Carl Benda (ur. 30 grudnia 1857 w Berlinie, zm. 24 maja 1932 w Turynie) – niemiecki anatom i patolog. Jako pierwszy użył terminu mitochondrium.
Życiorys Studiował medycynę w Berlinie, Heidelbergu, Wiedniu i Paryżu. Tytuł doktora medycyny uzyskał w 1881. Następnie był asystentem w instytutach patologicznych w Halle (Saale) i Getyndze oraz w Instytucie Fizjologicznym w Berlinie. W 1888 habilitował się z anatomii w Berlinie. Od 1894 do 1907 prosektor w Stadt-Krankenhaus am Urban, od 1899 profesor tytularny. Od 1908 do 1925 prosektor w Instytucie Patologii szpitala MoabitPagel JL: Biographisches Lexikon hervorragender Ärzte des neunzehnten Jahrhunderts. Berlin-Wien 1901, ss. 129-130. . W 1921 został profesorem honorowym, w 1925 przeszedł na emeryturę. Zmarł w maju 1932Nachruf. Archiv für experimentelle Zellforschung besonders Gewebezüchtung 13. Jego synem był lekarz Clemens Ernst Benda (1898–1975).
W 1898, używając fioletu krystalicznego, uwidocznił w preparatach histologicznych struktury, którym nadał nazwę mitochondriów – używaną do dziś. W 1901 roku wykazał, że w przysadce u chorych z akromegalią guz w płacie przednim utworzony jest z chromofilnych (kwasochłonnych) komórek.
Wybrane prace Zur Statistik der Conjunctivitis blennorrhoica. Berlin: Schade, 1880 Carl Benda, Paula Günther. Histologischer Handatlas. Franz Deuticke, Wien-Leipzig 1895 Die Dentinbildung in den Hautzähnen der Selachier. (1881) Untersuchungen über den Bau des funktionirenden Samenkanälchens einiger Säugethiere und Folgerungen für die Spermatogenese dieser Wirbelthierklasse. (1887) Untersuchungen über die Elemente des Molluscum contagiosum (1895)
Przypisy
Kategoria:Niemieccy anatomowie Kategoria:Urodzeni w 1857 Kategoria:Zmarli w 1932 Kategoria:Ludzie urodzeni w Berlinie