Jarosław Tadeusz Bratkiewicz (ur. 3 grudnia 1955 w Warszawie) – polski politolog, urzędnik i dyplomata, rosjoznawca, doktor habilitowany nauk humanistycznych, w latach 1997–2001 ambasador RP na Łotwie.
Życiorys Ukończył studia w Moskiewskim Państwowym Instytucie Stosunków Międzynarodowych (1980). W 1986 doktoryzował się na Wydziale Dziennikarstwa i Nauk Politycznych Uniwersytetu Warszawskiego (według innego źródła w PAN) na podstawie dysertacji Teoria „azjatyckiej” formacji społecznej: Interpretacja badań i polemik, napisanej pod kierunkiem Jana Baszkiewicza. W 1994 uzyskał stopień doktora habilitowanego nauk humanistycznych w zakresie nauk o polityce na Wydziale Dziennikarstwa i Nauk Politycznych Uniwersytetu Warszawskiego na podstawie rozprawy zatytułowanej Tradycjonalizm. Kolektywizm. Despotyzm.
W czasie studiów działał w Socjalistycznym Związku Studentów Polskich oraz Towarzystwie Przyjaźni Polsko-Radzieckiej. Od 1980 do 1982 pracował w Związku Młodzieży Socjalistycznej. Należał do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. W latach 80. działał w NSZZ „Solidarność” i wydawnictwie Krąg (1986–1989). Był pracownikiem naukowym Polskiej Akademii Nauk – początkowo w Instytucie Krajów Socjalistycznych PAN, później w Zakładzie Krajów Pozaeuropejskich (1982–1991). Od 1991 do 1992 pracował jako specjalista w Biurze Bezpieczeństwa Narodowego. W 1992 został zatrudniony w Ministerstwie Spraw Zagranicznych. 7 stycznia 1997 objął urząd ambasadora RP w Republice Łotewskiej, który sprawował do 15 lipca 2001Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 26 czerwca 2001 r. nr Z. 110-42-2001 w sprawie odwołania Ambasadora Rzeczypospolitej Polskiej ().. Po powrocie do kraju był m.in. wicedyrektorem Departamentu Strategii i Planowania Polityki Zagranicznej MSZ, dyrektorem Departamentu Wschodniego MSZ (od grudnia 2007) i dyrektorem politycznym MSZ (od listopada 2010 do 2015). W 2008 napisał wewnątrzministerialną analizę, która według Witolda Waszczykowskiego miała być podstawą prorosyjskiego zwrotu w polskiej polityce zagranicznej. 1 października 2021 zakończył pracę w MSZ. Publikował m.in. w „Gazecie Wyborczej”, w 2026 został publicystą i stałym współpracownikiem „Myśli Polskiej”.
Był też nauczycielem akademickim w Prywatnej Wyższej Szkole Nauk Społecznych, Komputerowych i Medycznych w Warszawie oraz w Katedrze Europeistyki Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytet Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie (2016–2019).
Jest badaczem i znawcą problematyki rosyjskiej, ze szczególnym uwzględnieniem nacjonalizmu i modernizacji po 1991. W latach 80. i 90. publikował prace z dziedziny rosjoznawstwa.
Życie prywatne Mówi w języku angielskim i rosyjskim. Żonaty z Łotyszką, ma córkę.
Odznaczenia Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski „za wybitne zasługi w służbie zagranicznej, za osiągnięcia w podejmowanej z pożytkiem dla kraju pracy zawodowej i działalności dyplomatycznej” (2011)Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 16 listopada 2011 r. o nadaniu orderów i odznaczeń (). Krzyż Komandorski Orderu Trzech Gwiazd, Łotwa (2002)
Publikacje Publikacje książkowe Współczesny stan badań nad „azjatycką” formacją społeczną, Zakład Krajów Pozaeuropejskich PAN, Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1988, . Teoria przedkapitalistycznej formacji społecznej w kulturach orientalnych : interpretacja badań i polemik, Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1989, . Wielkoruski szowinizm: w świetle teorii kontynuacji (wyd. drugie, poprawione i poszerzone), Warszawa: Instytut Studiów Politycznych PAN, 1991, . Tradycjonalizm, kolektywizm, despotyzm : kontynuacyjne ujęcie ewolucji historyczno-politycznej (ze szczególnym uwzględnieniem Rosji), Warszawa: Instytut Studiów Politycznych PAN, 1991, . Rosyjscy nacjonaliści w latach 1992–1996: od detradycjonalizacji do retradycjonalizacji, Warszawa: Instytut Studiów Politycznych PAN, 1998, . Zapętlenia modernizacji: szkice o samopostrzeganiu i autoidentyfikacji w interakcjach tradycji i nowoczesności: (przypadek Rosji i nie tylko), Warszawa: Instytut Studiów Politycznych PAN, 2007, . Eurazjatyzm na wspak : polscy tradycjonaliści przeglądają się w zwierciadle Eurazji i udają, że to nie oni, Kraków: Universitas, 2021, .
Tłumaczenia
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne
Kategoria:Absolwenci Moskiewskiego Państwowego Instytutu Stosunków Międzynarodowych Kategoria:Ambasadorowie III Rzeczypospolitej Kategoria:Ambasadorowie Polski na Łotwie Kategoria:Członkowie Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego „Solidarność” (1980–1989) Kategoria:Członkowie Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej Kategoria:Członkowie Socjalistycznego Związku Studentów Polskich Kategoria:Działacze Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Radzieckiej Kategoria:Działacze Związku Młodzieży Socjalistycznej Kategoria:Ludzie urodzeni w Warszawie Kategoria:Ludzie związani z Rygą Kategoria:Nauczyciele akademiccy Prywatnej Wyższej Szkoły Nauk Społecznych, Komputerowych i Medycznych w Warszawie Kategoria:Nauczyciele akademiccy Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (III Rzeczpospolita) Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Trzech Gwiazd Kategoria:Polscy politolodzy Kategoria:Polscy publicyści Kategoria:Polscy rosjoznawcy Kategoria:Pracownicy Biura Bezpieczeństwa Narodowego Kategoria:Pracownicy Instytutu Studiów Politycznych PAN Kategoria:Urzędnicy Ministerstwa Spraw Zagranicznych (III Rzeczpospolita) Kategoria:Urodzeni w 1955