Batalion Łączności 2 Korpusu Strzelców – oddział łączności Wojska Polskiego na Środkowym Wschodzie.

Formowanie i zmiany organizacyjne 7 batalion łączności 1941–1942 We wrześniu 1941 w Ośrodku Zapasowym Armii w Tockoje został sformowany pluton łączności kompanii technicznej. 2 października pluton został przemianowany na 7 batalion łączności należący do 7 Dywizji Piechoty. Batalionem dowodził kpt. Zawitkowski, batalion posiadał tylko minimalną ilość sprzętu łączności. Wyposażenia i broni nie posiadał. 12 grudnia 1941 żołnierze batalionu defilowali przed gen. broni Władysławem Sikorskim podczas jego wizyty w ZSRR. Z uwagi na zrezygnowanie z formowania 7 Dywizji Piechoty, na tym etapie tworzenia Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR, istniejący batalion pozostał w składzie Ośrodka Organizacyjnego Armii. Na podstawie rozkazu dowódcy PSZ w ZSRR L.dz.650/Org./Tjn./41 z dnia 5 stycznia 1942 oraz rozkazu organizacyjnego nr 2 dowódcy Ośrodka Organizacyjnego Armii zmieniono mu nazwę na „zapasowy batalion łączności PSZ”. Wraz z ośrodkiem 18–19 stycznia 1942 zmienił miejsce stacjonowania na Gʻuzor, gdzie dotarł 25 stycznia. 28 marca w ramach pierwszej ewakuacji część batalionu w liczbie: 12 oficerów, 30 podoficerów i 111 szeregowych z Krasnowodzka dopłynęła do portu Pahlewi w Iranie. Przez następny miesiąc stacjonował w Teheranie doprowadzając do bazy ewakuacyjnej prąd elektryczny i budując w niej nagłośnienie radiowe. Uzupełnił swój stan osobowy o dalszych ochotników wywodzących się z łącznościowców.

Na początku maja batalion wykonał marsz do Palestyny do miejscowości Gedera. Na miejscu Ośrodek Organizacyjny Armii został przemianowany na 11 Dywizję Piechoty, a zapasowy batalion stał się 11 batalionem łączności. Tu poddany został reorganizacji i zmieniono jego nazwę. 8 sierpnia 1942 r. przyjął nazwę Batalionu Łączności 2 Korpusu Strzelców o stanie 25 oficerów i 300 szeregowych. 30 sierpnia część pododdziałów przetransportowano do Quizil Ribat drogą kołową, a część na pokładzie statku „Benfora” poprzez Morze Arabskie udała się do Basry. W Basrze żołnierze przeszli kwarantannę, a 27 września przegrupowali się do Quizil Ribat.

Braki etatowe wymuszały jednak reorganizację jednostek łączności. 26 października 1942 rozkazem L.dz. 544/I/Tj dowódcy Armii Polskiej na Wschodzie został sformowany batalion łączności armii. W jego skład weszli żołnierze z rozformowywanego batalionu łączności 2 Korpusu Strzelców.

7 batalion łączności 1943 Rodowód Po raz drugi do sformowania 7 Dywizji Piechoty przystąpiono na podstawie rozkazu dowódcy PSZ w ZSRR L.dz.650/Org./Tjn./41 z dnia 5 stycznia 1942. Dywizja tym razem była formowana na etacie wzorowanym na etacie brytyjskiej dywizji piechoty. W jej składzie na podstawie rozkazu organizacyjnego nr 1 dowódcy 7 DP z dnia 10 stycznia 1942 przewidziano zorganizowanie 7 kompanii łączności w garnizonie Kermine. Rozkazem organizacyjnym nr 2 z dnia 29 stycznia na dowódcę kompanii został mianowany kpt. Florian Kotecki. 5 marca zorganizowano kurs dla podoficerów łączności z całej dywizji. Dowództwo szkolnej kompanii łączności objął por. Władysław Reka. Pod koniec marca do 7 kompanii łączności przybył z Wielkiej Brytanii ppor. Kazimierz Felski. Na skutek pandemii chorób zakaźnych w kompanii chorowało w marcu i kwietniu 1942 od 30 do 60% żołnierzy kompanii. Pomimo tego szkolenie prowadzono w zależności od posiadanego sprzętu. W dniu 12 kwietnia dowództwo kompanii objął por. Stanisław Nowacki. W maju i czerwcu na czerwonkę chorowało 80% stanu osobowego kompanii. Na dzień 26 maja stan liczebny kompanii wynosił 9 oficerów 71 podoficerów i 196 szeregowców. W kompanii było jedynie 10 karabinów do pełnienia wart. Brakowało profesjonalnego sprzętu łączności. 14 sierpnia kompania przybyła do Pahlevi w Iranie. Przewieziona do Khanaqin w Iraku, 29 sierpnia na stanie było 7 oficerów, 53 podoficerów, 139 szeregowców. Od 7 września w kompanii rozpoczęto zajęcia prozdrowotne i polegające na polepszeniu kondycji zdrowotnej żołnierzy. Pod koniec września kompania otrzymała pierwszy profesjonalny sprzęt łączności, z którymi rozpoczęto szkolenie oraz broń osobistą. Przybyli do kompanii żołnierze, odkomenderowani i ozdrowieńcy ze szpitali. W październiku wydzielono 51 żołnierzy do uzupełnienia 5 batalionu łączności i etapowej kompanii łączności.

