Test-driven development (TDD) – technika tworzenia oprogramowania, zaliczana do metodyk zwinnych. Pierwotnie była częścią programowania ekstremalnego (), lecz obecnie stanowi samodzielną technikę. Polega na wielokrotnym powtarzaniu kilku kroków: Najpierw programista pisze automatyczny test sprawdzający dodawaną funkcjonalność. Test w tym momencie nie powinien się udać. Później następuje implementacja funkcjonalności. W tym momencie wcześniej napisany test powinien się udać. W ostatnim kroku programista dokonuje refaktoryzacji napisanego kodu, żeby spełniał on oczekiwane standardy.
Można jej też używać do poprawiania istniejącego kodu.
Geneza Technika została ponownie odkryta przez Kenta Becka i opisana w książce „Test Driven Development: By Example” z 2002 roku (polskie tłumaczenie „TDD. Sztuka tworzenia dobrego kodu”). Jej inspiracją była książka dotycząca testowania programów do obsługi listy płac na taśmach, którą czytał w dzieciństwie. Testów przed TDD używali także programiści podczas programu Mercury. TDD powstało jako kontynuacja pracy Becka nad testowaniem oraz późniejszym programowaniem ekstremalnym.
Programowanie techniką test-driven development Programowanie techniką test-driven development wyróżnia się tym, że najpierw programista zaczyna od pisania testów do funkcji, która jeszcze nie została napisana. Na początku testy mogą nawet się nie kompilować, ponieważ może nie być jeszcze elementów kodu (metod, klas), które są w testach użyte.
Na początku zaczyna się od przypadku, który nie przechodzi testu – zapewnia to, że test na pewno działa i może wyłapać błędy.
Przypisy
Bibliografia Wstęp do Test-driven development Przewodnik: Programowanie oparte na testach
Kategoria:Procesy tworzenia oprogramowania Kategoria:Testowanie oprogramowania