thumb|Arena Sanok (2012) thumb|Arena Sanok (2013) STS Sanok – polski klub hokeja na lodzie z siedzibą w Sanoku. Kontynuator tradycji sanockich drużyn hokejowych, działających w ramach klubów: Górnik Sanok oraz Sanoczanka Sanok, później jako sekcja ZKS Stal Sanok, przekształcona w STS Sanok, następnie jako SKH Sanok, KH Sanok, Ciarko PBS Bank KH Sanok, STS SA i STS Sanok Sp. z o.o. Dwukrotny triumfator mistrzostw Polski (2011/12, 2013/14) oraz dwukrotny zdobywca Pucharu Polski (2010, 2011).

Od 1965 r. do końca sezonu 2005/06 mecze w Sanoku rozgrywano na lodowisku Torsan, a od 2006 r. – w Arenie Sanok.

Historia klubu Historyczne nazwy Robotniczy Klub Sportowy (RKS) Sanoczanka Sanok (1958–1960) Zakładowy Klub Sportowy (ZKS) Stal Sanok (1960–1991) Sanockie Towarzystwo Sportowe (STS) Sanok (1991–1999) STS „Autosan” Sanok (1994–1999) Sanocki Klub Hokejowy (SKH) Sanok (1999–2001) Klub Hokejowy (KH) Sanok (2001–2011) „Ciarko” KH Sanok (2008–2011) „Ciarko PBS Bank” Klub Hokejowy Sanok sp. z o.o. (2011–2015) Sanockie Towarzystwo Sportowe S.A. z siedzibą w Sanoku (2015–2016) „Ciarko PBS Bank” STS Sanok (2015–2016) „Ciarko” KH 58 Sanok (2017–2020) STS Sanok sp. z o.o. z siedzibą w Sanoku (2020–2024) „Ciarko” STS Sanok (2020–2022) „Marma Ciarko” STS Sanok (2022–2024) Sportowy Sanok SA (2024–) Texom STS Sanok (2024–2025) STS Sanok (2025–)

Początki Hokej na lodzie pojawił się w Sanoku na początku lat 50. XX w. Uprawiano go w formie rekreacyjnej, najpierw w miejscu dawnego kortu tenisowego obok gmachu Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” przy ulicy Adama Mickiewicza, a pod koniec lat 50. kilkaset metrów poniżej, w miejscu obecnego hotelu „Dom Turysty”. W tym czasie decydujące były warunki atmosferyczne pozwalające na uprawianie tego sportu. Pod koniec 1952 r. sekcja Górnika Sanok finalizowała przygotowania do budowy lodowiska, ukończonego przed sezonem 1953/54. Od końca 1952 r. do 1953 r. lodowisko przy Domu Robotnika wybudowali członkowie koła Stali Sanok.

Górnik, Sanoczanka

Stal Sanok

STS Sanok thumb|Szalik kibicowski STS Autosan Sanok z lat 90. thumb|Zawodnicy KH Oldboys Sanok w 2016. Wśród nich byli hokeiści STS Sanok z lat 90. Wiosną 1991 r. działacze ZKS Stal i grupa sanockich sympatyków hokeja porozumieli się w kwestii utworzenia samodzielnego klubu hokejowego. 26 marca 1991 odbyło się zebranie założycielskie nowego klubu o nazwie Sanockie Towarzystwo Sportowe (STS), podczas którego przyjęto jego statut i wybrano komitet założycielski. Decyzją 17/91 Urzędu Wojewódzkiego w Krośnie z 11 maja 1991 zarejestrowano podmiot, po czym 13 maja 1991 w świetlicy przy lodowisku Torsan odbyło pierwsze Walne Zebranie Wyborcze, podczas którego prezesem STS wybrano byłego bramkarza i trenera Stali, a następnie przedsiębiorcę, Jerzego Rożdżyńskiego. Zarząd klubu uzupełnili: Andrzej Demkowicz (wiceprezes, ojciec Tomasza Demkowicza), Grzegorz Kawczyński (sekretarz, syn Leszka Kawczyńskiego), Czesław Radwański i Leszek Behounek. Władze STS wystąpiły do Stali o nieodpłatne przekazanie sekcji wraz ze sprzętem, a do Autosanu – o wydzierżawienie lodowiska (zrealizowane za symboliczną kwotę 100 tys. zł. miesięcznie od 2 czerwca 1991). 30 kwietnia 1991 Walne Zebranie Sprawozdawczo-Wyborcze ZKS Stal podjęło uchwałę o przekazaniu sekcji hokejowej nowo utworzonemu klubowi wraz z zawodnikami, trenerami, majątkiem, sprzętem itd. Rozpoczęto organizację klubu. Za logo przyjęto herb miasta wraz z wpasowanymi w niego kijami hokejowymi i krążkiem, zaś za barwa przyjęto kolor czerwony, biały i niebieskie. Latem 1991 r. klub borykał się z kłopotami organizacyjnymi i finansowymi.

