thumb|390px|Beethoven w 1818 r., rysunek Augusta von Kloebera Poniżej znajduje się spis utworów muzycznych Ludwiga van Beethovena (1770–1827), uporządkowanych według gatunku. Ponadto, zamieszczona jest tu również lista bardziej znanych dzieł kompozytora, uszeregowanych pod względem numeru katalogowego. W nawiasach podano daty powstania lub publikacji.
Najczęstszymi sposobami numeracji dzieł Beethovena są: numeracja opusowa (skrót "op."), stosowana przez wydawców kompozytora za jego życia, oraz numeracja według gatunku. Dla przykładu, dwudziestą czwartą opublikowaną sonatę fortepianową Beethovena, wydaną jako op. 78, nazywa się "Sonatą fortepianową nr 24 Beethovena" lub też "Sonatą fortepianową op. 78 Beethovena" (co więcej, niekiedy, gdy utwór jako jedyny spośród dzieł danego gatunku w dorobku kompozytora utrzymany jest w danej tonacji, nazywa się go także według niej – tak jak i w tym przypadku: "Sonata fortepianowa Fis-dur Beethovena").
Jeśli chodzi o utwory nieopublikowane, zdecydowanej większości z nich przypisano numery bądź "WoO", bądź "Anh". Na przykład drobny utwór fortepianowy znany jako "Dla Elizy" nosi właściwą nazwę "Bagatela a-moll WoO 59".
Niektóre dzieła mają przydomki, jak np. III Symfonia Es-dur op. 55 "Eroica" albo Sonata fortepianowa nr 14 cis-moll op. 27 nr 2 "Księżycowa".
Spis utworów według gatunku thumb|460px|Początek V symfonii c-moll
Utwory na orkiestrę Beethoven stworzył w swoim życiu dziewięć symfonii, dziewięć koncertów i inne kompozycje na orkiestrę, od uwertur do różnego rodzaju muzyki okolicznościowej. Z koncertów szeroko znanych jest siedem (jeden skrzypcowy, pięć fortepianowych, jeden tzw. "Potrójny" na skrzypce, wiolonczelę i fortepian); pozostałe dwa to: nieopublikowany, bardzo wczesny (koncert fortepianowy Es-dur WoO 4 oraz fortepianowa aranżacja Koncertu skrzypcowego op. 61 (oznaczana jako op. 61a).
Symfonie op. 21: I symfonia C-dur (skomponowana 1799–1800, premiera 1800). op. 36: II symfonia D-dur (skomponowana 1801–02, premiera 1803). op. 55: III symfonia Es-dur "Eroica" (skomponowana 1803, premiera 1804). op. 60: IV symfonia B-dur (skomponowana 1806, premiera 1807). op. 67: V symfonia c-moll (skomponowana 1805–08, premiera 1808). op. 68: VI symfonia F-dur "Pastoralna" (skomponowana 1805–08, premiera 1808). op. 92: VII symfonia A-dur (skomponowana 1811–12, premiera 1813). op. 93: VIII symfonia F-dur (skomponowana 1811–12, premiera 1814). op. 125: IX symfonia d-moll (skomponowana 1817–24, premiera 1824).
Beethoven w ostatnim roku życia rozpoczął także pisanie swojej Dziesiątej symfonii; w 1990 r. muzykolog Barry Cooper sporządził ze szkiców do niej część Andante – Allegro – Andante, która jest próbą rekonstrukcji I części niepowstałego dzieła.
Koncerty WoO 4: Koncert fortepianowy Es-dur (1784). op. 15: I koncert fortepianowy C-dur (1795). op. 19: II koncert fortepianowy B-dur (przed 1793). op. 37: III koncert fortepianowy c-moll (1803). op. 56: tzw. Koncert potrójny C-dur na skrzypce, wiolonczelę i fortepian (1805). op. 58: IV koncert fortepianowy G-dur (1807). op. 61: Koncert skrzypcowy D-dur (1806). op. 61a: aranżacja op. 61 na fortepian (czasem określana jako "VI koncert fortepianowy Beethovena"). op. 73: V koncert fortepianowy Es-dur Cesarski (1809). Hess 15: "VI koncert fortepianowy" D-dur (Beethoven zarzucił jego tworzenie – rekonstrukcji części I dokonał Nicholas Cook)Unheard Beethoven Search (1815).
