WrestleMania III – trzecia edycja gali pay-per-view WrestleManii, która została wyprodukowana przez World Wrestling Federation. Gala miała miejsce 29 marca 1987 na Pontiac Silverdome w Pontiac w Michigan.
Gala jest głównie znana z tego, że pobiła rekord w ilości fanów na stadionie otwartym w Ameryce – 93 173. Gala jest określana jako szczyt wzrostu popularności wrestlingu w latach 80.. Rekord ten został pobity 14 lutego 2010 gdzie odbyło się NBA All-Star Game. Na Cowboys Stadium pojawiło się 108 713 fanów. Dopiero w 2016, na WrestleManii 32 pojawiło się więcej, bo aż 101 763 widzów, bijąc rekord w federacji po prawie trzydziestu latach. Federacja wygenerowała zyski w wysokości 1.6 miliona dolarów z samej sprzedaży biletów. Prawie milion fanów obejrzało galę w 160 telewizjach przemysłowych w północnej Ameryce. Szacunkowa ilość oglądających przez pay-per-view wynosi kilka milionów ludzi i przychody z nadawania PPV wynoszą 10.3 milionów dolarów, bijąc rekord w owym czasie.
Przygotowania Tak samo jak w przypadku poprzednich edycji WrestleManii, WrestleMania III była reklamowana kilka miesięcy z wyprzedzeniem. W głównej rywalizacji występowali André the Giant i Hulk Hogan. André odwrócił się przeciwko swojemu przyjacielowi, WWF Championowi Hoganowi. Kiedy to Hogan otrzymał trofeum za bycie posiadaczem tytułu od trzech lat, André, jego dobry przyjaciel, przyszedł i gratulował zdobycia nagrody. Krótko potem, André zdobył znacząco mniejsze trofeum za bycie „niepokonanym w WWF przez 15 lat” i Hogan przyszedł do ringu pogratulować, lecz André był widocznie niezachwycony i podczas przemowy Hogana opuścił ring. Niedługo później podczas edycji talk-segmentu Piper's Pit, Bobby Heenan, długoletni rywal Hogana, został nowym menadżerem André. André wtedy wyzwał Hogana do stoczenia pojedynku o tytuł na WrestleManii III i zaatakował Hogana, rwąc jego koszulkę i naszyjnik.
Inną główną rywalizacją zmierzającą na galę była pomiędzy Ricky Steamboatem i WWF Intercontinental Championem Randym Savage'em. Ich rywalizacja rozpoczęła się podczas pojedynku o tytuł pomiędzy tą dwójką, kiedy to Savage zaatakował Steamboata witającego się z fanami wokół ringu. Savage popchnął Steamboata przez barierkę ochronną i wykonał elbow shota na gardło Steamboata, a po chwili zrzucił dzwon ringowy na gardło z górnej liny, kontuzjując jego krtań, przez co Steamboat został wysłany do szpitala. To rozpoczęło długą i gorzką rywalizację, która trwała sześć miesięcy, zawierając kilka krwawych pojedynków i ostatecznie miała mieć zakończenie na WrestleManii. George „The Animal” Steele zawsze towarzyszył Steamboatowi, zaś Savage'owi towarzyszyła jego żona, Miss Elizabeth.
Rywalizacja Billy’ego Jacka Haynesa i Hercules Hernandeza rozpoczęła się, gdy Bobby Heenan drażnił Haynesa, mówiąc mu, że to Hercules jest prawdziwym mistrzem ruchu full nelson; doprowadziło to do ataku Herculesa na Haynesa na Superstars of Wrestling i ostatecznie do walki na WrestleManii. Walka była reklamowana jako „Full Nelson Challenge”.
Kolejną rywalizacją zmierzającą na galę była pomiędzy Harley Racem i Junkyard Dogiem. Kiedy to po The Wrestling Classic postanowiono utworzyć turniej King of the Ring, Harley Race wygrał cały turniej i zaczął się określać jako „King” Harley Race, wchodząc do ringu z królewską koroną i peleryną przy klasycznej muzyce. Po zdobyciu każdego ze zwycięstw, Race wymagał od przeciwnika pokłonu przed nim. Czasami, menadżer Race'a, Bobby Heenan, ciągnął za włosy rywala i zmuszał do wykonania tej czynności. Junkyard Dog zaprotestował o byciu Race'a jako samozwańczy monarcha WWF, co doprowadziło do walki na Saturday Night's Main Event, gdzie król i menadżer próbowali zmusić Junkyard Doga do wykonania pokłonu. Ostatecznie doprowadziło to do walki na WrestleManii ze stypulacją, iż przegrany będzie musiał wykonać pokłon wygranemu.
