Masyw korsykański – należy do Alpidów Zachodnich. Ma cechy masywu śródgórskiego, oddziela Morze Tyrreńskie od zachodniej części Morza Śródziemnego, tworząc na powierzchni wyspy Korsykę i Sardynię.
Masyw korsykański (tak jak tworzone przez niego wyspy) zbudowany jest głównie ze skał krystalicznych i sfałdowanych skał palozoicznychEwa Stupnicka: Zarys geologii regionalnej świata, Wydawnictwa Geologiczne, Warszawa 1978, s. 157.
Północno-wschodnią część Sardynii buduje masyw gnejsowo-granitoidowy, zachodnią sfałdowane osady paleozoiczne, przykryte na północy osadami jury i kredy oraz trzeciorzędowymi pokrywami skał wulkanicznych.
W zachodniej części Korsyki występuje masyw gnejsowo-granitoidowy, będący przedłużeniem masywu z północno-wschodniej Sardynii. Na gnejsach zalegają osady detrytyczne i węglanowe z fauną kambryjską, a na nich dyskordantnie zalegają osady ordowiku i syluruEwa Stupnicka: Zarys geologii regionalnej świata, Wydawnictwa Geologiczne, Warszawa 1978, s. 158.
W wyniku mezozoicznych ruchów tektonicznych nastąpiło podzielenia masywu korsykańskiego na bloki, z których niektóre zostały obniżone, a inne podniesione. Ruchy trzeciorzędowe spowodowały powstanie rowów tektonicznych wypełnionych osadami neogenu i czwartorzędu.
Przypisy
Literatura Włodzimierz Mizerski: Geologia regionalna kontynentów, Warszawa 2004, Ewa Stupnicka: Zarys geologii regionalnej świata, Wydawnictwa Geologiczne, Warszawa 1978
Kategoria:Geologia regionalna Europy Kategoria:Geologia Francji Kategoria:Geologia Włoch