Feliks Szeparowycz (ur. 1865 k. Stryja, zm. 1917 na Syberii) – Ukrainiec, podpułkownik cesarsko-królewskiej Obrony Krajowej.
Życiorys Na stopień majora został mianowany ze starszeństwem z 1 maja 1910, a na stopień podpułkownika ze starszeństwem z 1 listopada 1913. Pełnił służbę w 22 Pułku Piechoty Obrony Krajowej w Czerniowcach na stanowisku komendanta 3. batalionu w Radowcach, a od 1912 na stanowisku komendanta Komendy Okręgu Pospolitego Ruszenia Nr 22.
Był dowódcą brygady w Twierdzy Przemyśl w czasie II oblężenia. Po kapitulacji twierdzy trafił do niewoli rosyjskiej. Zmarł w obozie jenieckim na Syberii.
Jego dwaj synowie: Edmund i Albert Feliks, byli oficerami armii austro-węgierskiej, a później Armii Halickiej.
Ordery i odznaczenia Order Korony Żelaznej 3. klasy z dekoracją wojenną i mieczami Signum Laudis Brązowy Medal Zasługi Wojskowej na czerwonej wstążce
Przypisy
Bibliografia
Aleksander Kolańczuk, Ukraińscy generałowie w Polsce, emigranci polityczni w latach 1920–1939. Słownik biograficzny, Przemyśl 2009, . Енциклопедія українознавства”, tom 10, s. 3841, Lwów 2000, .
Kategoria:Odznaczeni Orderem Korony Żelaznej Kategoria:Odznaczeni Medalem Zasługi Wojskowej Signum Laudis Kategoria:Oficerowie cesarsko-królewskiej Obrony Krajowej Kategoria:Ludzie związani z Przemyślem Kategoria:Urodzeni w 1865 Kategoria:Zmarli w 1917 Kategoria:Żołnierze austro-węgierscy w niewoli rosyjskiej w czasie I wojny światowej