Steżki (, , , 1530 m) – rozłożyste wzniesienie w słowackich Tatrach Bielskich, stanowiące zakończenie południowo-wschodniej grani Bujaczego Wierchu. Grań ta oddziela Dolinę Kieżmarską od Doliny Czarnej Rakuskiej. Od znajdującego się w niej Ryniasa Steżki oddzielone są szeroką Steżkową Przełęczą (1444 m). Na wschodnią stronę zbocza Steżek opadają do Kotliny Popradzkiej i biegnie nimi granica Tatr. W północno-wschodnim kierunku od szczytu Steżek ciągnie się grzbiet zwany Steżkowym Działem, tworzący zbocza Doliny Czarnej Huczawy. Wschodnie zbocza porasta Wielki Las Kieżmarski, a na obrzeżach tego lasu znajduje się osiedle Kieżmarskie Żłoby.
Steżki mają inną budowę geologiczną niż całe Tatry Bielskie, podobną natomiast jak Tatry Wysokie. W całości zbudowane są z pochodzących z permu piaskowców kwarcystycznych. W okresie największego zlodowacenia cały masyw Steżek i Ryniasa był nunatakiem. Wskutek bardzo jałowego kwarcytowego podłoża duże połacie stoków pozbawione są lasu. Kwarcyty są bowiem odporne na wietrzenie i gleba tworzy się na nich dużo wolniej. Drugim skutkiem geologicznej budowy Steżek jest obniżenie się dolnej granicy piętra kosodrzewiny. W wielu miejscach przebiega ona tutaj na wysokości około 1350 m.
Pochodzenie nazwy nie jest znane, ale w XVI–XVIII w. wzniesienie to opisywane było jako Stößchen. Dawniej w polskiej literaturze Steżki nazywane były Kieżmarskim Przysłopem, Kopą nad Surowiną, Przysłopem, Bielskim Przysłopem. Obecną nazwę wprowadził do literatury Walery Eljasz-Radzikowski, być może pochodzi ona od spolszczonej nazwy niemieckiej. Dawniej na Steżkach prowadzone były prace górnicze.
Steżki porasta las (na dużych powierzchniach są to wiatrołomy) i wyjątkowo bujna kosodrzewina
Turystyka Podnóżem Steżek prowadzi udostępniony turystycznie, znakowany niebiesko Zbójnicki Chodnik, a na szczyt Steżek dwie zamknięte dla turystów ścieżki. Utrzymanie tych ścieżek wymaga systematycznego wycinania kosodrzewiny. od Tatrzańska Kotlina – podnóża Kobylego Wierchu – wylot Doliny Czarnej Rakuskiej – podnóża Steżek – Kieżmarskie Żłoby. Czas przejścia 1:35 h, z powrotem 1:20 h.
Przypisy Władysław Cywiński, Tatry Bielskie, część wschodnia. Przewodnik szczegółowy, tom 5, Poronin: Wydawnictwo Górskie, 1997, . Józef Nyka, Tatry Słowackie. Przewodnik, wyd. 2, Latchorzew: Wydawnictwo Trawers, 1998, . Tatry Wysokie i Tatry Bielskie słowackie i polskie. Mapa turystyczna 1:25 000, Warszawa: Wydawnictwo Kartograficzne Polkart Anna Siwicka, 2006, .
Witold Henryk Paryski, Zofia Radwańska-Paryska, Wielka encyklopedia tatrzańska, Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2004, .
Kategoria:Szczyty słowackich Tatr Kategoria:Szczyty Tatr Bielskich