AgustaWestland AW149 – wielozadaniowy śmigłowiec wyprodukowany przez przedsiębiorstwo Leonardo (dawniej AgustaWestland), przeznaczony do zadań transportowych, bezpośredniego wsparcia lotniczego, ratownictwa bojowego i morskiego, jako stanowisko dowodzenia i inne. Śmigłowiec jest powiększoną wersją śmigłowca AgustaWestland AW139.
Historia Projekt thumb|left|AW139 z którego wywodzi się wersja AW149 AW149 powstał jako odpowiedź przedsiębiorstwa na zamówienie przez Włoskie Siły Zbrojne na nowy śmigłowiec ratowniczy. Do tej pory AgustaWestland oferowała maszyny lekkie typu AW109 LUH i ciężkie AW101. Pomiędzy nimi był średni śmigłowiec AW139M, którego głównym polem działania była jednak służba cywilna oraz 6-tonowy AgustaWestland AW159. Koncepcji budowy AW149 przyświecała myśl opracowania średniego śmigłowca transportowego, zdecydowanie lepiej radzącego sobie na współczesnym polu walki niż AW139, o większej ładowności niż AW159, o podobnych możliwościach bojowych jak NHI NH90 (w którego produkcji AgustaWestland ma również swój udział), ale tańszego od niego w eksploatacji, a co za tym idzie będącego zdecydowanie korzystniejszym wyborem dla potencjalnych użytkowników cywilnych. Podczas targów Farnborough International Airshow, odbywających się w Farnborough, w 2006 roku ujawniono publicznie informację o rozpoczęciu prac nad nowym śmigłowcem. Prace nad nową maszyną koncentrowały się w dwóch ośrodkach przedsiębiorstwa, w brytyjskim Yeovil prowadzono prace konstruktorskie, a sam prototyp budowano we włoskim Cascina Costa. W 2009 roku, na odbywającym się w Paryżu Międzynarodowym Salonie Lotniczym zaprezentowano po raz pierwszy makietę nowego śmigłowca w skali 1:1Leszek A. Wieliczko, Nowe śmigłowce polskiej kawalerii, „Nowa Technika Wojskowa”, nr 9 (2023), s. 30–34, . Ukończony pierwszy prototyp (P1) po raz pierwszy wzbiła się w powietrze 13 listopada 2009 roku w zakładach Leonardo w Vergiate. Za jego sterami siedział szef pilotów doświadczalnych przedsiębiorstwa Giuseppe Lo Coco, który odbył 20-minutowy lotDziewiczy lot AW149, „Lotnictwo”, nr 12 (2009), s. 12, . Drugi prototyp (P2) po raz pierwszy wzbił się w powietrze 26 lutego 2011 roku. Oblatany egzemplarz prezentował docelową konfigurację, z silnikami CT7-2E1, nowym układem przeniesienia mocy, nowym wirnikiem głównym i ogonowym. Ukończony egzemplarz (był nim P2), po raz pierwszy zaprezentowano publicznie również na Międzynarodowym Salonie Lotniczym w Paryżu w czerwcu 2011 roku. Do czasu prezentacji, obydwa prototypy wykonały łącznie ponad 170 lotów, spędzając w powietrzu ponad 250 godzin. W trakcie tego samego wydarzenia, producent zapowiedział budowę cywilnej wersji śmigłowca, oznaczonej jako AW189. Maszynę oblatano 21 grudnia 2011 roku. Wybudowano jeszcze trzy prototypy P4, P5 i P6, które posłużyły do przeprowadzenia dalszych prób. Na P4 sprawdzono działanie zewnętrznych zaczepów uzbrojenia. P5 został demonstratorem wersji poszukiwawczo-ratowniczej przeznaczonej na rynek cywilny. P6 był wykorzystywany przez producenta jako maszyna pokazowa, demonstrowana na pokazach i targach lotniczych.