26 stycznia 1987, The British Bulldogs stracili WWF Tag Team Championship na rzecz The Hart Foundation w walce, gdzie Dynamite Kid z kontuzją pleców musiał być zaniesiony do ringu przez Davey Boy Smitha i nie brał fizycznie udziału w walce. Danny Davis był sędzią i zezwalał na nielegalne ruchy drużynowe. Po otrzymaniu przerwy od występów, Bulldogs później kontynuowało rywalizację z The Hart Foundation, gdzie wraz z Tito Santaną zmierzyli się przeciwko Hartom i sędziemu Dannym Davisem w sig-man tag team matchu na WrestleManii III. Walka została określona jako revenge match, gdyż Santana wcześniej miał problemy z Davisem, gdzie będąc sędzią, pomógł Randy'emu Savage zdobyć tytuł Intercontinental.
Piosenkarz rockowy i obywatel Detroit Alice Cooper towarzyszył Jake'owi Robertsowi przy narożniku podczas meczu z The Honky Tonk Manem. The Honky Tonk Man zaatakował swoją gitarą Robertsa podczas segmentu The Snake Pit, co doprowadziły do (storyline'owej) kontuzji karku Robertsa. Wydarzenie to zapoczątkowało faceturn Robertsa i ich walkę na WrestleManii.
Rywalizacja pomiędzy Adrianem Adonisem i Roddy Piperem rozpoczęła się, gdy podczas przerwy od występów Pipera, Adonis rozpoczął swój segment pod nazwą The Flower Shop, które było parodią Piper's Pit. Piper, który powrócił jako face, przez tygodnie dewastował segment Adonisa, co zakończyło się atakiem na jego osobę na jednym z Piper's Pit przez Adonisa, byłego ochroniarza Pipera – Boba Ortona oraz Dona Muraco. Wymieniona trójka pomalowała usta Pipera na czerwono i pozostawiła go samego wokół zniszczonej scenografii segmentu. W odpowiedzi, Piper kijem baseballowym zniszczył scenografię talk-showu Adonisa. Doprowadziło to do Hair vs. Hair matchu na WrestleManii III, które było ostatnią walką Pipera przed przejściem na emeryturę i zostaniem aktorem filmowym.
Gala + Osobistości telewizyjneRola:Osoba:KomentatorMary HartBobby HeenanGorilla MonsoonBob UeckerJesse VenturaPrzeprowadzającywywiadyMary HartVince McMahonGene OkerlundBob UeckerKonferansjerHoward FinkelBob UeckerSędziowieJohn BonelloDave HebnerJack KrugerJack LutzJoey MarellaChronometrażystaMary HartMenadżerAlice CooperWokalistaAretha Franklin Vince McMahon na sam początek wita zgromadzoną publikę krzycząc „Welcome to WrestleMania III” i informuje publikę, że poczuł ducha swojego ojca, Vincena J. McMahona, który zmarł trzy lata wcześniej i był ówczesnym właścicielem korporacji. Następnie przedstawił Arethę Franklin, która otworzyła show, wykonując „America the Beautiful”.
Pierwszą walką owej nocy było The Can-Am Connection kontra Bob Orton i The Magnificent Muraco (w/ Mr. Fuji). Walka zakończyła się, gdy Rick Martel wykonał Muraco high cross-body, a po chwili Martel wykonał, co Gorilla Monsoon nazwał, „A little schoolboy trip from behind”, co dało zwycięstwo drużynie.
W następnej walce zmierzyli się Hercules (w/ Bobby Heenan) i Billy Jack Haynes w „Full Nelson Challenge”. Mecz się zakończył, gdy Haynes wykonał full nelson na Herculesie poza ringiem i obaj zostali odliczeni. Po walce, Bobby Heenan zaatakował Haynesa od tyłu, po czym Heynes zaczął gonitwę za Heenanem z powrotem do ringu, gdzie Hercules kilkukrotnie zaatakował rywala łańcuchem i zapinając full nelson.
Następną walką był Mixed Tag Team match, gdzie zmierzył się King Kong Bundy i jego drużyna karłów (Lord Littlebrook i Little Tokyo) przeciwko Hillbilly Jimmy'emu i jego drużynie karłów (The Haiti Kid i Little Beaver). Drużyna King Kong Bundy’ego została zdyskwalifikowana, gdy Bundy zaatakował Little Beavera, ponieważ Bundy nie mógł walczyć przeciwko karłom.
