Florentino Pérez Rodríguez (ur. 8 marca 1947 r. w Madrycie) – hiszpański przedsiębiorca, inżynier, polityk i działacz sportowy, dwukrotny prezes Realu Madryt, prezes i dyrektor generalny , firmy zajmującej się inżynierią lądową. Jego związek z klubem, uważanym za najlepszy w XX w..
W latach 1979–1986 członek Hiszpańskiej Unii Centrum Demokratycznego oraz sekretarz generalny Hiszpańskiej Partii Demokratyczno-Reformatorskiej1.
W latach 2000–2006 i od 2009 r. prezes Realu Madryt. Podczas pierwszej kadencji na tym stanowisku stworzył politykę , polegającą na sprowadzaniu do klubu najlepszych piłkarzy świata. W ciągu pierwszych czterech sezonów prezesury kupił Luísa Figo z FC Barcelony (jedna z obietnic kampanii wyborczej na prezesa w 2000 r.), Zinedine'a Zidane'a za rekordową wówczas opłatę transferową, Ronaldo oraz Davida Beckhama. Od sezonu 2003/04 do sezonu 2005/06 drużyna nie zdobyła żadnego trofeum, co skłoniło Péreza do rezygnacji w 2006 r. Ponownie objął urząd w 2009 r., wznawiając politykę Galácticos. Sprowadził Kakę, Xabiego Alonso, Cristiano Ronaldo za rekordową wówczas kwotę i Karima Benzemę, wschodzącą gwiazdę Ligue 1. Jako trenerów Realu zatrudnił José Mourinho, Carla Ancelottiego, a także Zinedine'a Zidane'a.
Od 2013 r. do 2024 r. klub zdobył sześć tytułów Ligi Mistrzów. Real Madryt zdobył rekordowe siedem tytułów Ligi Mistrzów podczas jego prezydentury. Jest najbardziej utytułowanym prezydentem w historii Realu Madryt, zdobywając 36 tytułów podczas swojej prezydentury, wyprzedzając Santiago Bernabéu, który zdobył 322.
Podczas swojej kadencji na stanowisku prezesa Realu Madryt, Pérez ustanowił dziedzictwo charakteryzujące się niezmiennie wysokimi przychodami ekonomicznymi. Klub utrzymał pozycję globalnego lidera pod względem bieżących przychodów przez ponad dziesięć kolejnych lat. Dodatkowo, Forbes uznał Real Madryt za najbardziej wartościową organizację sportową na świecie, z graczami o wartości 6,07 miliarda dolarów.
Za jego prezydentury zmodernizowano stadion Santiago Bernabéu i stworzono centrum treningowe Ciudad Real Madrid w Valdebebas3.
Kariera zawodowa i działalność polityczna Uzyskał tytuł inżyniera budownictwa lądowego na Politechnice w Madrycie (). Karierę zawodową rozpoczął w 1971 r. w sektorze prywatnym.
W latach 1976–1983 był aktywny politycznie w Unión de Centro Democrático (UCD), historycznej partii, która przewodziła przemianom demokratycznym w Hiszpanii. W tym okresie zajmował różne stanowiska w administracji publicznej, takie jak delegat ds. warunków sanitarnych i środowiska w Radzie , zastępca dyrektora generalnego ds. promocji CDTI w Ministerstwie Przemysłu i Energii, dyrektor generalny ds. infrastruktury transportowej w Ministerstwie Transportu oraz podsekretarz-prezes IRYDA w Ministerstwie Rolnictwa4.
W 1983 r. powrócił do prywatnej przedsiębiorczości, kupując Construcciones Padrós S.A., małą firmę zatrudniającą 70 pracowników, zalążek dzisiejszego , firmy obecnej na pięciu kontynentach i zatrudniającej 200 tys. pracowników.
W 1993 r. został wiceprezesem OCP Construcciones. Po połączeniu OCP z Gines y Navarro w w 1997 r., został prezesem nowej spółki. Od 2018 r. kieruje Grupo ACS, największą hiszpańską firmą budowlaną, a jej wartość netto szacuje się na 2,5 mld dolarów.