Inne utwory na instrument solo i orkiestrę thumb|500px|Temat Fantazji op. 80, bardzo zbliżony do późniejszego tematu Ody do radości WoO 6: Rondo B-dur na fortepian i orkiestrę (1795). op. 40: Romans G-dur na skrzypce i orkiestrę (1802). op. 50: Romans F-dur na skrzypce i orkiestrę (1798). op. 80: Fantazja c-moll na fortepian, chór, cztery głosy solo i orkiestrę (1808).
Uwertury i muzyka okolicznościowa op. 43: Twory Prometeusza, uwertura i muzyka do baletu (1801). op. 62: uwertura Coriolan (1807). uwertury skomponowane do opery Fidelio op. 72: op. 72: uwertura Fidelio (1814). op. 72a: uwertura Leonora (tzw. "Leonora II") (1805). op. 72b: uwertura Leonora (tzw. "Leonora III") (1806). op. 138: uwertura Leonora (tzw. "Leonora I") (1807). op. 84: Egmont, uwertura i muzyka do dramatu J.W. Goethego (1810). op. 91: Zwycięstwo Wellingtona, czyli bitwa pod Vittorią (tzw. "symfonia Bitewna") (1813). op. 113: Ruiny Aten (Die Ruinen von Athen), uwertura i muzyka do dramatu (1811). op. 117: Król Stefan (König Stephan), uwertura i muzyka do dramatu (1811). op. 115: uwertura Imieninowa (Namensfeier) (1815). op. 124: Uwertura Poświęcenie domu (Die Weihe des Hauses) (1822).
Muzyka kameralna Beethoven napisał szesnaście kwartetów smyczkowych i liczne inne utwory kameralne: tria fortepianowe, tria smyczkowe, sonaty na fortepian i skrzypce oraz fortepian i wiolonczelę, a także utwory z udziałem instrumentów dętych.
Tria Tria fortepianowe op. 1: Trzy tria fortepianowe (1795): nr 1: Trio fortepianowe nr 1 Es-dur; nr 2: Trio fortepianowe nr 2 G-dur; nr 3: Trio fortepianowe nr 3 c-moll. thumb|300px|Beethoven podczas pracy op. 11: Trio fortepianowe nr 4 B-dur tzw. Gassenhauer (1797, wersja ze skrzypcami zamiast klarnetu). op. 70: Dwa tria fortepianowe (1808): nr 1: Trio fortepianowe nr 5 D-dur tzw. Duch (Geistertrio); nr 2: Trio fortepianowe nr 6 Es-dur. op. 97: Trio fortepianowe nr 7 B-dur tzw. Arcyksiążęce (1811).
Kwartety fortepianowe op. 16/b: Kwartet fortepianowy Es-dur (1797) (aranżacja Kwintetu na fortepian i instrumenty dęte op. 16).
Tria smyczkowe op. 3: Trio smyczkowe nr 1 Es-dur (1794). op. 8: Serenada na skrzypce, altówkę i wiolonczelę D-dur (Trio smyczkowe nr 2) (1797). op. 9: Trzy tria smyczkowe (1798): nr 1: Trio smyczkowe nr 3 G-dur; nr 2: Trio smyczkowe nr 4 D-dur; nr 3: Trio smyczkowe nr 5 c-moll.
Kwartety smyczkowe Wczesne op. 18: 6 kwartetów smyczkowych: nr 1: Kwartet smyczkowy nr 1 F-dur (1799); nr 2: Kwartet smyczkowy nr 2 G-dur (1799); nr 3: Kwartet smyczkowy nr 3 D-dur (1798/99); nr 4: Kwartet smyczkowy nr 4 c-moll (1799); nr 5: Kwartet smyczkowy nr 5 A-dur (1799); nr 6: Kwartet smyczkowy nr 6 B-dur (1800).
