Tadeusz Krepski (ur. 13 września 1920 w Załężu, zm. 14 lipca 1988 w Poznaniu) – generał dywizji pilot Sił Zbrojnych PRL, dowódca Wojsk Lotniczych (1976–1983), członek Wojskowej Rady Ocalenia Narodowego (1981–1983).
Życiorys Syn Jana (1878-1943) i Adeli z Gruszczyńskich (1883-1943). W latach 1927–1935 uczył się w Publicznej Szkole Powszechnej w Gródku Jagiellońskim, w latach 1935-1937 w Niżnej Szkole Rolniczej w Szulbowie, a w latach 1937-1939 w Średniej Szkole Rolniczej w Żyrowcu, powiat Słonim. Podczas wojny pracował jako robotnik rolny. 10 czerwca 1943 był świadkiem zamordowania rodziców i dwojga rodzeństwa przez nacjonalistów ukraińskich w leśniczówce Moszczanica koło Ołyki. Następnie ukrywał się i należał do miejscowej samoobrony. W marcu 1944 wstąpił w Kiwercach do ludowego Wojska Polskiego. Został wcielony do zapasowego pułku piechoty w Sumach, a następnie wybrany do grupy kandydatów na pilotów. W maju 1944 został skierowany do 9 Wojskowej Szkoły Lotniczej Wyszkolenia Podstawowego w Bugurusłaniu. Po ukończeniu szkolenia od listopada 1944 uczył się w Kaczyńskiej Wojskowej Szkole Lotniczej imienia Miasnikowa w Krasnym Kucie. Po ukończeniu szkoły powrócił do kraju, do Oficerskiej Szkoły Lotniczej w Dęblinie, gdzie kontynuował naukę. 16 lipca 1946 został promowany przez marszałka Polski Michała Rolę-Żymierskiego do stopnia chorążego pilota. Był jednym z pierwszych pilotów w Polsce przeszkolonych na samolotach odrzutowych. Po ukończeniu szkoły oficerskiej został skierowany do 1 pułku lotnictwa myśliwskiego „Warszawa” w Mińsku Mazowieckim, gdzie był kolejno pilotem (1946-1947), starszym pilotem (1947-1948), dowódcą klucza (luty - wrzesień 1948), nawigatorem eskadry (1948-1950), nawigatorem pułku (1950-1951), pomocnikiem dowódcy pułku do spraw pilotażu (1951-1953) i dowódcą pułku (1952-1953). Od maja 1953 był pomocnikiem dowódcy 5 Dywizji Lotnictwa Myśliwskiego do spraw pilotażu, a od września 1954 do września 1956 dowódcą tej dywizji. Od września do grudnia 1956 odbył Kurs Dowódców i Szefów Sztabów Dywizji Lotniczych przy Wojskowej Akademii Lotniczej w Monino koło Moskwy. W latach 1956–1959 był zastępcą dowódcy Wojsk Lotniczych i Obrony Przeciwlotniczej Obszaru Kraju do spraw wyszkolenia bojowego (od 1957 do spraw szkolenia), a od maja 1959 równocześnie szefem Inspektoratu Lotnictwa Myśliwskiego. Od lipca 1959 do sierpnia 1961 studiował w Wojskowej Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR im. Klimenta J. Woroszyłowa w Moskwie. Po powrocie do kraju został dowódcą 3 Korpusu Obrony Przeciwlotniczej Obszaru Kraju (od lipca 1962 3 Korpusu Obrony Powietrznej Kraju). We wrześniu 1961 awansowany uchwałą Rady Państwa PRL do stopnia generała brygady. Nominację wręczył mu w Belwederze przewodniczący Rady Państwa Aleksander Zawadzki. Od grudnia 1967 do czerwca 1972 był zastępcą dowódcy Wojsk Lotniczych do spraw szkolenia, a następnie od czerwca 1972 do sierpnia 1976 był Inspektorem ds. Bezpieczeństwa Lotów w MON. W latach 1976–1983 piastował funkcję dowódcy Wojsk Lotniczych (zastąpił na stanowisku dowódcy gen. dyw. pil. Henryka Michałowskiego). Na stanowisku dowódcy Wojsk Lotniczych wdrożył nowy system dowodzenia lotnictwem frontowym. W październiku 1976 awansowany uchwałą Rady Państwa PRL do stopnia generała dywizji. Nominację wręczył mu w Belwederze I sekretarz Komitetu Centralnego PZPR Edward Gierek.
W latach 1981–1983 był członkiem Wojskowej Rady Ocalenia Narodowego. Od maja 1983 pozostawał w dyspozycji MON, a na podstawie rozkazu personalnego MON z 20 września 1984 został przeniesiony w stan spoczynku z dniem 3 grudnia 1984.