Od 2018 r. Grupa ACS utrzymuje obecność na wszystkich pięciu kontynentach, będąc do tego czasu notowaną na IBEX 35 z kapitalizacją przekraczającą 21,9 mld euro5. Jej międzynarodowa obecność koncentruje się głównie w Australii, Stanach Zjednoczonych, Kanadzie, Niemczech i Hiszpanii6.
Według stanu na marzec 2024 r. obroty Grupy ACS wynosiły średnio 100 mln euro dziennie, a jej najważniejsze rynki znajdowały się w Stanach Zjednoczonych oraz Azji i państwach Pacyfiku.
Real Madryt Lata 2000–2006 W 1995 r. Pérez kandydował na prezesa Realu Madryt, konkurując z Ramónem Mendozą i Santiago Gómezem Pintado. Pomimo zebrania największej liczby podpisów popierających jego kandydaturę, w wyborach zajął 2. miejsce. W 2000 r. ponownie wystartował jako kandydat na to stanowisko, 16 lipca 2000 wygrywając z ponad 55% głosów i pokonując urzędującego wówczas prezesa, Lorenzo Sanza. Sanz zakładał, że dwukrotne wygranie Ligi Mistrzów w 1998 r. i 2000 r. pozwoli mu na reelekcję, ale kampania Péreza, po raz kolejny podkreślająca problemy finansowe klubu i twierdzenia o niewłaściwym zarządzaniu przez poprzednie zarządy, dowiodła, że jest inaczej. Obietnica Péreza sprowadzenia Luísa Figo z rywali FC Barcelony również odegrała decydującą rolę w wyborach. Pérez został później ponownie wybrany w 2004 r. z 94,2% głosów.
Figo zapoczątkował również politykę Péreza polegającą na sprowadzaniu do Realu jednego z najlepszych piłkarzy na świecie w każdym sezonie. Wkrótce gracze zostali popularnie nazwani W 2001 r. Zinédine Zidane został pozyskany z Juventusu za rekordową wówczas kwotę. Zidane został zastąpiony przez Ronaldo w 2002 roku, Davida Beckhama w 2003 r., Michaela Owena w 2004 r. i Robinho przez krótki czas w 2005 r. Początkowo polityka Péreza odniosła wielki sukces, ponieważ każdy nowy Galáctico miał skład zbudowany wokół siebie, a drużyna miała dobrą równowagę między atakiem a obroną. W pierwszych latach jego urzędowania Real Madryt zdobył dwa mistrzostwa Hiszpanii i rekordową dziewiątą Ligę Mistrzów.
Kilka lat po odejściu z Realu Fernando Hierro stwierdził, że Claude Makélélé był najważniejszym i najmniej docenianym pomocnikiem klubu, mówiąc: „Strata Makélélé była początkiem końca dla Los Galácticos.... Widać, że był to również początek nowego świtu dla Chelsea. Od sezonu 2003/04 do sezonu 2005/06, pod nieobecność menedżera Vicente del Bosque i Makélélé, Real Madryt nie zdobył żadnego trofeum.
Chociaż polityka Péreza zaowocowała zwiększonym sukcesem finansowym opartym na wykorzystaniu wysokiego potencjału marketingowego klubu na całym świecie, zwłaszcza w Azji, była ona coraz bardziej krytykowana za zbytnie skupienie się na marketingu marki Real Madryt, a za mało na piłce nożnej klubu. Swoją rezygnację ogłosił 27 lutego 2006 przyznając, że drużyna i klub jako całość potrzebują nowego kierunku.
Lata 2009– 1 czerwca 2009, jako jedyny kandydat, został ponownie wybrany prezesem Realu Madryt5.
Na sezon 2009/10 zatrudnił trenera Manuela Pellegriniego, którego przedstawił 2 czerwca 2009, dzień po swojej inauguracji. Dokonał również wielomilionowej inwestycji w wysokości 264 milionów euro, aby podpisać kontrakt z ośmioma zawodnikami, w tym: Cristiano Ronaldo – 96 mln euro, Kaká – 65 mln euro, Benzema – 35 mln euro, Xabi Alonso – 30 mln euro. Zespół rywalizował w Lidze Mistrzów do ostatnich rund, osiągając pozycję wicelidera z łączną liczbą 96 punktów, będąc tylko trzy punkty za FC Barceloną.
