thumb|Rura Bangalore (m/41) thumb|Układanie rur Bangalore pod zasiekami Rura Bangalore – saperski ładunek wydłużony w formie rury (lub zestawu połączonych rur) wypełnionej materiałem wybuchowym.
Nazwa pochodzi od miasta Bengaluru w Indiach, gdzie została zaprojektowana w 1912 roku przez brytyjskiego sapera kpt. McClintocka (z pułku Bengal, Bombay and Madras Sappers and Miners). Pierwotnie miała służyć do likwidacji przeszkód i min-pułapek, będących pozostałością po działaniach podczas wojny burskiej i wojny rosyjsko-japońskiej.
Szeroko używane podczas I wojny światowej do niszczenia zasieków, a w czasie II wojny także pól minowych (były także użyteczne w wycinaniu przejść przez gęste zarośla). Był to najlepszy sprzęt piechoty do szybkiego niszczenia zasieków podczas ataku (cięcie drutu kolczastego ręcznym narzędziem pod ostrzałem było bardzo niebezpieczne). Formalnie był to sprzęt saperski, ale często żołnierze wyspecjalizowanej piechoty (np. komandosi) byli przeszkoleni w jej używaniu.
Rury Bangalore składały się z sekcji rur, długich na 1-1,5 m, o średnicy 4-5 cm, wypełnionych materiałem wybuchowym. Rury zaopatrzone były w łączniki, pozwalające składać je w dłuższe całości (nawet 30-60 m, jeśli teren na to pozwalał), w otwory do instalacji detonatorów i spiczaste nakładki, ułatwiające przepychanie ich pod zasiekami. Brytyjskie rury Bangalore z czasów II wojny światowej były długie na 1,575 m i ważyły 25 funtów; niemieckie ważyły 4 kg (w tym 3 kg materiału wybuchowego) i były długie na metr. Eksplozja rury Bangalore torowała przejście w drucie kolczastym szerokie na 3-7 m, w zależności od gęstości zasieków.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Amunicja Kategoria:Ładunki wydłużone