thumb|Grób Krystyny Feldman na cmentarzu Miłostowo w Poznaniu od 2007 do 2021 thumb|Nowy grób od 2021 thumb|Tablica pamiątkowa poświęcona aktorce w miejscu jej zamieszkania na osiedlu Armii Krajowej w Poznaniu (2009) thumb|Mural z podobizną aktorki, którego autorem jest Wojciech Ejsmondt, widniejący na ścianie bloku, w którym mieszkała (2019) Krystyna Zofia Feldman (ur. 1 marca 1916Aktorka za życia podawała rok 1920 jako rok urodzenia. Z dokumentów znajdujących się w dziale kadr Teatru Nowego w Poznaniu wynika, że prawdziwą datą urodzin Krystyny Feldman jest rok 1916. Taką samą datę podaje portal FilmPolski.pl, opierając się na aktach urodzin i zgonu aktorki. we Lwowie, zm. 24 stycznia 2007 w Poznaniu) – polska aktorka, dwukrotna laureatka Orła za drugoplanową rolę w filmie To ja, złodziej i pierwszoplanową w filmie Mój Nikifor.
Znana z roli matki Haliny i teściowej Ferdynanda Kiepskiego, Rozalii Kiepskiej (zwanej „Babką Kiepską”) w sitcomie Świat według Kiepskich, malarza Nikifora w filmie Mój Nikifor, a także wyrazistych ról epizodycznych.
Życiorys Urodziła się w rodzinie polsko-żydowskiej. Była wnuczką Hermanna Feldmanna (c.k. inspektora policji w Krakowie) oraz córką aktora specjalizującego się w rolach szekspirowskich, uchodzącego za gwiazdę początku XX wieku Ferdynanda Feldmana i aktorki teatralnej i śpiewaczki operowej Katarzyny Feldman z domu Sawickiej. Grała małe role od piątego roku życia. Po śmierci ojca (zm. 3 czerwca 1919) matka kształciła ją w prywatnym lwowskim studiu aktorskim prowadzonym przez aktora Janusza Strachockiego. W 1934 ukończyła gimnazjum im. Królowej Jadwigi we Lwowie; maturę zdała eksternistycznie, aby zdążyć na egzaminy do szkoły teatralnej. Po trzech latach nauki, w 1937, ukończyła Państwowy Instytut Sztuki Teatralnej w Warszawie. Niedługo potem debiutowała w Teatrze Miejskim we Lwowie. W 1939 została zaangażowana do teatru w Łucku, jednak po wybuchu II wojny światowej wróciła do Lwowa. W 1942 została zaprzysiężona jako żołnierka Armii Krajowej. Pełniła w niej funkcję łączniczki.
Na scenę teatru lwowskiego powróciła w 1944 po wkroczeniu do miasta Armii Czerwonej. Zagrała wówczas męską rolę Staszka w Weselu Wyspiańskiego, reżyserowanym przez Aleksandra Bardiniego. Po wojnie występowała w teatrach, między innymi Łodzi (przez kilkanaście lat była aktorką i pomocniczką reżysera oraz reżyserką u Kazimierza Dejmka w Teatrze Nowym, występowała również w tamtejszym Teatrze Powszechnym), Katowic, Szczecina, Opola, Krakowa (w Teatrze Ludowym w Nowej Hucie) i Poznania (w Teatrze Polskim oraz – od 1983 – w Teatrze Nowym).
Zagrała również kilkanaście ról w spektaklach Teatru Telewizji, między innymi u Jerzego Antczaka, Andrzeja Barańskiego, Rudolfa Zioły, Olgi Lipińskiej i trzykrotnie u Izabelli Cywińskiej.
W 1980 Służba Bezpieczeństwa wszczęła wobec aktorki sprawę operacyjnego rozpoznania o kryptonimie „Aranżerka”. Krystynę Feldman zaczęto nękać po tym, jak podpisała list w obronie autonomii Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Mimo kontroli korespondencji, częstych rewizji w mieszkaniu i wielu utrudnień w rozwoju kariery aktorka nie dała się złamać.
Kilka lat po śmierci aktorki jej bratanek odkrył rękopis. Nie wiadomo, gdzie i w jakich latach powstawała powieść Feldman. Książka Światła które nie gasną została wydana w 2016 w 100. rocznicę jej urodzin. Książka ukazała się nakładem Wydawnictwa Miejskiego Poznania we współpracy z Teatrem Nowym im. Tadeusza Łomnickiego w Poznaniu.
Życie prywatne Jej partnerem życiowym był starszy blisko o 26 lat od niej Stanisław Bryliński (ur. 1 maja 1890, zm. 10 października 1953).
Była osobą wierzącą w Boga, uczęszczała regularnie do kościoła.