31 maja 2010 kontrakt José Mourinho jako menedżera pierwszej drużyny został sformalizowany. W sezonie 2010-2011, pod wodzą portugalskiego trenera, drużyna wygrała Copa del Rey przeciwko Barcelonie. W sezonie 2011/12 Real osiągnął tzw. „ligę rekordów”, ponieważ zdobył mistrzostwo kraju, z rekordem wszech czasów zarówno punktów (100), jak i strzelonych bramek (121).
Trzeci i ostatni sezon Mourinho pod wodzą pierwszej drużyny (2012/13), rozpoczął się od Superpucharu Hiszpanii, wygranego z Barceloną. Pod koniec tego sezonu, 20 maja, Pérez potwierdził odejście portugalskiego trenera i rozpisał wybory na prezesa klubu po zakończeniu swojej kadencji. Został wybrany na czwartą kadencję, a na miejsce Mourinho sprowadził Carla Ancelottiego. Do klubu dołączyli tacy zawodnicy jak Luka Modrić i Gareth Bale, którego transfer pobił wtedy rekord świata. Kolejny sezon okazał się wielkim sukcesem, Real Madryt wygrał Puchar Króla i swój dziesiąty tytuł Ligi Mistrzów. W 2014 r. Pérez ogłosił zwycięski projekt konkursu na projekt nowego stadionu Santiago Bernabéu, który według słów samego prezydenta:„[…] nadal będzie uprzywilejowanym terytorium emocji, pozostanie w sercu naszego miasta i będzie awangardą oraz ikoną nowoczesnego futbolu. Bernabéu dla dumy wszystkich naszych członków i fanów.Podczas letniego okna transferowego 2014 r. Pérez sprowadził gwiazdy mistrzostw świata 2014: Jamesa Rodrígueza, Toniego Kroosa i Keylora Navasa za łączną kwotę 95 milionów funtów, a także Javiera Hernándeza, wypożyczonego z Manchesteru United.
W styczniu 2015 r. Pérez zademonstrował swój sukces na rynku transferowym, gdy Real Madryt podpisał kontrakt z 16-letnim Norwegiem Martinem Ødegaardem, ponieważ wiele innych europejskich klubów, w tym Bayern Monachium, FC Barcelona i Arsenal Londyn, również były zainteresowane tym zawodnikiem.
Później Real, trenowany przez byłego gracza Zinedine'a Zidane'a, wygrał trzy kolejne tytuły Ligi Mistrzów w sezonach 2015/16, 2016/17 i 2017/18, co nie zostało osiągnięte od czasu, gdy Bayern Monachium zdobył trzeci tytuł z rzędu w edycji 1975/76.
W sezonie 2019/20 Real zdobył swój 34. tytuł La Liga, który był ich piątym tytułem pod wodzą Péreza i drugim tytułem pod wodzą trenera Zidane'a. W sezonie 2021/22 Real zdobył swój szósty tytuł La Liga i 6. tytuł Ligi Mistrzów pod wodzą Péreza, wyrównując rekord Santiago Bernabéu.
W sezonie 2021/22, wraz z powrotem Carla Ancelottiego na stanowisko trenera, Real Madryt osiągnął historyczny dublet: zdobywając tytuł La Liga i wygrywając 14. Ligę Mistrzów, w sumie 35 tytułów ligowych. Ponadto Real zdobył 5. Superpuchar Europy. W tym samym roku koszykarze Realu wygrali Ligę ACB i Superpuchar Hiszpanii.
W sezonie 2022/23 Real Madryt wygrał finał Pucharu Króla. Zespół dotarł również do półfinału Ligi Mistrzów, gdzie został wyeliminowany przez Manchester City, i zajął 2. miejsce w La Liga za FC Barceloną. Jednocześnie w tym samym sezonie Real został mistrzem Euroligi Koszykówki, zdobywając tym samym swój 11. tytuł w tych rozgrywkach
W sezonie 2023/24 Real zdobył łącznie 36. tytuł La Liga i 7. tytuł Ligi Mistrzów za jego prezydentury, poprawiając tym samym rekord Santiago Bernabéu.
Piłkarze kupieni przez Florentina Péreza Piłkarze kupieni do sekcji piłki nożnej Realu Madryt za obu kadencji Florentina Péreza. Porządek według kwoty transferu, liczonej w euro.