"Loser Must Bow” match pomiędzy Junkyard Dogiem i Harleyem Race (w/ Bobby Heenan i The Fabulous Moolah) był następny. Przed walką, Gene Okerlund przeprowadził wywiad z Heenanem, Racem i Moolah na backstage'u, gdzie Moolah przewidywała, iż Junkyard Dog będzie musiał złożyć pokłon Harleyowi. Bobby dał Moolah koronę i powiedział jej, żeby założył ją Race'owi po meczu, „As only the Queen of Wrestling can do”. Junkyard Dog wszedł do ringu przy wielkiej owacji publiczności w Silverdome. Podczas walki, dwójka atakowała się naprzemiennie, lecz Race próbował wykonał headbutt na Dogu, co jednak mu się nie udało. Następnie Race zebrał w sobie na tyle sił, aby wykonać belly to belly suplex, podczas gdy Junkyard Dog był rozproszony przez Heenana, co dało mu zwycięstwo. Poprzez stypulację, Dog wykonał mały ukłon i po chwili zaatakował Harleya stalowym krzesełkiem, a następnie zabrał królewski płaszcz i opuścił ring z owacją na stojąco.
Kolejną walką był tag team match, gdzie The Dream Team (w/ Luscious Johnny V i Dino Bravo) zmierzyli się przeciwko The Fabulous Rougeaus. Raymond Rougeau rozpoczął mecz walcząc z Brutusem Beefcake. Później zamienili się z partnerami i Greg Valentine pojedynkował się z Jakiem Rougeau, a Bravo przyglądał się na walkę poza ringiem. Raymond wykonał sleeper hold na Valentine, a Beefcake wspiął się na narożnik i przypadkowo zaatakował partnera poprzez double axe handle. The Rougeau Brothers wykonali na Valentine ruch drużynowy, lecz sędzia kłócił się z Brutusem. Walka się zakończyła, gdy Dino Bravo wszedł do ringu i zaatakował Raymonda przypinającego Valentine'a, co Greg wykorzystał i zdobył przypięcie. The Dream Team przez większość walki kłóciło się między sobą, przez co Greg Valentine i Dino Bravo odeszli z ringu sami, bez Beefcake'a.
Nagranie z wywiadem z Roddy Piperem zostało wyświetlone, gdy Piper wychodził do ringu by zmierzyć się z Adrianem Adonisem, któremu towarzyszył Jimmy Hart, w retirement matchu. Piper i Adonis rozpoczęli walkę atakując się nawzajem paskiem Pipera. Adonis wykonał sleeper hold na Piperze w środku ringu i przerwał chwyt myśląc, że wygrał mecz. Kiedy Jimmy Hart wszedł do ringu celebrować z Adonisem, Brutus Beefcake wszedł do ringu aby pomóc Piperowi, a po chwili Piper zaatakował Adonisa i wykonał swój sleeper hold. Piper zdobył zwycięstwo i po skończeniu meczu, Brutus wszedł ponownie do ringu i obciął włosy Adonisa, podczas gdy Piper przytrzymywał Jimmy’ego Harta. Po oprzytomnieniu przez Beefcake'a i widząc siebie w lusterku, Adonis zniszczył owo lusterko i zaczął gonić Pipera wokół ringu dopóki nie opuścił areny będąc skrępowanym wraz z Hartem, który użył swojej kurtki do zasłonięcia głowy Adonisa.
Następną walką był sześcioosobowy tag team match, gdzie zmierzyli się były sędzia Danny Davis (w jego debiucie jako wrestler WWF) i WWF Tag Team Champions, The Hart Foundation przeciwko The British Bulldogs i Tito Santanie. The Bulldogs miało wiele near-falli, lecz Jim Neidhart często ratował sytuację. Po tym, jak Bulldogs i Santana otoczyli Davisa, cała szóstka zaczęła brawl w ringu. Danny Davis wziął megafon Jimmy’ego Harta i zaatakował Davey Boy Smitha, a następnie przypiął i zdobył zwycięstwo dla drużyny.
W następnej walce miał miejsce debiut na pay-per-view Butch Reeda, który zmierzył się z Koko B. Warem. Reed zwyciężył wykonując rollup po wysokim cross-body od Koko. Po walce, menadżer Reeda, Slick wszedł do ringu i zaatakował Koko B. Ware'a swoim kijkiem, lecz Tito Santana szybko wszedł do ringu i powstrzymał Slicka, niszcząc jego odzież. Slick wycofał się, lecz Reed powrócił do ringu tylko po to, aby otrzymać double dropkick od Koko i Santany.
Następną walką był title match o WWF Intercontinental Champion, gdzie posiadacz pasa, Randy Savage (w/ Miss Elizabeth) zmierzył się z Ricky Steamboatem (w/ George Steele). Mecz trwał niespełna piętnaście minut. W pewnym momencie, Savage chciał użyć dzwonu ringowego jako broni, lecz został zatrzymany przez Steele’a, który znkokautował go z górnej liny narożnika. Kiedy Savage próbował wymierzyć scoop slam na Steamboacie, Ricky skontrował to w small package i zdobył zwycięstwo, a także został nowym WWF Intercontinental Championem, zaznaczając przy tym pierwszą zmianę mistrza IC w historii WrestleManii Walka ta jest uznawana przez wielu za jedną z najlepszych w historii WWE.