Formowanie i zmiany organizacyjne 18 listopada 1942 dowództwo 7 kompanii łączności objął ppor. Kazimierz Felski, a por. Stanisław Nowicki został długoterminowo urlopowany. Stan kompanii wynosił ponad 300 żołnierzy. Początkowo sformowano oddział łączności 7 DP. Rozkazem dowódcy 7 DP L.dz.355/Tjn.O.I/42 z dnia 6 grudnia 1942 dywizja została przeformowana na etat brytyjski. 8 grudnia 1942 z oddziału łączności sformowano 7 batalion łączności. Dowódcą batalionu został kpt. Stefan Czapliński. Na początku stycznia 1943 do batalionu napłynął sprzęt łączności niezbędny do szkolenia i niezbędny do utrzymywania korespondencji z dowództwem Armii Polskiej na Wschodzie. W marcu nastąpiła wymiana szkolonych żołnierzy, wyszkoleni odeszli do innych oddziałów łączności przybyli następni żołnierze. Przybyli instruktorzy i podchorążowie z Centrum Wyszkolenia Armii. W maju do batalionu wcielono około 100 junaków rocznika 1926-1927 absolwentów Royal Signals Training Unit w Mena pod Kairem. 15 czerwca zastępcą dowódcy batalionu został por. Jakub Blankenheim. 15 lipca 7 batalion łączności wyjechał transportem samochodowym z Quizil Ribat do obozu Yibna w Palestynie. 1 sierpnia 1943 rozkazem dowódcy 7 Zapasowej Dywizji L.dz.34/43 7 batalion łączności został przeorganizowany w 7 zapasową kompanię łączności. Zgodnie z etatem 7 zapasowa kompania łączności składała się z obsady stałej (dowódcy, instruktorzy, personel administracyjno-gospodarczy) liczący 10 oficerów, 18 szeregowych i 6 ochotniczek Pomocniczej Służby Kobiet (PSK). W kompanii był gromadzony stan zmienny, czyli tak zwane II uzupełnienie oddziałów łączności APW i formowanego II Korpusu, w liczbie 10 oficerów i 147 szeregowych. Stan zmienny z reguły był niższy od planowanego. W grudniu 1943 większość żołnierzy kompanii odeszło do oddziałów łączności II Korpusu. Dotychczasowy dowódca również odszedł do II Korpusu. Nowym dowódcą kompani został por. Jakub Blankenheim.

Na mocy rozkazu dowódcy APW L.dz.560/Tjn./SD/43 z dnia 4 stycznia 1944 wprowadzono nowy etat wprowadzony załącznikiem nr 19 do rozkazu. Etat przewidywał dowództwo kompanii z drużyną gospodarczą, 5 oficerów, 6 podoficerów i 10 szeregowców, pluton radio i pluton stacyjny łączności w każdym 3 oficerów i 3 podoficerów. łącznie 12 oficerów, 12 podoficerów i 10 szeregowców obsady stałej. W styczniu prowadzono dalsze szkolenie II uzupełnienia, którzy byli przenoszeni do jednostek w ich miejsce przybywali następni. 22 stycznia nastąpiła zmiana na stanowisku dowódcy kompanii, nowym dowódcą został por. Maksymilian Szoc. 29 stycznia kompania przybyła do obozu w Egipcie. Kompania z uwagi na zadania szkoleniowe miała odbiegającą od etatu organizację. W połowie lutego 1944 przybyło do kompanii 48 junaków, z Junackiej Szkoły Łączności w Palestynie, utworzono z nich IV pluton. W marcu 1944, 7 zapasowa kompania łączności otrzymała nowy kompletny sprzęt techniczny i uzbrojenie. Żołnierze otrzymali nowy ekwipunek osobisty. 23 marca kompania pociągiem odjechała do Port Saidu, skąd statkiem udała się do Włoch.

