tenisista osiągnął razem z Querreyem finał debla w turnieju rangi ATP World Tour Masters 1000 w Rzymie. Mecz o tytuł przegrali z Bobem i Mikiem Bryanami 2:6, 3:6. Kolejny start w sezonie Amerykanina miał miejsce w Belgradzie, gdzie osiągnął swój pierwszy singlowy finał na nawierzchni ziemnej. W finale spotkał się z Querreyem, z którym przegrał 6:3, 6:7(4), 4:6, nie wykorzystując w drugim secie piłki meczowej. W wielkoszlemowym Rolandzie Garrosie Isner doszedł do III rundy, przegrywając z Tomášem Berdychem.
W dniach 22–24 czerwca w I rundzie Wimbledonu Isner rozegrał najdłuższy mecz w historii tenisa, przeciwko Nicolasowi Mahutowi. Pojedynek ten trwał 11 godzin i 5 minut. Isner wygrał go 3:2 (70:68 w ostatnim secie). W II rundzie przegrał z Thiemo de Bakkerem w trzech setach.
Pod koniec lipca Isner wystartował w Atlancie, gdzie doszedł do finału, w którym przegrał z Mardym Fishem 6:4, 4:6, 6:7(4). Z US Open odpadł w III rundzie po porażce z Michaiłem Jużnym. Pod koniec października Amerykanin doszedł do ćwierćfinału rozgrywek w Montpellier, przegrywając jednak z późniejszym zwycięzcą, Gaëlem Monfilsem.
Sezon Isner zakończył na 19. pozycji w zestawieniu ATP.
Sezon 2011 thumb|Isner podczas French Open, 2011 Sezon 2011 Isner otworzył od występu razem z Bethanie Mattek-Sands w Pucharze Hopmana. Amerykańska para wygrała ostatecznie całą imprezę. W pojedynkach grupowych Isner pokonał odpowiednio Nicolasa Mahuta i Potito Starace, natomiast przegrał z Andym Murrayem. W finale Amerykanie pokonali zespół Belgii 2:1, a Isner w swoim singlowym pojedynku wygrał nad Rubenem Bemelmansem, natomiast w deblu wraz z Sands nad duetem Justine Henin-Ruben Bemelmans. Tuż przed Australian Open Isner wystartował w Auckland, gdzie grał jako obrońca tytułu. Amerykanin osiągnął w tej edycji ćwierćfinał przegrywając pojedynek o dalszą fazę z Davidem Nalbandianem. Podczas Australian Open Amerykanin doszedł do III rundy, odpadając po pięciosetowym pojedynku z Marinem Čiliciem.
Sezon gry na nawierzchni ziemnej Isner zaczął od startu w Houston, gdzie awansował do finału w grze podwójnej, partnerując Samowi Querreyowi. Pojedynek finałowy przegrali z Bobem i Mikiem Bryanami. W połowie maja Isner razem z Samem Querreyem wygrali rywalizację deblową w Rzymie. W finale wygrali poprzez walkower z Mardym Fishem i Andym Roddickiem, ze względu na kontuzję ramienia jakiej doznał Roddick. Podczas Rolanda Garrosa Amerykanin przegrał w I rundzie po porażce z Rafaelem Nadalem. Z rywalizacji na trawiastych kortach Wimbledonu Isner odpadł w II rundzie z Nicolásem Almagro. Drugi singlowy tytuł Amerykanin wywalczył w Newport. Po drodze Isner nie stracił seta, a w finale wynikiem 6:3, 7:6(6) pokonał Oliviera Rochusa.
US Open Series Isner zaczął od startu w Atlancie, gdzie jak w sezonie 2010 osiągnął finał, w którym zagrał z Mardym Fishem. Isner przegrał pojedynek 6:3, 6:7(6), 2:6 nie wykorzystując dwóch piłek meczowych. Podczas zawodów w Waszyngtonie Amerykanin awansował do półfinału, w którym nie sprostał Gaëlowi Monfilsowi. Pod koniec sierpnia, w Winston-Salem, Isner wywalczył trzeci singlowy tytuł w karierze, pokonując w półfinale Andy’ego Roddicka, zaś w finale w trzech setach Juliena Benneteau. Na US Open Amerykanin osiągnął po raz pierwszy w karierze ćwierćfinał rozgrywek wielkoszlemowych. Po drodze wyeliminował m.in. Gilles’a Simona, natomiast spotkanie o dalszą fazę przegrał z Andym Murrayem.
Jesienią Amerykanin osiągnął swój pierwszy półfinał w karierze w zawodach kategorii ATP World Tour Masters 1000, w Paryżu. Isner wyeliminował po drodze m.in. Davida Ferrera. Spotkanie o awans do finału zakończyło się porażką Isnera z Jo-Wilfriedem Tsongą, przeciwko któremu nie wykorzystał trzech piłek meczowych.
Sezon Amerykanin zakończył na 18. miejscu w zestawieniu ATP.
Sezon 2012