Antoni Kuryłłowicz (ur. 1876 w Wierchdubie-Moroziku, zm. 18 czerwca 1954 w Grodnie) – polski ksiądz rzymskokatolicki i działacz społeczny związany z Grodnem.
Życiorys Urodził się w roku 1876 w Wierchdubie-Moroziku (lit. Dubas)Metryk chrztów z kościoła Rotnicy, rok 1876, wpis 105 . W 1896 wstąpił do Wyższego Seminarium Duchownego w Wilnie. Po czterech latach nauki otrzymał święcenia kapłańskie. Rozpoczął posługę jako wikariusz parafii św. Rafała w Śnipiszkach. Po śmierci proboszcza pełnił tę funkcję. W 1906 decyzją biskupa został skierowany na studia z zakresu teologii i filozofii do Institut Catholique w Paryżu. Po obronie pracy pt. „Prawo narodów podczas wojny z punktu widzenia moralnego” otrzymał tytuł doktora filozofii scholastycznej. W 1909 został proboszczem w Starych Trokach k. Wilna, a w marcu 1910 proboszczem parafii pobernardyńskiej (Znalezienia Krzyża Świętego) w Grodnie. Równocześnie pełnił funkcję prefekta w grodzieńskich szkołach średnich.
W okresie okupacji niemieckiej kierował sekcją dobroczynną Komitetu Obywatelskiego (1915–1919). Zasiadał w zarządzie okręgowym Polskiej Macierzy SzkolnejWalny zjazd Polskiej Macierzy Szkolnej w Warszawie 14 czerwca 1936 r. z udziałem ks. Kanonika Antoniego Kuryłłowicza. Przez długie lata był przewodniczącym Rady Miejskiej Grodna.
W dwudziestoleciu międzywojennym i w czasie II wojny światowej był proboszczem parafii Znalezienia Krzyża Świętego, dziekanem w Grodnie oraz dyrektorem szkoły bernardyńskiej w Grodnie. W 1939 nadano mu godność kanonika honorowego kapituły bazyliki metropolitalnej wileńskiej.
W 1942 w grupie kilku innych księży z Grodna został aresztowany przez gestapo jako zakładnik. Uwolniony po dwóch miesiącach.
Po wojnie abp Romuald Jałbrzykowski mianował go wikariuszem generalnym na okręg grodzieński, w granicach Białoruskiej SRR.
Zmarł po ciężkiej chorobie 18 czerwca 1954 w Grodnie. Został pochowany w grobie rodzinnym w Rotnicy k. Druskienik.
Jego popiersie znajduje się w kościele Znalezienia Krzyża Św. w Grodnie.
Ordery i odznaczenia Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (10 listopada 1938) „za zasługi na polu pracy społecznej”. Złoty Krzyż Zasługi (27 czerwca 1928)M.P. z 1928 r. nr 150, poz. 269 „za zasługi na polu pracy społecznej i oświatowej”.
Przypisy
Bibliografia Pamięć Grodna 1919–1939: informator wystawy luty-kwiecień 1999, red. Andrzej Stawarz, Muzeum Niepodległości w Warszawie, Stowarzyszenie Grodnian im. Elizy Orzeszkowej w Warszawie, Warszawskie Towarzystwo Przyjaciół Wilna i Grodna, 1999.
Kategoria:Absolwenci Wyższego Seminarium Duchownego w Wilnie Kategoria:Duchowni diecezji wileńskiej Kategoria:Grodzieńscy samorządowcy Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Polscy duchowni katoliccy – działacze społeczni Kategoria:Polskie ofiary represji stalinowskich Kategoria:Urodzeni w 1876 Kategoria:Zmarli w 1954