Eleazar – „uczony w Piśmie”, męczennik Starego Testamentu, święty prawosławny i katolicki, opisywany w Drugiej Księdze Machabejskiej.
W czasie prześladowań żydów jakie miało miejsce za rządów Antiocha IV Epifanesa (175–164 p.n.e.) w Antiochii Syryjskiej i Jerozolimie dziewięćdziesięcioletni Eleazar przeciwstawił się profanacji do jakiej chciał go zmusić syryjski władca stając się przykładem męstwa, wierności i bojaźni bożejpor. . Chcąc wprowadzić pogańskie obyczaje wśród wyznawców judaizmu chciano go zmusić (prawdopodobnie w obecności władcy) do publicznego spożycia wieprzowiny. Eleazar wypluł siłą wkładane mu do ust mięso, a także odmówił symulowania jedzenia. Mimo tortur pozostał nieugięty. Zginął zasieczony i rozerwany na strzępy stając się „pomnikiem cnoty”(2 Mch 6, 31 BT).
Analogia do męczenników chrześcijańskich sprawiła, że heroiczna postać wymieniana jest w homiliach Ojców Kościoła. W synaksarionach wspominany jest 1 sierpnia, obok Braci Machabejskich.
Zobacz też Eleazar (imię) święci prawosławni Rabin Bojaźń Boża
Przypisy
Linki zewnętrzne
Sant' Eleazar
Kategoria:Postacie Starego Testamentu Kategoria:Święci prawosławni Kategoria:Męczennicy Kategoria:Urodzeni w III wieku p.n.e. Kategoria:Zmarli w II wieku p.n.e.