(No Pussyfooting) – debiutancki album duetu Fripp & Eno wydany w listopadzie 1973 roku przez wytwórnię Island Records.

Album Historia i muzyka 8 września 1972 roku Robert Fripp przyniósł swój gitarowy pedalboard do domowego studia Briana Eno, wówczas klawiszowca z Roxy Music i podłączył się do dwóch magnetofonów szpulowych Revox, po czym, korzystając ze sposobu tworzenia pętli, nagrał dwa improwizowane utwory. Eno dodał do nich swoje manipulacje dźwiękowe w czasie rzeczywistym nad tym, w efekcie czego powstały dwa eksperymentalne utwory: „The Heavenly Music Corporation” i „Swastika Girls”, wydane w 1973 roku jako (No Pussyfooting). Album sprzedał się w Wielkiej Brytanii i Europie w nakładzie ponad 100 000 egzemplarzy.

Oba utwory nie były jednak wyłącznie eksperymentami z improwizacją i prymitywnym zapętlaniem. Muzycy nadali każdemu odmienny charakter. „The Heavenly Music Corporation” rozpoczyna się pojedynczą, długo wybrzmiewającą nutą, po minucie dołącza kwinta, a delikatny puls powstaje w miarę łagodnego przypływu i odpływu pętli. Fripp i Eno nadali utworowi formę harmonicznej statyczności, Pierwszy z nich nakładał na siebie krótkie fragmenty melodyczne, podczas gdy drugi manipulował nimi, tworząc rozległe fale dźwięku i budując ich dynamiczne narastania i opadania.

„Swastika Girls” oparty został na prymitywnej, syntezatorowej sekwencji, realizowanej przez Eno, na tle której Fripp stworzył pętle brzęczących arpeggiów gitarowych, ciągnących się przez pierwsze siedem minut utworu. Po nich pojawiły się długie linie legato, podobne do tych w „The Heavenly Music Corporation”. Tytuł utworu Eno zaczerpnął ze strony magazynu pornograficznego, który znalazł na ulicy. Utwór ten Polskie Radio prezentowało na swoich falach pod tytułem „Dziewczęta maskotki”Wiesław Weiss, Wielka Rock Encyklopedia, Wydawnictwo: Iskry, Warszawa 2000, ..

Lista utworów

LP (1973) Lista i informacje według źródła.

Side One

„The Heavenly Music Corporation”

Side Two

„Swastika Girls”

CD (1987) Lista i informacje według źródła.

Twórcy Robert Fripp – gitara Brian Eno – instrumenty klawiszowe

Informacje techniczne Willie Christie – projekt okładki, zdjęcia Ray Hendricksen – inżynier dźwięku („Swastika Girls”) Arun Chakraverty – inżynier masteringu Brian Eno, Robert Fripp – produkcja

„The Heavenly Music Corporation” nagrano w studiu Eno 8 września 1972 sprzęt: gitara Gibson Les Paul, pedalboard Frippa, 2 zmodyfikowane magnetofony Revox A77

„Swastika Girls” nagrano w Command Studios 4/5 sierpnia 1973 miks w Air Studios 21/22.8.73 sprzęt: gitara Gibson Les Paul, Frizzbox, syntezator VCS3 z sekwencerem cyfrowym, zmodyfikowany magnetofon Revox A77

Wznowienie (2008) W 2008 roku album ukazał się nakładem Discipline Global Mobile w wersji zremasterowanej jako podwójna płyta kompaktowa. Oba utwory obok wersji oryginalnych zaprezentowano w wersji eksperymentalnej, odtworzone od tyłu. Oprócz tego „The Heavenly Music Corporation” został nagrany z prędkością odtwarzania z o połowę mniejszą niż pierwotny utwór, co było efektem eksperymentów Sida Smitha, wieloletniego dokumentalisty King Crimson i webmastera/moderatora DGM Live, który w czasach płyt winylowych odtwarzał album na swoim gramofonie z prędkością o połowę mniejszą.

Lista utworów Lista i informacje według źródła.

CD One

CD Two

remastering (24-bitowy) zrealizowali Robert Fripp i Simon Heyworth 25–28 września 2007 roku

Opinie krytyków John Kelman z magazynu All About Jazz napisał w swojej recenzji, że dwa albumy [(No Pussyfooting) i Evening Star] nie tylko zapoczątkowały współpracę duetu Fripp & Eno, ale również wywarły ogromny wpływ na świat muzyki elektronicznej i ambient.

Tom Doyle z miesięcznika Mojo zauważył, że być może Terry Riley i Pauline Oliveros byli pierwszymi, którzy eksperymentowali z dwoma magnetofonami, ale to Fripp i Eno rozwinęli technikę, znaną jako Frippertronics.

Robert Christgau ocenił, że „te dwa dwudziestominutowe duety, nagrane ponad dwa lata temu, to najprzyjemniejsza muzyka popowo-elektroniczna od czasów A Rainbow in Curved Air Terry’ego Rileya, osiągająca swój cel dzięki godnej podziwu formalnej zwięzłości”. Za najważniejszy moment albumu autor uznał „niepohamowaną gitarę w utworze o niefortunnym tytule „Swastika Girls””.

Pete Pardo z magazynu Sea of Tranquility oceniając zremasterowaną wersję albumu stwierdził, że „ten remaster brzmi świetnie, ponieważ wykorzystano nowoczesne techniki, aby usunąć część oryginalnego szumu obecnego na taśmach analogowych. Jako bonus, oba utwory są odtwarzane „od tyłu” w brytyjskiej audycji radiowej, a także „The Heavenly Music Corporation” w połowie prędkości (...). Ogólnie rzecz biorąc, jest to wspaniałe wznowienie klasycznego albumu dwóch niezwykłych muzyków, którzy wywarli ogromny wpływ na scenę rocka progresywnego i ambientu. Wpływ ten jest wciąż aktualny”.

Przypisy

Kategoria:Albumy muzyczne wydane w roku 1973 Kategoria:Albumy Briana Eno Kategoria:Albumy wyprodukowane przez Briana Eno Kategoria:Albumy Roberta Frippa Kategoria:Albumy wyprodukowane przez Roberta Frippa Kategoria:Albumy ambientowe