Cefamandol, (łac. Cefamandolum) – antybiotyk beta-laktamowy z grupy cefalosporyn II generacji, wykazuje działanie bakteriobójcze. Ma zastosowanie w większości zakażeń bakteryjnych, dzięki oporności na działanie enzymów bakteryjnych skierowanych przeciwko niektórym antybiotykom.
Farmakokinetyka Biologiczny okres półtrwania po podaniu dożylnym wynosi 32 minuty, po podaniu domięśniowym 1 godzinę. Wydalanie następuje przez nerki. Cefamandol nie wchłania się z przewodu pokarmowego.
Wskazania zakażenia dróg oddechowych zakażenia oskrzeli i płuc ostre zapalenie ucha środkowego zakażenia dróg moczowych profilaktyka zakażeń przy zabiegach chirurgicznych zakażenia tkanek miękkich, skóry, kości i stawów posocznica gronkowcowa zapalenie otrzewnej
Przeciwwskazania nadwrażliwość na antybiotyki cefalosporynowe lub penicyliny niewydolność nerek zapalenie okrężnicy
Działania niepożądane zaburzenia krzepnięcia krwi bóle brzucha nudności wymioty biegunka skórne reakcje alergiczne zakrzepowe zapalenie żył łagodne zwiększenie poziomu enzymów wątrobowych i fosfatazy zasadowej gorączka anafilaksja
Preparaty Tarcefandol – proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań domięśniowych i dożylnych 1 g Mandol – proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań domięśniowych i dożylnych 0,5 g, 1 g i 2 g
Dawkowanie Domięśniowo lub dożylnie. Dawkę i częstotliwość stosowania ustala lekarz, zwykle 0,5–2 g w dawkach podzielonych co 4–6 godzin.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:ATC-J01 Kategoria:Cefalosporyny Kategoria:Tetrazole