W sierpniu 1991 r. pracę w Sanoku rozpoczęli dwaj rosyjscy hokeiści: Władimir Mielenczuk i Walerij Usolcew (pierwszy z nich został grającym trenerem, a drugi grającym asystentem). Drużyna STS została przydzielona do Grupy Południowej II ligi, mając za rywali siedem zespołów, z których pięć stanowiło rezerwowe ekipy klubów I-ligowych. Drużyna sanocka przystąpiła do rywalizacji bez rozegrania sparingów. W inauguracyjnym meczu sezonu 1991/1992 rozegranym 12 października 1991 w Oświęcimiu STS pokonał Unię II 10:9 (Mielenczuk strzelił premierowego gola w historii drużyny oraz uzyskał hat trick). W trakcie sezonu wiceprezesem klubu został Bogusław Struś, jednym z trenerów młodzieży STS został sprowadzony z Mińska Giennadij Lenkowski, a do klubu pozyskani zostali z Podhala Nowy Targ zawodnicy Sławomir Trelka (ponownie), Marian Guzy i Zbigniew Niedośpiał, jednak mimo wygrywania wszystkich meczów bez wyjątku w grudniu 1991 wskutek problemów finansowych pojawiło się realne niebezpieczeństwo wycofania klubu z rozgrywek. Podczas przerwy w rozgrywkach, w styczniu 1992 STS rozegrał udane spotkania sparingowe z zespołami I-ligowymi, pokonując dwukrotnie Cracovię 7:3 i 5:1, przegrywając z Podhalem 1:9 (w drużynie gości zagrał Siergiej Agiejkin, który tym samym był pierwszym mistrzem świata grającym w meczu na Torsanie) oraz zwyciężając i ulegając GKS Tychy 6:3 i 5:7. W rundzie zasadniczej STS wygrał wszystkie 12 meczów i zajął pierwsze miejsce w Grupie Południowej (bilans bramkowy 125:36; ponadto dwa mecze z MOSiR Sosnowiec zostały zweryfikowane jako walkower na korzyść sanoczan). W półfinale play-off II ligi STS czterokrotnie pokonał KTH: 8:4 i 2:1 na wyjeździe oraz 13:2 i 15:4 u siebie. W finale rozgrywek sanoczanie rywalizowali ze zwycięzcą Grupy Północnej, Stoczniowcem Gdańsk. W pierwszych dwóch meczach rozegranych 7 i 8 marca w Gdańsku dwukrotnie padł remis: 6:6 i 2:2Według pierwotnego terminarza mecze finałowe miały być rozegrane w dniach 29 lutego i 1 marca oraz 7 i 8 marca 1992, zob. . Dwa spotkania rewanżowe odbyły się 7 i 8 marca 1992 w Sanoku: w pierwszym meczu wygrali gdańszczanie 3:1, a decydujący czwarty pojedynek zakończył się zdecydowanym zwycięstwem STS wynikiem 9:0. Tym samym w pierwszym roku działalności klubu sanocki zespół STS zdobył mistrzostwo II ligi i uzyskując awans do I ligi, odnosząc ten sukces po raz drugi w historii sanockiego hokeja po 16 latach od 1976 roku. W mistrzowskim sezonie 1991/1992 w składzie STS Sanok występowali: Władimir Mielenczuk (grający I trener), Walerij Usolcew (grający asystent trenera), Jerzy Bocoń, Piotr Drwięga, Sławomir Trelka, Witold Bańkosz (bramkarze), Zygmunt Wójcik (kapitan), Arkadiusz Burnat, Piotr Lisowski, Zbigniew Niedośpiał, Dariusz Oberc, Wojciech Zubik, Andrzej Ryniak, Jan Ryniak, Adam Milczanowski, Marian Guzy, Czesław Radwański, Piotr Milan, Grzegorz Mermer, Jacek Jakubaszek, Robert Brejta, Dariusz Brejta, Maciej Bar, Mieczysław Żądło.