Zmarła 24 stycznia 2007 w swoim poznańskim mieszkaniu na osiedlu Armii Krajowej 76. Aktorce poświęcono mural autorstwa Wojciecha Ejsmondta. Pochowano ją 29 stycznia 2007 w alei zasłużonych na cmentarzu komunalnym Miłostowo (pole AZ-P-1). Zgodnie z życzeniem aktorki złożono ją do grobu w kostiumie z ostatniego spektaklu – monodramu I to mi zostało.
Kariera filmowa Już pierwsza filmowa rola – dewotki w Celulozie (1953) Jerzego Kawalerowicza – na długo ukształtowała jej kinowe emploi. Podobną postać, wyraźnie jednak różnicowaną charakterologicznie, obdarzaną stale indywidualnym rysem, powtarzała w Kaloszach szczęścia (1958), Awanturze o Basię (1959), Dwóch żebrach Adama (1963), Piekle i niebie (1966), Czerwonym i złotym (1969), czy w Głosie z tamtego świata (1962) Stanisława Różewicza, gdzie po raz pierwszy pojawiła się w roli nieepizodycznej.
Stała się jedną z najbardziej wyrazistych aktorek drugiego i trzeciego planu. Na ekranie tworzyła różne, często sprzeczne wewnętrznie typy, w których groteska mieszała się z powagą, ekscentryczność ze spokojem, fizyczna słabość z siłą i charyzmą. Grała postaci hrabin (Godzina pąsowej róży, 1963), żebraczek (Mansarda, 1963; Dwa księżyce, 1993), działaczek społecznych (Święta wojna, 1965), chłopek (Samotność we dwoje, 1968), pijaczek (Nad rzeką, której nie ma, 1991), oszustek (odcinek 4 serialu Kapitan Sowa na tropie), sędzin (Otello z M-2, 1968) czy królowych (Ubu król, 2003).
Szerokiej publiczności dała się poznać dopiero w latach osiemdziesiątych, po roli zdziwaczałej ciotki głównego bohatera w Yesterday Radosława Piwowarskiego. Często współpracowała z młodymi, debiutującymi twórcami, w tym Janem Jakubem Kolskim (Pogrzeb kartofla), Konradem Szołajskim (Człowiek z...) i Mariuszem Trelińskim (Łagodna). Masową popularność zyskała w wieku 83 lat, kiedy zagrała babcię Rozalię w popularnym serialu Świat według Kiepskich (1999–2005).
W 2004, w wieku 88 lat, wystąpiła po raz pierwszy w głównej roli. W Moim Nikiforze Krzysztofa Krauzego wcieliła się w postać malarza Nikifora Krynickiego. Jej kreacja spotkała się z entuzjastycznym przyjęciem publiczności, krytyków oraz jurorów polskich i zagranicznych festiwali filmowych. Nikifor nie był jednak pierwszą męską rolą w jej dorobku. Oprócz wspomnianego wcześniej Staszka z Wesela w teatrze grała także role Kaja w Królowej Śniegu i pana Ciuciumkiewicza w Domu otwartym.
Feldman aktywnie wspierała działalność poznańskiego studenckiego Teatrzyku Towarzyskiego Jacka Kowalskiego.
Filmografia 25px Filmy fabularne i etiudy Rok Tytuł Reżyser Rola 1953 Celuloza Jerzy Kawalerowicz dewotka na wykładzie księdza Woydy 1955 Godziny nadziei Jan Rybkowski kobieta trafiona w czoło 1956 Trzy kobiety Stanisław Różewicz kobieta czekająca w kolejce po chleb 1957 Selene Halina Wirska Król Maciuś I Wanda Jakubowska nauczycielka Kapelusz pana Anatola Jan Rybkowski koleżanka z pracy – kobieta na przyjęciu 1958 Wolne miasto Stanisław Różewicz telefonistka Zosia Noc poślubna Erik Blomberg kobieta wiejska Kalosze szczęścia Antoni Bohdziewicz kobieta wychodząca z damskiej toalety w barze „Pod Strzelbą” 1959 Zobaczymy się w niedzielę Stanisław Lenartowicz służąca Frania Wspólny pokój Wojciech Jerzy Has dozorczyni Miejsce na ziemi Stanisław Różewicz oszustka w hali targowej Inspekcja pana Anatola Jan Rybkowski członkini jury konkursu piękności w Paryżewie Awantura o Basię Maria Kaniewska dewotka 1960 Walet pikowy Tadeusz Chmielewski kobieta goniąca „Testona” 1961 Świadectwo urodzenia Stanisław