Był członkiem Komitetu Wojewódzkiego PZPR w Poznaniu, delegat na VIII (1980) i IX (1981) Zjazd PZPR. W latach 1981–1986 członek Centralnej Komisji Rewizyjnej PZPR. Od 1979 zasiadał w Radzie Naczelnej ZBoWiD.
Od 1953 był pilotem wojskowym I klasy z nalotem 3801 godzin. Lot pożegnalny wykonał 3 października 1983.
Zmarł w Poznaniu. Pochowany 19 lipca 1988 na Cmentarzu Junikowo w Poznaniu. W pogrzebie uczestniczyła delegacja MON z Szefem Głównego Zarządu Szkolenia Bojowego SG WP gen. broni Wojciechem Barańskim. W imieniu Sił Zbrojnych PRL mowę pogrzebową wygłosił Dowódca Wojsk Lotniczych gen. dyw. pil. Tytus Krawczyc.
Awanse chorąży pilot - 1946 podporucznik - 1947 porucznik - 1948 kapitan - 1950 major - 1951 podpułkownik - 1952 pułkownik - 1955 generał brygady - 1961 generał dywizji - 1976
Życie prywatne Mieszkał w Poznaniu. Od 1947 żonaty z Haliną z domu Finokiet. Małżeństwo miało dwóch synów, obaj zmarli przedwcześnie.
Odznaczenia Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (1983) Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (1969) Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Order Sztandaru Pracy I klasy (1978) Order Sztandaru Pracy II klasy (1963) Srebrny Krzyż Zasługi (1951) Medal 10-lecia Polski Ludowej Medal 30-lecia Polski Ludowej Medal 40-lecia Polski Ludowej Złoty Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Srebrny Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Brązowy Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Złoty Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Srebrny Medal „Za Zasługi dla Obronności Kraju” Brązowy Medal „Za Zasługi dla Obronności Kraju” Odznaka „Zasłużony Pilot Wojskowy PRL” (1979) Pamiątkowa odznaka XX-lecia Oficerskiej Szkoły Lotniczej (1965) Złota odznaka „Za pracę społeczną dla miasta Krakowa” (1968)Dziennik Urzędowy Rady Narodowej m. Krakowa, nr 20, 10 października 1968, s. 4 Odznaka honorowa „Za zasługi dla Gdańska” (1965)Dziennik Urzędowy Wojewódzkiej Rady Narodowej w Gdańsku, nr 9, 20 lipca 1966, poz. 70. Medal „Za umacnianie braterstwa broni” (Bułgaria, 1980) Medal „Za umacnianie Przyjaźni Sił Zbrojnych” I stopnia (Czechosłowacja, 1980) Order „Za Zasługi Wojenne” z Gwiazdą (Jugosławia, 1967) Order Wojny Ojczyźnianej I stopnia (ZSRR, 1968) Medal jubileuszowy „Trzydziestolecia zwycięstwa w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945” (ZSRR) Medal jubileuszowy „60 lat Sił Zbrojnych ZSRR” (ZSRR) Medal „Za umacnianie braterstwa broni” (ZSRR)
Przypisy
Bibliografia S. Czmur, W. Wójcik: Dowódcy Lotnictwa i Obrony Powietrznej, Redakcja Czasopism Wojsk Lotniczych i Obrony Powietrznej, Poznań 2000 S. Czmur, W. Wójcik: Generałowie w stalowych mundurach, Poznań 2003 A. Choniawko: PZPR w Wielkopolsce 1948-1986 Janusz Królikowski: Generałowie i Admirałowie Wojska Polskiego 1943-1990 Wydawnictwo Adam Marszałek, Toruń 2010, tom II, str. 284-286
Kategoria:Oficerowie Wojska Polskiego – absolwenci Wojskowej Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR Kategoria:Generałowie dywizji ludowego Wojska Polskiego Kategoria:Członkowie WRON Kategoria:Członkowie ZBoWiD Kategoria:Działacze PZPR Kategoria:Odznaczeni Brązowym Medalem „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Kategoria:Odznaczeni Brązowym Medalem „Za zasługi dla obronności kraju” Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Medalem 10-lecia Polski Ludowej Kategoria:Odznaczeni Medalem 30-lecia Polski Ludowej Kategoria:Odznaczeni Medalem 40-lecia Polski Ludowej Kategoria:Odznaczeni Orderem Sztandaru Pracy I klasy Kategoria:Odznaczeni Orderem Sztandaru Pracy II klasy Kategoria:Odznaczeni Orderem Wojny Ojczyźnianej I klasy Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Medalem „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Medalem „Za zasługi dla obronności kraju” Kategoria:Odznaczeni Złotym Medalem „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Kategoria:Odznaczeni Złotym Medalem „Za zasługi dla obronności kraju” Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Wojny Ojczyźnianej Kategoria:Oficerowie polskiego lotnictwa wojskowego 1943–1989 Kategoria:Pochowani na Cmentarzu na Junikowie Kategoria:Urodzeni w 1920 Kategoria:Zmarli w 1988