Jarosław Lindenberg

Jarosław Lindenberg (ur. 9 listopada 1956 w Warszawie) – polski filozof, dyplomata, podsekretarz stanu w Ministerstwie Spraw Zagranicznych (2023), ambasador RP w Bośni i Hercegowinie (2018–2023), Bułgarii (1998–2003) i Łotwie (1992–1997), chargé d’affaires w Czarnogórze (2007–2011).

Życiorys W latach 1971–1975 uczęszczał do XV LO im. Narcyzy Żmichowskiej w Warszawie, gdzie zdał maturę. Ukończył studia w Instytucie Filozofii Uniwersytetu Warszawskiego. W 1985 uzyskał stopień doktora na podstawie pracy o historiozofii Bolesława Limanowskiego. W latach 1980–1986 był pracownikiem naukowym w filii Uniwersytetu Warszawskiego w Białymstoku. Od 1986 do 1991 wykładał w Wyższej Szkole Pedagogiki Specjalnej im. Marii Grzegorzewskiej w Warszawie.

Od końca lat 70. był związany z opozycją demokratyczną. Na początku lat 80. działał w NSZZ „Solidarność”, publikował artykuły w białostockim Biuletynie Informacyjnym MKZ NSZZ „S”. Został zatrzymany podczas demonstracji 3 maja 1982 na Starym Mieście w Warszawie, a następnie internowany i 8 maja 1982 osadzony w areszcie na Białołęce, który opuścił 12 lipca 1982. Przez cały okres stanu wojennego, aż do 1989 redagował wraz z Tomaszem Buchholtzem podziemne pismo satyryczne „Jaruzela” (zob. Wojciech Jaruzelski). Pod pseudonimem pisywał także artykuły do czasopisma „Czas Przyszły”, które redagował Jacek Czaputowicz. Związany z Klubem Inteligencji Katolickiej, w którym w latach 1984–1985 kierował jego sekcją kultury. Otrzymał status osoby represjonowanej z powodów politycznych nadany przez szefa Urzędu ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych. Sporadycznie zajmował się również działalnością dziennikarską i literacką, m.in. współautor powieści „Człowiek z krwi i kości” wydanej w 1992 oraz scenariusza do filmu Konrada Szołajskiego pod tytułem „Człowiek z…” zrealizowanego w 1993, a także powieści „Jak wyginęły dinozaury, czyli tajemnica Bursztynowej Komnaty. Powieść sensacyjna dla inteligentnych inaczej” (wyd. Liberum Verbum, 2018).

Uzyskał stypendium naukowe w Paryżu. Na początku lat 90. został pracownikiem Ministerstwa Spraw Zagranicznych. Pracował w Gabinecie Ministra (był zastępcą dyrektora), a w 1991 otrzymał misję organizacji polskich placówek dyplomatycznych na Łotwie i w Estonii, gdzie początkowo pełnił funkcję chargé d'affaires. W latach 1992–1997 pełnił funkcję ambasadora w Rydze, a w latach 1993–1994 był akredytowany jednocześnie w Tallinnie.

Od 1997 pracował jako starszy radca ministra w Departamencie Promocji i Informacji MSZ, gdzie odpowiadał za kontakty z diasporą żydowską. W 1998 objął kierownictwo polskiej ambasady w Sofii. Funkcję ambasadora pełnił do 30 września 2003Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 11 września 2003 r. nr Z. 110-31-2003 w sprawie odwołania Ambasadora Rzeczypospolitej Polskiej ().. W kolejnych latach pracował w centrali MSZ, m.in. jako naczelnik Wydziału Europy Środkowej i Południowo-Wschodniej w Departamencie Europy oraz w jako dyrektor Sekretariatu Ministra.

Od 2007 do 2011 pracował jako chargé d'affaires Ambasady RP w Podgoricy. Od 2012 do 2018 pełnił funkcję zastępcy dyrektora Protokołu Dyplomatycznego w MSZ. W sierpniu 2018 został ambasadorem RP w Bośni i HercegowiniePostanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 lipca 2018 r. nr 110.47.2018 w sprawie mianowania Ambasadora Rzeczypospolitej Polskiej ().. Odwołany został 9 września 2023Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 8 września 2023 r. nr 110.76.2023 w sprawie odwołania Ambasadora Rzeczypospolitej Polskiej ().

Od 11 września 2023 do 13 grudnia 2023 był podsekretarzem stanu w MSZ ds. parlamentarnych, konsularnych, Polonii oraz dyplomacji publicznej i kulturalnej.

Posługuje się angielskim, francuskim, bułgarskim, rosyjskim oraz serbsko-chorwackim.

Odznaczenia

Krzyż Komandorski Orderu Trzech Gwiazd (10 września 1996) Odznaka „Zasłużony Działacz Kultury” Ministra Kultury za działalność w tzw. drugim obiegu wydawniczym w okresie PRL (2001) Order Starej Płaniny (5 stycznia 2004) Krzyż Wolności i Solidarności (2012)Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 26 kwietnia 2012 r. o nadaniu odznaczeń (). Medal Stulecia Odzyskanej Niepodległości (2023)

Życie prywatne Syn Ryszarda i Krystyny. Żonaty z Aleksandrą Emilią Lindenberg, ma trójkę dzieci. Brat Grzegorza Lindenberga.

Bliskim przyjacielem Jarosława Lindenberga był Jacek Kaczmarski (chodzili do jednej klasy w liceum).

W 2009 przeżył rażenie piorunem.

Książki

Przypisy

Bibliografia Biuletyn Komisji Spraw Zagranicznych Sejmu RP nr 902/III z dn. 20 października 1998

Kategoria:Absolwenci Wydziału Filozofii i Socjologii Uniwersytetu Warszawskiego Kategoria:Absolwenci XV Liceum Ogólnokształcącego im. Narcyzy Żmichowskiej w Warszawie Kategoria:Ambasadorowie III Rzeczypospolitej na Łotwie Kategoria:Ambasadorowie III Rzeczypospolitej w Bułgarii Kategoria:Ambasadorowie III Rzeczypospolitej w Estonii Kategoria:Ambasadorowie Polski w Bośni i Hercegowinie Kategoria:Ambasadorowie Polski w Czarnogórze Kategoria:Członkowie Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego „Solidarność” (1980–1989) Kategoria:Działacze KIK Kategoria:Internowani w Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej 1981–1982 Kategoria:Ludzie urodzeni w Warszawie Kategoria:Ludzie związani z Podgoricą Kategoria:Ludzie związani z Rygą Kategoria:Ludzie związani z Sarajewem Kategoria:Ludzie związani z Sofią Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Wolności i Solidarności Kategoria:Odznaczeni Medalem Stulecia Odzyskanej Niepodległości Kategoria:Odznaczeni odznaką „Zasłużony Działacz Kultury” Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Trzech Gwiazd Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Stara Płanina Kategoria:Polscy historycy filozofii Kategoria:Urodzeni w 1956 Kategoria:Wiceministrowie spraw zagranicznych III Rzeczypospolitej Kategoria:Nauczyciele akademiccy Akademii Pedagogiki Specjalnej im. Marii Grzegorzewskiej w Warszawie Kategoria:Nauczyciele akademiccy Uniwersytetu Warszawskiego