Podczas targów Farnborough International Airshow odbywających się w dniach 14 - 20 lipca 2014 roku, 15 lipca, AW149 przyznano wojskowy certyfikatu typu, wydany przez Zarząd Uzbrojenia Lotniczego i Nawigacji Lotniczej (Direzione degli Armamenti Aeronautici e per l'Aeronavigabilità). Stało się to możliwe po pomyślnym przejściu badań w wojskowym ośrodku doświadczalnym Reparto Sperimentale di Volo znajdującym się w bazie Pratica di Mare zlokalizowanej niedaleko RzymuPiotr Butowski, Farnborough International Airshow, 14-20 lipca 2014 r., „Lotnictwo”, nr 9 (2014), s. 22-29, . thumb|left|AW189 w barwach His Majesty's Coastguard
Konstrukcja thumb|left|AW149 zaprezentowany na Royal International Air Tattoo w 2015 roku AgustaWestland AW149 wybudowano w klasycznym układzie konstrukcyjnym z pojedynczym wirnikiem nośnym i śmigłem ogonowym. Od samego początku, maszynę projektowano pod kątem spełnienia restrykcyjnych wymagań sił zbrojnych. Śmigłowiec charakteryzuje się dużą odpornością konstrukcji na zderzenia z ptakami, przestrzelenia pociskami i uderzeniem w ziemie. Przykładem rozwiązań konstrukcyjnych powstałych z myślą o przeżywalności na polu walki są dwa niezależne od siebie układy hydrauliczne i dwa elektryczne. Każdy z nich poprowadzono w dużej odległości od siebie, dzięki czemu pojedyncze przestrzelenie nie jest w stanie uszkodzić obydwu układów na raz. Zbiorniki paliwa osłonięto samouszczelniającymi się okładzinami. Wpływ na przeżywalność załogi ma również konstrukcja zbiorników paliwa, zaprojektowanych tak aby po uderzeniu śmigłowca w ziemie nie doszło do ich rozerwania i rozlania paliwa. Podobne zabezpieczenie posiada przedział silnikowy, dzięki czemu potencjalna eksplozja jednostki napędowej nie powinna powodować rozrzucenia części silnika. Nawet po przestrzeleniu łopaty wirnika głównego pociskiem kalibru 12,7 mm śmigłowiec może kontynuować lot przez około 90 min. Przekładnia główna, ogonowa i pośrednia mogą pracować bez smarowania z pełną mocą silników przez około 50 minut. W tym czasie śmigłowiec może pokonać dystans około 185 km. Maszynę wyposażono w system samoobrony, w którego skład wchodzą czujniki ostrzegające o opromieniowaniu śmigłowca przez radar i laser oraz system ostrzegający o nadlatujących pociskach rakietowych.
Duży udział w konstrukcji skorupy AW149 odgrywają kompozyty. Dojście do kabiny ładunkowej, w której może pomieścić się 16 żołnierzy z pełnym wyposażeniem lub maksymalnie 19 żołnierzy z lekkim wyposażeniem, zapewniają duże przesuwane do tyłu drzwi o szerokości 1,42 m. Kabina transportowa ma 3,47 m długości, 2,24 m szerokości, 1,42 m wysokości i 11,2 m³ objętości. W wersji medycznej możliwe jest przewożenie czterech piętrowych standardowych noszy lub moduł medyczny z trzema noszami. Za kabiną ładunkową znajduje się zbiornik paliwa lotniczego. Fotele obydwu pilotów są opancerzone, dodatkowo cały kokpit i kabina desantowa może być osłonięta lekkim pancerzem. Śmigłowiec posiada trójpodporowe podwozie, częściowo chowane w locie. Przednie, składające się z dwóch kół, chowane jest w kadłub, główne (dwa golenie z pojedynczymi kołami) do bocznych owiewek po obu stronach kadłuba. Konstrukcja podwozia może absorbować energię zderzenia z ziemią z prędkością 12,8 m/s, cywilne normy zakładają zaabsorbowanie energii zderzenia do maksymalnej prędkości opadania 2,4 m/s.
Napęd stanowią dwa silniki turbowałowe GE Aerospace CT7-2E1 wyposażone w elektroniczny układ sterowania FADEC o maksymalnej mocy startowej 1479 kW (1983 KM) i mocy ciągłej 1395 kW (1870 KM). W pierwszym prototypie zastosowano silniki PWC PT6C-67C z AW139. Przewidziano również zastosowanie francuskiego silnika Safran Aneto-1K o maksymalnej mocy startowej 1827 kW (2450 KM) i mocy ciągłej 1715 kW (2300 KM). Jednostki wyposażone są w system przeciwpożarowy. Francuska jednostka, dzięki większej mocy lepiej sprawdza się w warunkach dużej wilgotności, temperatury i wysokości. Jest jednak większa od amerykańskiej jednostki i ma większe zużycie paliwa. Silniki uruchamiane są dzięki pomocniczej jednostce napędowej francuskiego Safrana o mocy 60 kW.