Pod koniec lipca 1992 r. drużyna przebywała na zgrupowaniu w białoruskim Grodnie, w tym czasie zespół wzmocnił bramkarz tamtejszego klubu Leonid Fatikow. W premierowym sezonie 1992/1993 zainaugurowanym 8 września STS Sanok był rewelacją rozgrywek, w trakcie sezonu pokonał m.in. aktualnego wicemistrza Polski Naprzód Janów i mistrza Podhale Nowy Targ. W meczu kończącym sezon regularny sanoczanie pokonali Tysovię Tychy 2:1, zajęli szóste i trafili do „grupy silniejszej” w drugim etapie rozgrywek (najskuteczniejszym zawodnikiem był wówczas Adam Milczanowski – 14 punktów w 18 meczach). W trakcie sezonu, 20 listopada 1992 drużyna STS rozegrała mecz z zespołem „Russian Stars”, złożonym z byłych gwiazd reprezentacji ZSRR, który sensacyjnie wygrała 5:4 (trzy gole zdobył wówczas Adrian Krzysztofik, a dwa Grzegorz Mermer; Rosjanie podczas tournée po Polsce wygrali wcześniej mecze z drużynami w Toruniu, Oświęcimiu i w Nowym Targu – w składzie gości wystąpili m.in. Aleksandr Malcew, Siergiej Babinow, Jurij Lebiediew, Władimir Siemjonow). W dalszym trakcie sezonu, w „grupie silniejszej” STS uzyskał piąte miejsce, zaś w fazie play-off uległ Naprzodowi 0:2 w dwumeczu (2:4 i 1:2 w spotkaniach) i ostatecznie został sklasyfikowany na piątym miejscu. Najskuteczniejszym zawodnikiem w całej edycji byli Jacek Kubowicz (30 punktów, w tym 21 goli) i Walerij Usolcew (30 punktów, w tym 11 asyst). W marcu 1993 z uwagi na rosnące problemy finansowe klubu powołany został Społeczny Komitet Ratowania Sanockiego Hokeja, który założyli byli hokeiści Franciszek Rekucki i Kazimierz Mrugała. W tym czasie nastąpiła przebudowa składu drużyny (odeszli m.in. Fatikow, Usolcew, Kubowicz). Po zakończeniu sezonu wynikło spore zadłużenie klubu, pod koniec czerwca rezygnację z funkcji prezesa złożył Jerzy Rożdżyński, a jego następcą został Andrzej Demkowicz.