28 marca kompania pod dowództwem kpt. Maksymiliana Szoca przybyła do Tarentu, skąd odjechała do . Rozkazem dowódcy Wysuniętej Bazy Armii L.dz.800/Tjn./SD/44 z dnia 1 maja 1944 otrzymała etat brytyjski ME.1776/1 i polski 65130. Na jego podstawie miała się składać z dowództwa kompanii z drużyną gospodarczą, plutonu radio, plutonu stacyjnego łączności i szyfranta. Od 8 czerwca do kompanii zaczęli przybywać żołnierz młodszego rocznika spośród Polaków, którzy dostali się do niewoli alianckiej, a wcześniej służyli w armii niemieckiej. W sierpniu zmieniono nazwę kompanii na „7 kompania łączności”. Po przeszkoleniu 25 września przekazano do 11 batalionu łączności 30 szeregowych, do 3 Karpackiego batalionu łączności 21 szeregowych, do 5 Kresowego batalionu łączności 4 szeregowych, a do 9 kompanii łączności 5 szeregowych. Z uwagi na potrzeby szkoleniowe powiększono skład kompanii. 18 października 7 kompania przeszła do Matery, gdzie posiadała lepsze warunki bytowe (bloki koszarowe) i szkoleniowe. 14 listopada zmieniony został numer kompanii na „17”. 10 listopada dowództwo 17 kompanii łączności przejął mjr Wincenty Janecki, a 17 listopada kolejny kpt. Franciszek Drewienkowski. Kilkunastu szeregowych kompanii oddelegowano na szkolenie radiomechaników do Rzymu. Z uwagi na problem ze szkoleniem podstawowym (unitarnym) w batalionach piechoty 17 Brygady Piechoty, w Materze w składzie 17 kompanii utworzono pluton wyszkolenia podstawowego pod dowództwem ppor. Henryka Borkiewicza, z szefem sierż. Władysławem Wierzbickim. Liczył on 70 szeregowych i kilku instruktorów. 10 stycznia 1945 mianowany został nowy dowódca kompanii kpt. Julian Tyszka. 18 marca kompanię wizytował pełniący obowiązki Naczelnego Wodza gen. dyw. Władysław Anders. 18 kwietnia 1945 17 kompania została przesunięta z Matery do Ostuni, gdzie zajęła cztery budynki na terenie miasta. Do chwili wyjazdu do Wielkiej Brytanii latem 1946 stacjonowała w Ostuni.

Na terenie Wielkiej Brytanii została początkowo włączona do Polskiego Korpusu Przysposobienia i Rozmieszczenia, następnie rozwiązana a żołnierze zdemobilizowani.

Dowódcy Dowódcy plutonu kompanii technicznej st. sierż. Jan Świekatowski ppor. Czesław Grabowski Dowódcy batalionu kpt. Julian Cichocki (15 – 30 X 1941) p.o. por. Bogumił Heinrich mjr Roman Banaszak(19 XII 1941 – 24 III 1942<) kpt. Jan Bułyha (24 III – 30 IV 1942) p.o. ppor. Mieczysław Kwiatkowski (30 IV – 15 VIII 1942) mjr Wacław Walknowski (15 VIII – 26 X 1942)

Obsady personalne batalionu i kompanii Obsada personalna z 6 III 1943 dowódca batalionu i dowódcy pododdziałów: dowódca batalionu – kpt. Stefan Czapliński adiutant batalionu – ppor. Józef Trocki dowódca plutonu parkowego łączności – ppor. Zakrzewski dowódca 1 kompanii łączności – ppor. Kazimierz Felski dowódca 2 kompanii łączności – ppor. Mieczysław Medyński dowódca 3 kompanii łączności – por. Mieczysław Sienkiewicz – pełnił obowiązki dowódcy batalionu dowódca plutonu radio – ppor. Stanisław Tyndziuk dowódca plutonu budowlanego łączności – ppor. Bogusław Burzyński dowódca plutonu stacyjnego łączności – ppor. Jan Struś.

Obsada personalna na dzień 5 II 1944 dowódcy dowódca kompanii – por./kpt. Maksymilian Szoc dowódca I plutonu radio – por. Stanisław Tyndziuk dowódca II plutonu telefonicznego – por. Waldemar Wysoki, zastępca dowódcy – ppor. Jan Struś dowódca III plutonu dowodzenia łączności – por. Alojzy Schreiber, zastępca dowódcy – ppor. Czesław Czerwoniuk ośrodek łączności Wysuniętej Bazy Armii – ppor. Jan Majewski dowódca IV plutonu junaków – por. Stanisław Karczek.

Obsada personalna na dzień 30 IX 1944 dowódcy kpt. Maksymilian Szoc dowódca I plutonu radio – ppor. Marian Dziemian dowódca II plutonu radio – ppor. Raymond Kucharski dowódca I plutonu telefonicznego – ppor. Jan Majewski.

Dowódcy 7 kompanii/batalionu łączności kpt. Florian Kotecki (29 II – 11 IV 1942) por. Stanisław Nowacki (12 IV – 18 XI 1942) ppor. Kazimierz Felski (18 XI – 7 XII 1942) kpt. Stefan Czapliński (8 XII 1942 – XII 1943) por. Jakub Blankenheim (XII 1943- 22 I 1944) por. Maksymilian Szoc (22 I – 9 XI 1944) mjr Wincenty Janecki (10 XI – 16 XI 1944) kpt. Franciszek Drewienkowski (17 XI 1944 – 10 I 1945) kpt. Julian Tyszka (od 10 I 1945)

Przypisy

Bibliografia

Jan Partyka, Odznaki i oznaki PSZ na Zachodzie 1939–1946. Wojska Lądowe. Rzeszów 1997.

Kategoria:Bataliony łączności Polskich Sił Zbrojnych Kategoria:Wojsko Polskie na Środkowym Wschodzie Kategoria:Oddziały 2 Korpusu Strzelców Kategoria:Oddziały 7 Dywizji Piechoty (PSZ)