Śmigłowiec ma pięciołopatowy wirnik z możliwością zastosowania instalacji przeciwoblodzeniowej. Uzbrojenie podwieszane będzie na zewnętrznych węzłach uzbrojenia. Śmigłowiec charakteryzuje się niską syganturą akustyczną, termiczną, (na dyszach wylotowych spalin zamontowano układ chłodzenia IRSS - Infrared Siganture Suppression amerykańskiej firmy Davis Engineering), radiolokacyjną i elektromagnetyczną, parametry te mają utrudnić wykrycie maszyny. W przypadku maszyn przeznaczonych do realizacji zadań nad akwenami, przewidziano możliwość instalacji awaryjnych, nadmuchiwanych pływaków, pozwalających utrzymać śmigłowiec na powierzchni przy stanie morza do 6 w skali Beauforta.
Załoga ma do dyspozycji cyfrową awionikę, podatną na modyfikacje, system zarządzania lotem, system nawigacyjny, identyfikacji swój-obcy, system ulepszonej wizualizacji otoczenia, szyfrowanej łączności i monitorowania stanu technicznego śmigłowca. Radar nawigacyjno-pogodowy, pod nosem maszyny umieszczona została głowica obserwacyjna z kamerami telewizyjną i termowizyjną, na życzenie potencjalnego odbiorcy producent przewiduje również umieszczenie w głowicy laserowego dalmierza/wskaźnika celów. Cztery kolorowe monitory LCD podają załodze wszelkie niezbędne informacje. Kabina przystosowana jest do obsługi przez załogę wyposażoną w gogle noktowizyjne.
Jako wyposażenie dodatkowe, producent przewidział możliwość między innymi instalacji haka do podwieszania ładunków pod kadłubem śmigłowca o maksymalnej masie 2800 kg, reflektora, nożyc do przecinania przewodów podczas kolizji, wyciągarkę, przeciwoblodzeniowy system łopat wirnika głównego, wewnętrzny, dodatkowy zbiornik paliwa. Uzbrojenie Śmigłowiec na swoim pokładzie może przenosić uzbrojenie strzeleckie oraz kierowane pociski rakietowe powietrze-ziemia i powietrze-powietrze oraz niekierowane pociski rakietowe kalibru 70 mm. Uzbrojenie strzeleckie można montować w drzwiach kabiny ładunkowej, karabiny maszynowe kalibru 7,62 mm i 12,7 mm lub podwieszać na zewnętrznych zaczepach zasobniki strzeleckie z karabinami 12,7 mm lub działkami 20 mm. Użytkownicy AgustaWestland brała udział w konkursie na nowy wielozadaniowy śmigłowiec dla Sił Zbrojnych Republiki Tureckiej (TUHP/Turkish Utility Helicopter Programme). W 2011 roku Turcja wybrała śmigłowiec S-70i Black HawkTURCJA WYBRAŁA T-70. Altair, 22 kwietnia 2011.. Kontrakt na 109 śmigłowców oznaczonych T70 podpisano w 2014 rokuTURCJA ZAMÓWIŁA BLACK HAWKI ZA 3,5 MLD USD. Altair, 22 lutego 2014. Dostawy śmigłowców zaczęły się z kilkuletnim opóźnieniem w połowie grudnia 2022 rokuMichał Gajzler, T625, T925 i T929 - droga do tureckiej śmigłowcowej samodzielności, „Nowa Technika Wojskowa”, nr 11 (2023), s. 36–43, .
Pierwszym zagranicznym nabywcą nowych śmigłowców została Tajlandia. 19 sierpnia 2016 roku podpisano kontrakt na zakup pięciu AW149. Maszyny były przeznaczone dla tajlandzkich wojsk lądowych. Dodatkowe cztery maszyny tego samego typu zakupiono dla Królewskiej Tajlandzkiej Policji. Zamówione śmigłowce dostarczono w 2017 roku. W siłach lądowych AW149 zastąpiły wysłużone Bell UH-1H. Śmigłowce wojskowe trafiły na stan 1. Batalionu Lotniczego. Tajowie mieli już doświadczenie w eksploatacji podobnych maszyn. W grudniu 2012 roku i styczniu 2014 roku do kraju trafiły zakupione AW139 w wersji VIP. Między grudniem 2015 roku a majem 2017 roku dostarczono AW139 w standardowej wersji transportowejLeszek A. Wieliczko, Modernizacja lotnictwa wojskowego Tajlandii, „Nowa Technika Wojskowa”, nr 11 (2023), s. 44–55, .