mały|245x245px|Uczestnicy polskiej wyprawy naukowej w 1934 r. na Spitsbergen. Stoją od lewej: Henryk Mogilnicki, Stefan Bernadzikiewicz, Stefan Zbigniew Różycki, prof. Antoni Bolesław Dobrowolski, mjr Sylweriusz Zagrajski, Stanisław Siedlecki, Witold Biernawski. Witold Franciszek Marian Biernawski (ur. 2 grudnia 1898 w Sosnowicy, zm. 30 czerwca 1957 w Krakowie) – polski wykładowca, profesor dr inżynier, poseł na Sejm PRL I kadencji (1952–1956).
Życiorys thumb|Grób inż. Witolda Biernawskiego na cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie Urodził się 2 grudnia 1898 w Sosnowicy, w rodzinie Wacława i Heleny. Przed wybuchem I wojny światowej uczył się w szkole handlowej w Moskwie. W 1915 wraz z rodziną wyjechał do Smoleńska. W latach 1915–1917 studiował w Instytucie Politechnicznym w Niżnym Nowgorodzie. W 1917 powrócił do Moskwy, gdzie wziął udział w rewolucji październikowej. W latach 1917–1918 pracował w Ludowym Komisariacie Spraw Wewnętrznych Rosji Radzieckiej.
W 1918 powrócił do Polski. Kontynuował studia na Politechnice Warszawskiej, podjął również naukę na Wydziale Matematyczno-Przyrodniczym Uniwersytetu Warszawskiego, na którym w 1929 uzyskał absolutorium z prawami nauczania przedmiotów ścisłych. W 1932 został absolwentem Politechniki ze stopniem inżyniera-mechanika, po czym podjął pracę na tej uczelni w charakterze asystenta Zakładu Obróbki Metali Politechniki Warszawskiej (od 1938: adiunkta). Zajmował się teorią skrawania. Był również zatrudniony w Centralnym Laboratorium Państwowych Wytwórni Uzbrojenia, gdzie opracował kilka prototypowych przyrządów kontrolno-pomiarowych, m.in. gładkościomierz. W 1934 wziął udział w pierwszej polskiej wyprawie na Spitsbergen, podczas której polscy naukowcy opracowali mapy geologiczne północno-zachodniej części Ziemi Torella.
W okresie II wojny światowej był zaangażowany w tajne nauczanie szczebla wyższego (na Kursach Kreśleń Technicznych Politechniki Warszawskiej). Był więziony na Pawiaku. W 1945 powrócił do pracy naukowej, stając na czele Katedry Mechanicznej Obróbki Metali Akademii Górniczej (w 1947 pełnił obowiązki prodziekana, od 1948 prorektora). Następnie (do końca życia) sprawował funkcję dyrektora Instytutu Naukowo-Badawczego Obrabiarek i Obróbki Skrawaniem. Był członkiem korespondentem PAN (od 1952). W 1949, jako prorektor AGH, rzucił hasło współpracy naukowców z robotnikamiJan Kaczmarek, Nowe formy współpracy naukowców z robotnikami na terenie województwa krakowskiego, w: Życie Szkoły Wyższej, nr 10/1954, s. 59.
W 1952 uzyskał mandat posła na Sejm PRL I kadencji w okręgu Chrzanów z ramienia Stronnictwa DemokratycznegoBiuletyn krajowy, Wydaje Wydział Wykonawczy Rady Politycznej, 1952, s. 28.. Był członkiem Komisji Budżetowej oraz Przemysłowej (jako wiceprzewodniczący).
Zmarł w Krakowie. Pochowany na cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie (kwatera B2-12-10).
Ordery i odznaczenia
Order Sztandaru Pracy I klasy (22 lipca 1949) „za zasługi położone dla Narodu i Państwa w dziedzinie przemysłu, rolnictwa, komunikacji, budownictwa, handlu państwowego, oświaty, nauki, kultury i sztuki”. Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (15 listopada 1952) „za zasługi położone w dziedzinie rozwoju i upowszechniania racjonalizacji”. Złoty Krzyż Zasługi (11 lipca 1948) „za zasługi na polu pracy zawodowej i społecznej”. Srebrny Krzyż Zasługi Medal 10-lecia Polski Ludowej (14 stycznia 1955) - Uchwała Rady Państwa z dnia 14 stycznia 1955 r. nr 0/126 - na wniosek Prezesa Polskiej Akademii Nauk. Złota Odznaka Honorowa Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Radzieckiej (14 czerwca 1954)Echo Krakowskie. 1954, nr 141 (15 VI) s.3
Upamiętnienie Jego nazwiskiem nazwano lodowiec na SpitsbergenieLodowiec Biernawskiego (77°15′N – 16°00′E). Jest położony w północnej partii Gór Piłsudskiego.. W 1972 został patronem Zespołu Szkół Zawodowych w ŚwiebodzinieHistoria szkoły..
Wybrane publikacje Teoria obróbki metali skrawaniem, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1956.
Przypisy
Bibliografia Henryk Wosiński, Stronnictwo Demokratyczne w Polsce Ludowej. Cz. 3: Udział Stronnictwa w pracach parlamentu PRL w latach 1944–1968 (red. Wiktoria Beczek), Warszawa 1969, s. 32. Biogram na stronie Zespołu Szkół Zawodowych im. Witolda Biernawskiego w Świebodzinie autorstwa Marka Gruslisa. Strona sejmowa posła I kadencji. Katalog Internetowy Biblioteki Narodowej.
Kategoria:Absolwenci Politechniki Warszawskiej Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Warszawskiego Kategoria:Członkowie korespondenci PAN Kategoria:Ludzie urodzeni w Sosnowicy (województwo lubelskie) Kategoria:Nauczyciele akademiccy Politechniki Warszawskiej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Medalem 10-lecia Polski Ludowej Kategoria:Odznaczeni Orderem Sztandaru Pracy I klasy Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Krzyżem Zasługi Kategoria:Odznaczeni Złotą Odznaką Honorową Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Radzieckiej Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa) Kategoria:Pochowani na Powązkach-Cmentarzu Wojskowym w Warszawie Kategoria:Polacy upamiętnieni nazwami obiektów fizjograficznych na Ziemi Kategoria:Politycy Stronnictwa Demokratycznego (1944–1989) Kategoria:Posłowie z okręgu Chrzanów (PRL) Kategoria:Prorektorzy Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie Kategoria:Uczestnicy tajnego nauczania na ziemiach polskich 1939–1945 Kategoria:Więźniowie Pawiaka (okupacja niemiecka) Kategoria:Urodzeni w 1898 Kategoria:Zmarli w 1957