Diabolus In Musica – siódmy album studyjny thrashmetalowej grupy Slayer, który został wydany 9 lipca 1998 nakładem American Recordings i Columbia Records. To druga pełna studyjna płyta na której za perkusją zagrał Paul Bostaph. Album w pierwszym tygodniu sprzedał się w ilości 46 000 kopii w USA i uplasował się na 31. miejscu listy Billboard 200. Według danych z kwietnia 2002 album sprzedał się w nakładzie 253 302 egzemplarzy na terenie Stanów Zjednoczonych.
Prace nad materiałem muzycy ukończyli we wrześniu 1997 roku, a premiera krążka była zapowiedziana na 31 października. Jednak z powodu kłopotów z wytwórnią, album ukazał się dopiero 9 lipca następnego roku.
Album został różnie odebrany przez fanów, muzyka na nim zawarta zaczęła odchodzić od stylu wyznaczonego przez grupę, zabrakło szybkich, agresywnych i kontrowersyjnych thrashmetalowych utworów, a także melodyjnych kawałków z szokującą tematyką, do których Slayer przyzwyczaił swoich fanów i z których zasłynął. Zamiast tego muzycy zagrali ciężkie, mocne i znacznie wolniejsze utwory, z wprowadzeniem dziwacznych dźwięków, co wyjaśniali: chcieliśmy spróbować różnych efektów, przy czym troszkę eksperymentowaliśmy z naszymi instrumentami. W efekcie tego muzyka z fali thrash metalu zmierzała w stronę hard rocka, przypominając dokonania np. Machine Head. Zapowiedzi takiego brzmienia można było usłyszeć w kawałku Gemini, na albumie z punkowymi przeróbkami Undisputed Attitude (1996). Utwór ten nie był przeróbką ani też utworem w klimacie punk, wzbudził jednak kontrowersje, ponieważ dotychczas formacja nie nagrała tak wolnego i spokojnego kawałka. Lider zespołu Kerry King sam oświadczył, iż Gemini rzeczywiście miał być zapowiedzią nowego kierunku: Kiedy komponujesz utwór, który ma być otoczony samymi czadami, on automatycznie wychodzi inaczej. Gemini jest chyba najwolniejszym numerem w całej naszej karierze, myślę, że dodał muzyce nowego smaku. Zawsze próbowaliśmy kombinować z nowymi rzeczami – żeby to ciągle brzmiało jak Slayer, a zarazem trochę inaczej. Kolejnym zdziwieniem w oczach fanów była oprawa graficzna płyty, nie budziła wielkich kontrowersji, tak jak miało to miejsce w przypadku Divine Intervention. Jeżeli chodzi o teksty, to tym razem nie było piosenek o seryjnych mordercach (Dead Skin Mask, 213) czy też o zbrodniarzach wojennych (Angel Of Death, SS-3), ale tematycznie dalej nawiązywały do wojny, przemocy, zabijania, śmierci i Boga. Piosenka Love To Hate została napisana do filmu Howarda Sterna, Części intymne, jednak nie została ona umieszczona na soundtracku, ponieważ była zbyt ostra, natomiast Wicked i Unguarded Instinct to utwory bonusowe, które nie zostały wydane wszędzie (Wicked tylko w Europie zaś Unguarded Instinct tylko w Japonii).
Album został wydany również w wersji limitowanej, która posiadała drugi krążek z sześcioma starszymi numerami w wersji koncertowej, ponadto multimedialną prezentację wszystkich teledysków zespołu oraz dodatki na komputer (tapety, ikony itp.).
Lista utworów Opracowano na podstawie materiału źródłowego.
Twórcy Opracowano na podstawie materiału źródłowego. Zespół Slayer w składzie Tom Araya – śpiew, gitara basowa Jeff Hanneman – gitara Kerry King – gitara Paul Bostaph – perkusja Inni Rick Rubin – główny producent Howie Weinberg – mastering Greg Gordon – inżynier dźwięku Brian Davis – pomocnik inżyniera John Tyree – pomocnik inżyniera Sebastian Haimerl – pomocnik inżyniera Allen Sanderson – pomocnik inżyniera Exum – fotograf Frank – kierownik prac artystyczno-wizualnych Wade Goeke – pomocnik inżyniera
Listy sprzedaży Lista Kraj Pozycja Billboard 200 Stany Zjednoczone 31 Media Control Charts Niemcy 32 UK Albums Chart Wielka Brytania 27 Sverigetopplistan Szwecja 29 MegaCharts Holandia 52 ARIA Charts Australia 35 Ö3 Austria Top 40 Austria 40 Recorded Music NZ Nowa Zelandia 15 Przypisy
Kategoria:Albumy Slayera Kategoria:Albumy muzyczne wydane w roku 1998 Kategoria:Albumy American Recordings Kategoria:Albumy Columbia Records Kategoria:Albumy wyprodukowane przez Ricka Rubina