Środkowe op. 59: Trzy kwartety smyczkowe, tzw. Kwartety Razumowskiego (1806): nr 1: Kwartet smyczkowy nr 7 F-dur; nr 2: Kwartet smyczkowy nr 8 e-moll; nr 3: Kwartet smyczkowy nr 9 C-dur; op. 74: Kwartet smyczkowy nr 10 Es-dur tzw. Harfowy (Harfenquartett) (1809). thumb|300px|Strona tytułowa Kwartetu op. 130 op. 95: Kwartet smyczkowy nr 11 f-moll tzw. Quartetto serioso (1810).
Późne tzw. Kwartety Golicynowskie: op. 127: Kwartet smyczkowy nr 12 Es-dur (1823/24). op. 130: Kwartet smyczkowy nr 13 B-dur (1825). op. 131: Kwartet smyczkowy nr 14 cis-moll (1826). op. 132: Kwartet smyczkowy nr 15 a-moll (1825). op. 133: Wielka Fuga B-dur – początkowo finał op. 130 (1826). op. 135: Kwartet smyczkowy nr 16 F-dur (1826).
Kwintety smyczkowe op. 4: Kwintet smyczkowy Es-dur (1795). op. 29: Kwintet smyczkowy C-dur (1801). op. 104: Kwintet smyczkowy c-moll (1817). op. 137: Fuga na kwintet smyczkowy D-dur (1817).
Muzyka kameralna z udziałem instrumentów dętych op. 11: Trio na fortepian, klarnet i wiolonczelę B-dur tzw. Gassenhauer (1797, wersja ze skrzypcami zamiast klarnetu wspomniana została jako Trio fortepianowe nr 4). op. 16: Kwintet na fortepian i instrumenty dęte Es-dur (1796, później aranżowany na kwartet fortepianowy). op. 20: Septet na klarnet, róg, fagot, skrzypce, altówkę, wiolonczelę i kontrabas Es-dur (1799). op. 38: Trio na fortepian, klarnet (lub skrzypce) i wiolonczelę Es-dur (1803, aranżacja Septetu op. 20). op. 71: Sekstet na 2 klarnety, 2 rogi i 2 fagoty Es-dur (1796). op. 81b: Sekstet na 2 rogi i kwartet smyczkowy. op. 87: Trio na 2 oboje i rożek angielski C-dur (1795). op. 103: Oktet na 2 oboje, 2 klarnety, 2 rogi i 2 fagoty Es-dur (1792). op. 105: 6 zestawów wariacji na fortepian i flet (1819). op. 107: 10 zestawów wariacji na fortepian i flet (1820).
Sonaty na instrument solowy z fortepianem Sonaty skrzypcowe op. 12: Trzy sonaty skrzypcowe (1798): nr 1: Sonata skrzypcowa nr 1 D-dur; nr 2: Sonata skrzypcowa nr 2 A-dur; nr 3: Sonata skrzypcowa nr 3 Es-dur. op. 23: Sonata skrzypcowa nr 4 a-moll (1801). thumb|300px|Strona tytułowa sonaty Kreutzerowskiej op. 24: Sonata skrzypcowa nr 5 F-dur tzw. Wiosenna (1801). op. 30: Trzy sonaty skrzypcowe (1803): nr 1: Sonata skrzypcowa nr 6 A-dur; nr 2: Sonata skrzypcowa nr 7 c-moll; nr 3: Sonata skrzypcowa nr 8 G-dur. op. 47: Sonata skrzypcowa nr 9 A-dur tzw. Kreutzerowska (1803). op. 96: Sonata skrzypcowa nr 10 G-dur (1812).
Sonaty wiolonczelowe op. 5: Sonaty wiolonczelowe nr 1 i 2 (1796): nr 1: Sonata wiolonczelowa nr 1 F-dur; nr 2: Sonata wiolonczelowa nr 2 G-dur. op. 69: Sonata wiolonczelowa nr 3 A-dur (1808). op. 102: Sonaty wiolonczelowe nr 4 i 5 (1815): nr 1: Sonata wiolonczelowa nr 4 C-dur; nr 2: Sonata wiolonczelowa nr 5 D-dur.
Sonaty na róg i fortepian op. 17: Sonata F-dur na róg i fortepian (1800).