thumb|Krzyż przydrożny w miejscu wypadku z 23 stycznia 1995 z Gniewoszówce thumb|Torsan – lodowisko klubu w latach 1965–2006 thumb|Tabliczka informacyjna KH Sanok na byłej siedzibie klubu przy ulicy A. Mickiewicza 12 Dwa kolejne sezony nie były już jednak tak udane, choć drużyna nadal była ważną siłą w lidze. W edycji ligi 1993/1994 asystentem trenera Władimira Mielenczuka został Czesław Radwański, który uprzednio zakończył karierę zawodniczą (z zespołu odszedł zaś m.in. Walery Usolcew i najskuteczniejszy zawodnik, Jacek Kubowicz). W sezonie 1993/1994 po I rundzie drużyna zajmowała szóste miejsce, następnie grupę 5–10 ukończyła na siódmej pozycji, awansując do fazy play-off. W 1/4 finału STS stawił duży opór ówczesnym wicemistrzom Polski, Unii Oświęcim w stosunku 2:3 (w meczach 1:4, 5:4, 2:8, 5:4, 3:5). Ostatecznie STS uplasowało się na siódmym miejscu w klasyfikacji końcowej sezonu. W sezonie 1993/1994 II ligi uczestniczyła drużyna rezerwowa STS II Sanok. Na początku 1994 klub otrzymał dotację 280 mln zł. od Urzędu Miasta Sanoka na opłacenie prądu i obsługę lodowiska.

W trakcie przygotowań do nowego sezonu pojawiły się kłopoty finansowe klubu. Wskutek tego skład zespołu opuściło wielu zawodników, w tym obcokrajowcy. W połowie 1994 zawodnik STS Tomasz Rysz został jedynym hokeistą STS, przyjętym do historycznie pierwszego rocznika NLO SMS PZHL Sosnowiec. We wrześniu 1994, na starcie nowego sezonu 1994/1995 firma Autosan została sponsorem tytularnym klubu (kwota przekazywana przez przedsiębiorstwo miała pokrywać ok. 1/3 kosztów utrzymania klubu). Drużyna występowała odtąd pod nazwą STS „Autosan” Sanok.

W trakcie rozgrywek drużynę z Sanoka dotknęła tragedia – 23 stycznia 1995 nad ranem ok. godz. 3 autobus, którym hokeiści wracali z meczu w Sosnowcu uległ wypadkowi w miejscowości Gniewoszówka koło Beska, w wyniku którego zginęli trzej pasażerowie, w tym jeden hokeista: Piotr Milan, osiem osób odniosło obrażenia. Pod znakiem zapytania stanęły dalsze występy ligowe drużyny, której zawodnicy odnieśli obrażenia w wypadku. Drużyna rozegrała kolejny mecz 31 stycznia 1995 pokonując zespół Stoczniowca Gdańsk 14:0. STS nie zakwalifikował się do fazy play-off i walczyła w rywalizacji o utrzymanie, ostatecznie ukończąc rozgrywki na dziewiątym miejscu (42 punkty w 21 meczach, w tym 5 walkowerem, gole: 165–127).

18 lipca 1995 został wybrany nowy zarząd klubu STS i prezes, którym został Bogdan Terlecki, z zawodu sędzia. W sezonie 1995/1996 zespół prowadzony przez zatrudnionego rosyjskiego trenera Władimira Katajewa świetnie rozpoczął rozgrywki. Pierwszy etap w grupie A zakończył na drugim miejscu, potem było już gorzej – w grupie 1–6 drużyna zajęła 5. miejsce. W I rundzie play-off sanoczanie zmierzyli się z TTH Metron Toruń i ulegli w stosunku 0:2 (w meczach 2:5, 4:5). Ostatecznie STS zajął 5. miejsce w klasyfikacji końcowej. W pierwszej połowie lat 90. klub STS przyłączył się do akcji charytatywnej pod nazwą „Podaruj Dzieciom Brata Słońce”, organizowanej przez zakonników franciszkańskich w Sanoku z Parafii Podwyższenia Krzyża Świętego, a w ramach tego dzieła w dniach 16–17 marca 1996 odbył się I Międzynarodowy Turniej Hokeja na Lodzie – Hokeiści Dzieciom.