Augusto Parades Lutowski (ur. 26 lipca 1852 w Meridzie, zm. 15 czerwca 1916 w Caracas) – wenezuelski inżynier, żołnierz i polityk polskiego pochodzenia. Naczelny Wódz Sił Zbrojnych Wenezueli. Senator (w 1893, w 1898 i w latach 1910–1913)Polska-Wenezuela Historia i współczesność str. 7 [PDF] [dostęp z dnia: 2016-01-21]. Syn Wojciecha Lutowskiego.
Życiorys Młodość Urodził się w 26 lipca 1852 w mieście Merida w zachodniej Wenezueli w rodzinie Wojciecha Zdzisława Lutowskiego (1809–1871), który po upadku powstania listopadowego (1830-1831) wyemigrował przez Francję (1831–1839) i Anglię (1839–1841) do Wenezueli (1841) i Eulogii Perez de Orozco CubillanPOLAK – NACZELNYM WODZEM W WENEZUELI [PDF] [dostęp z dnia: 2016-01-21].
W 1864 (w wieku 12 lat) rodzice wysłali go do Akademii Wojskowej w Caracas (hiszp. Academia Militar y de Matematicas). W trakcie studiów jako wyjątkowo zdolny uczeń awansował na kaprala, a następnie sierżanta podchorążego. W 1867 prezydent Wenezueli, marszałek Jan Chryzostom Falcon mianował go podporucznikiem. 5 maja następnego roku pod rozkazami gen. Colina walczył w bitwie w Las Adjuntas. W czerwcu został ranny podczas zdobywania Caracas (dowodził artylerią w armii gen. Manuela Bruzuala). Awansował na kapitana.
Kariera W kwietniu 1870 walcząc w wojnie domowej w armii gen. Antonio Guzmána Blanco został ponownie ranny podczas walk o stolicę. 28 maja 1870 zdobył twierdzę w Puerto Cabello. Generał Blanco został prezydentem, a 18-letni Augusto Lutowski awansował na dowódcę artylerii, a potem dowódcę konnej gwardii prezydenta. Przeprowadził wiele akcji przeciwko buntującym się generałom. W latach 1873–1876 wziął udział we wszystkich akcjach wojskowych jako dowódca inżynierów i saperów. Kierował budową kolei wysokogórskiej i Teatru Narodowego w Caracas.
W listopadzie 1875 (w wieku 23 lat) z nadania prezydenta generała Antonio Guzmána Blanco został generałem dywizji i inspektorem generalnym fortec narodowych.
Trzykrotnie piastował stanowisko gubernatora dystryktu federalnego. W 1892 został Naczelnym Wódzem Sił Zbrojnych Wenezueli. W 1894 mianowany ministrem rozwoju.
Członek Consejo de Gobierno (pol. Rady Rządowej) w pierwszej fazie rządów prezydenta Juana Vicente Gómeza (ok. 1908–1910).
Odznaczenia (lista niekompletna) Order za „Lojalność i Męstwo" Order Oswobodziciela II klasy Order „Pokoju i Postępu"
Przypisy
Bibliografia Encyklopedia powszechna PWN, wyd. PWN, Warszawa 1974, t.5. str. 4 [PDF] [dostęp z dnia: 2016-01-17] POLAK – NACZELNYM WODZEM W WENEZUELI [PDF] [dostęp z dnia: 2016-01-17]
Kategoria:Ludzie urodzeni w Méridzie Kategoria:Odznaczeni Orderem Oswobodziciela Kategoria:Polacy – generałowie armii obcych Kategoria:Polacy w Ameryce Łacińskiej 1795–1918 Kategoria:Polacy w Wenezueli Kategoria:Urodzeni w 1852 Kategoria:Wenezuelscy generałowie Kategoria:Wenezuelscy ministrowie Kategoria:Wenezuelscy parlamentarzyści Kategoria:Zmarli w 1916