Utwory na fortepian solo Poza słynnymi 32 sonatami fortepianowymi, spuścizna Beethovena obejmuje także utworów jednoczęściowych, przede wszystkim ponad dużą liczbę w dużej mierze nieopublikowanych wariacji oraz bagatel, w tym popularne "Dla Elizy".
Sonaty fortepianowe WoO 47 Sonaty fortepianowe, tzw. Kurfürstensonaten (1783): nr 1: Es-dur; nr 2: f-moll; nr 3: D-dur. WoO 50 Dwie części Sonaty (Sonatiny) fortepianowej F-dur (ok. 1788/90). op. 2: Trzy sonaty fortepianowe (1795): nr 1: Sonata fortepianowa nr 1 f-moll; nr 2: Sonata fortepianowa nr 2 A-dur; nr 3: Sonata fortepianowa nr 3 C-dur. op. 7: Sonata fortepianowa nr 4 Es-dur (1797). op. 10: Trzy sonaty fortepianowe (1798): nr 1: Sonata fortepianowa nr 5 c-moll; nr 2: Sonata fortepianowa nr 6 F-dur; nr 3: Sonata fortepianowa nr 7 D-dur. WoO 51 Sonata (Sonatina) fortepianowa C-dur (fragment) (1791/92?, 1797/98). op. 13: Sonata fortepianowa nr 8 c-moll tzw. Patetyczna (1798). op. 14: Dwie sonaty fortepianowe (1799): nr 1: Sonata fortepianowa nr 9 E-dur (w 1801 r. zaaranżowana przez kompozytora na Kwartet smyczkowy F-dur H 34); nr 2: Sonata fortepianowa nr 10 G-dur. op. 22: Sonata fortepianowa nr 11 B-dur (1800). op. 26: Sonata fortepianowa nr 12 As-dur (1801). op. 27: Dwie sonaty fortepianowe (1801): nr 1: Sonata fortepianowa nr 13 Es-dur Sonata quasi una fantasia; nr 2: Sonata fortepianowa nr 14 cis-moll Sonata quasi una fantasia, tzw. Księżycowa. op. 28: Sonata fortepianowa nr 15 D-dur tzw. Pastoralna (1801). op. 31: Trzy sonaty fortepianowe (1802): nr 1: Sonata fortepianowa nr 16 G-dur; nr 2: Sonata fortepianowa nr 17 d-moll tzw. Burza; nr 3: Sonata fortepianowa nr 18 Es-dur. op. 49: Dwie sonaty fortepianowe (1792): nr 1: Sonata fortepianowa nr 19 g-moll; nr 2: Sonata fortepianowa nr 20 G-dur. thumb|480px|Rękopis początku Sonaty E-dur op. 109 op. 53: Sonata fortepianowa nr 21 C-dur tzw. Waldsteinowska (1803). WoO 57: Andante favori — początkowo środkowa część sonaty Waldsteinowskiej (1804). op. 54: Sonata fortepianowa nr 22 F-dur (1804). op. 57: Sonata fortepianowa nr 23 f-moll tzw. Appassionata (1805). op. 78: Sonata fortepianowa nr 24 Fis-dur (1809). op. 79: Sonata fortepianowa nr 25 G-dur (1809). op. 81a: Sonata fortepianowa nr 26 Es-dur tzw. Les Adieux (1810). op. 90: Sonata fortepianowa nr 27 e-moll (1814). op. 101: Sonata fortepianowa nr 28 A-dur (1816). op. 106: Sonata fortepianowa nr 29 B-dur tzw. Hammerklavier (1819). op. 109: Sonata fortepianowa nr 30 E-dur (1820). op. 110: Sonata fortepianowa nr 31 As-dur (1821). op. 111: Sonata fortepianowa nr 32 c-moll (1822). Dwie sonaty fortepianowe w dodatku (Anhang) A Katalogu Kinskyego: Anh. 5 nr 1 Sonata fortepianowa G-dur. Anh. 5 nr 2 Sonata fortepianowa F-dur.
Wariacje op. 34: 6 wariacji F-dur na temat własny (1802). op. 35: 15 wariacji i fuga Es-dur na temat własny ("Eroica-Variationen") (1802). op. 76: 6 wariacji D-dur na temat własny (1809).