Jan Zając (ur. 20 czerwca 1939 w Libiążu Małym) – polski duchowny rzymskokatolicki, rektor Wyższego Seminarium Duchownego Archidiecezji Krakowskiej w latach 1984–1993, kustosz Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Krakowie-Łagiewnikach w latach 2002–2014, biskup pomocniczy krakowski w latach 2004–2014.
Życiorys Urodził się 20 czerwca 1939 w Libiążu Małym w rodzinie Piotra i Jadwigi z domu Klamki. Od 1953 był uczniem Liceum Ogólnokształcącego w Chrzanowie, gdzie w 1957 zdał egzamin dojrzałości. W latach 1957–1963 odbył studia filozoficzno-teologiczne w Wyższym Seminarium Duchownym Archidiecezji Krakowskiej. Święceń prezbiteratu udzielił mu 23 czerwca 1963 w katedrze na Wawelu biskup pomocniczy krakowski Karol Wojtyła. Inkardynowany został do archidiecezji krakowskiej.
W latach 1963–1971 pracował jako wikariusz kolejno w parafiach: Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Międzybrodziu Żywieckim (1963–1967), Matki Bożej Królowej Polski w Chełmku (1967–1970) i Ofiarowania Najświętszej Maryi Panny w Wadowicach (1970–1971). W latach 1977–1980 był duszpasterzem jednego z czterech rejonów Parafii Matki Bożej Królowej Polski w Nowej Hucie. Od 1980 do 1984 pracował jako proboszcz w Parafii św. Szczepana w Krakowie.
Od 1971 do 1977 był zatrudniony na stanowisku ojca duchownego w Wyższym Seminarium Duchownym Archidiecezji Krakowskiej. W latach 1984–1993 sprawował urząd rektora seminarium. W 1993 został dyrektorem Wydziału Koordynacji Duszpasterstwa Archidiecezji Krakowskiej, a w czerwcu 1998 ojcem duchownym w ramach Studium Formacji Stałej Kapłanów Archidiecezji Krakowskiej. W 1999 został mianowany wikariuszem biskupim ds. duszpasterstwa. W 2002 objął funkcję kustosza Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Krakowie-Łagiewnikach. Wszedł w skład rady kapłańskiej, rady duszpasterskiej i kolegium konsultorów. Został obdarzony godnościami kanonika Kapituły Metropolitalnej na Wawelu i protonotariusza apostolskiego.
14 sierpnia 2004 został mianowany przez papieża Jana Pawła II biskupem pomocniczym archidiecezji krakowskiej ze stolicą tytularną Taddua. Święcenia biskupie otrzymał wraz z Józefem Guzdkiem 15 września 2004 w Bazylice Bożego Miłosierdzia w Krakowie-Łagiewnikach. Udzielił mu ich kardynał Franciszek Macharski, arcybiskup metropolita krakowski, z towarzyszeniem arcybiskupa Józefa Kowalczyka, nuncjusza apostolskiego w Polsce, i arcybiskupa Stanisława Dziwisza, prefekta pomocniczego Domu Papieskiego. Na swoje zawołanie biskupie przyjął słowa Surgite, eamus! (Wstańcie, chodźmy!), pochodzące z Ewangelii św. Marka i będące jednocześnie tytułem książki papieża Jana Pawła II. Został ustanowiony wikariuszem generalnym archidiecezji. 7 października 2014 papież Franciszek przyjął jego rezygnację z obowiązków biskupa pomocniczego archidiecezji krakowskiej. W tym samym roku przestał pełnić funkcję kustosza Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Krakowie-Łagiewnikach, będąc odtąd kustoszem honorowym.
W ramach Konferencji Episkopatu Polski w marcu 2005 został przewodniczącym Zespołu ds. Sanktuariów. Objął też funkcję przewodniczącego Komisji Charytatywnej. Ponadto został przewodniczącym Komisji Nadzorczej Caritas Polska.
Spokrewniony (brat dziadka) ze Służebnicą Bożą Heleną Kmieć, polską misjonarką zamordowaną w 2017 w Boliwii.
Wyróżnienia W 2007 został przyjęty w poczet członków Zakonu Rycerskiego Bożego Grobu w Jerozolimie, w którym otrzymał rangę komandora.
W 2009 nadano mu tytuł honorowego obywatela Libiąża.
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Biskupi krakowscy Kategoria:Rektorzy Wyższego Seminarium Duchownego Archidiecezji Krakowskiej Kategoria:Kanonicy krakowskiej kapituły katedralnej Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Grobu Świętego Kategoria:Polscy członkowie Zakonu Rycerskiego Grobu Bożego w Jerozolimie Kategoria:Honorowi obywatele Libiąża Kategoria:Absolwenci uczelni w Krakowie Kategoria:Ludzie urodzeni w Libiążu Kategoria:Urodzeni w 1939