Różewicz chłopka z pacyfikowanej wsi Nafta Stanisław Lenartowicz swatka Komedianty Maria Kaniewska służąca kucharka 1962 Szpital Janusz Majewski pielęgniarka I ty zostaniesz Indianinem Konrad Nałęcki „kwaśna” sprzedawczyni wódki Głos z tamtego świata Stanisław Różewicz Hela Fabiańczykowa 1963 Mansarda Konrad Nałęcki nędzarka Kryptonim Nektar Leon Jeannot właścicielka kotów Godzina pąsowej róży Halina Bielińska hrabina w salonie Dwa żebra Adama Janusz Morgenstern mieszkanka Godów protestująca pod domem Wiktusów Yokmok Stanisław Możdżeński gospodyni kapitana portu 1964 Przerwany lot Leonard Buczkowski urzędniczka 1965 Święta wojna Julian Dziedzina działaczka „Naprzodu” Lekarstwo na miłość Jan Batory pracownica Związku Kynologicznego 1966 Sublokator Janusz Majewski pielęgniarka Piekło i niebo Stanisław Różewicz pasażerka autobusu 1967 Stajnia na Salvatorze Paweł Komorowski sąsiadka Teresy Pieczona gęś Romuald Drobaczyński wieśniaczka Długa noc Janusz Nasfeter kobieta z zepsutym zegarkiem 1968 Weekend z dziewczyną Janusz Nasfeter gospodyni Stannego Samotność we dwoje Stanisław Różewicz wiejska kobieta Pomnik Marek Wortman Otello z M-2 Julian Dziedzina sędzia Lalka Wojciech Jerzy Has rajfurka, „opiekunka” Magdalenki 1969 Czerwone i złote Stanisław Lenartowicz dewotka 1970 Dzięcioł Jerzy Gruza panna Klara, sekretarka dyrektora Abel, twój brat Janusz Nasfeter nauczycielka śpiewu 1971 Kłopotliwy gość Jerzy Ziarnik sprzątaczka w szkole 1974 Sędziowie. Tragedya Konrad Swinarski Feiga 1976 Przepłyniesz rzekę Tadeusz Kijański matka Helki Kradzież Piotr Andrejew matka Mirosława Maciejewskiego 1977 Palace Hotel Ewa Kruk staruszka na dworcu 1981 Kłamczucha Anna Sokołowska kobieta w kawiarni 1982 Wyłap Henryk Dederko pani magister 1984 Zabicie ciotki Grzegorz Królikiewicz Emilka Yesterday Radosław Piwowarski ciotka „Ringa” 1987 Pociąg do Hollywood Radosław Piwowarski pani Krysia, strażniczka w Fabryce Snów Nr 1 1988 Powrót do Polski Paweł Pitera wydająca jedzenie dla żołnierzy w tramwaju 1989 Szklany dom Małgorzata Kopernikdozorczyni Bogdańska 1990 Śmierć dziecioroba Wojciech Nowak Kopciowa Pogrzeb kartofla Jan Jakub Kolski Maryśka, matka Gorzelaka 1991 Obywatel świata Roland Rowiński babcia Janka Nad rzeką, której nie ma Andrzej Barański Magotka L'aura Sergio Vega Latające machiny kontra Pan Samochodzik Janusz Kidawa Zofia, gosposia Lejwody-Arizony 1993 Dwa księżyce Andrzej Barański żebraczka Agata Człowiek z... Konrad Szołajski archiwistka MSW 1994 Wenn alle Deutschen schlafen Frank Beyer „jędza” 1995 Łagodna Mariusz Treliński ciocia żony Horror w Wesołych Bagniskach Andrzej Barański służąca Józefa 1998 Złoto dezerterów Janusz Majewski łuczniczka Wilhelmina Koroniecka, wicemistrzyni świata w 1932 1999 Ogniem i mieczem Jerzy Hoffman Ukrainka 2000 To ja, złodziej Jacek Bromski babcia „Jaja” 2001 Boże skrawki Jerzy Bogajewicz Wanda, żona Batylina 2002 Break Point Marek Nowicki 2003 Ubu Król Piotr Szulkin królowa Rozamunda Stara baśń. Kiedy słońce było bogiem Jerzy Hoffman wróżka 2004 Mój Nikifor Krzysztof Krauze Nikifor Krynicki 2005 Przybyli ułani Sylwester Chęciński Janikowa 2006 Dublerzy Marcin Ziębińskibabka Gambini 2007 Ryś Stanisław Tym Wizuch, sprzątaczka w komendzie policji w Suwałkach 25px Seriale telewizyjne Rok Tytuł Reżyser Rola 1965 Kapitan Sowa na tropie Stanisław Bareja Kwiecińska (odcinek 4) 1968 Stawka większa niż życie Andrzej Konic, Janusz Morgenstern sekretarka Reila (odcinek 3) Klub profesora Tutki Andrzej Kondratiuk kwiaciarka (odcinek 7),