Łopie (lt. Lapės, co po litewsku znaczy "lisy") – miasteczko kilka kilometrów na północ od Kowna, położone na prawym brzegu Wilij, na historycznej sienkiewiczowskiej (w szerokim znaczeniu) Laudzie.
Historia Po raz pierwszy zostało wymienione w 1591 r. Miejscowość należała do Czackich, potem do starosty Siwickiego, następnie przeszła do Ratowtów, a w XIX wieku własność Kacpra i Józefy Sokołowskich. Mieszkańcy są w większości polskiego pochodzenia, ale język polski znają głównie ludzie starsi. Jeszcze w 1920 roku Łopie zamieszkiwało 55% Polaków, a w niektórych okolicznych parafiach (gminach) jak Kiejdany, Wędziagoła, Łopie, Skorule, Pacunele i Wodokty Polacy stanowili 80-90% wszystkich mieszkańcówK. Buchowski, Polacy w niepodległym państwie litewskim, 1918-1940, Instytut Historii Uniwersytetu w Białymstoku, 1999, p. 22.. Zanik polskości spowodowały represje i szykany litewskie w okresie międzywojennym (lituanizacja), powojennw wypędzenia ("repatriacje") do centralnej Polski, wywózki na Wschód oraz eliminowanie wszelkich form polskiego szkolnictwa i życia kulturalnego w okresie międzywojennym i powojennym.
Zabytki Kościół pod wezwaniem św. Jana Chrzciciela – zbudowany w 1620 r. w stylu renesansowym, ufundowany przez kasztelana witebskiego Lackiego. Cmentarz z licznymi polskimi nagrobkami Ruiny renesansowego pałacu z przełomu XVI i XVII wieku, otoczone fosą
Przypisy
Linki zewnętrzne
Jadwiga Gojlewicz o Łopiach współczesnych Jadwiga Gojlewicz, Moja mała ojczyzna Jadwiga Gojlewicz, Wspomnienia w polskim dialekcie Kowieńszczyzny o Łopiach i pobliskich Lepszyszkach (nagranie), Archiwum Historii Mówionej
Kategoria:Kowieńszczyzna Kategoria:Miasteczka w okręgu kowieńskim Kategoria:Miejscowości w rejonie kowieńskim