Węgierski Pułk Piechoty Nr 19 () – pułk piechoty cesarskiej i królewskiej Armii.

Historia pułku Pułk kontynuował tradycje pułku utworzonego w 1734. Okręg uzupełnień – Jawaryn (). Pułk obchodził swoje święto 18 października, w rocznicę bitwy pod Lipskiem stoczonej w 1813 roku. Kolory pułkowe: wyłogi i patki błękitne, guziki srebrne.

Garnizony pułku W 1873 roku komenda pułku znajdowała się w Comoru, komenda uzupełnień oraz batalion zapasowy w Jawarynie (węg. Győr). W latach 1903–1905 komenda pułku oraz 1. i 4. bataliony stacjonowały w Győr, natomiast 2. i 3. bataliony w Bratysławie. W latach 1906–1907 i 1910–1912 komenda pułku oraz 1., 2. i 4 bataliony stacjonowały w Wiedniu, natomiast 3. batalion w Jawarynie (węg. Győr). W latach 1912–1914 komenda pułku i 2 batalion stacjonował w Tolminie, 1 batalion w Sežanie (wł. Sesana), 3 batalion w Jawarynie (węg. Győr), natomiast 4 batalion w Kobarid ().

Pułk w I wojnie światowej W przededniu I wojny światowej pułk etatowo niewielki sztab, cztery bataliony po cztery kompanie. Kompania piechoty czasu wojny składała się z czterech plutonów i liczyła około 250 żołnierzy i 5 oficerów. Na szczeblu pułku występowały także cztery oddziały karabinów maszynowych (w każdym 1 oficer i 36 szeregowych) i pluton pionierów. W sumie pułk liczył około 4600 żołnierzy. W tym czasie pułk (bez 3. batalionu) wchodził w skład 98 Brygady Piechoty należącej do 49 Dywizji Piechoty. Wiosną 1912 roku pułk (bez 3. batalionu) został podporządkowany komendantowi nowo utworzonej 94 Brygady Piechoty w Tolminie (), należącej do 28 Dywizji Piechoty. Trzeci batalion stacjonujący w Jawarynie (węg. Győr) był podporządkowany komendantowi 65 Brygady Piechoty należącej do 33 Dywizji Piechoty. Skład narodowościowy w 1914 roku 95% – Węgrzy, 5% – inni. Wykorzystując doświadczenia wojenne, w cesarsko-królewskiej armii wspólnej rozpoczęto wprowadzać nowe rozwiązania organizacyjne. W nowej strukturze pułk miał posiadać trzy bataliony, kompanię karabinów maszynowych (8 ckm), kompanię techniczną i kompanię pionierów. W ramach tak zwanej „reformy Conrada”, pułk przekazał swój jeden batalion nowo formowanemu 126 pułkowi piechoty.

W latach 1914–1915 pułk walczył z armią rosyjską w Galicji. Żołnierze pułku są pochowani m.in. na cmentarzach wojennych: nr 145 Gromnik i nr 314 Bochnia.

Szefowie pułku Kolejnymi szefami pułku byli: FM Leopold Stephan von Pálffy ab Erdöd (1734 – †9 IV 1773), FZM (1773 – 1786 → szef IR. 26), FM Allvintzi de Berberek (1786 – †25 XI 1810), FM Philipp August Friedrich Landgraf von Hessen-Homburg (1812 – †15 XII 1846), FZM Karl Philipp Borromäus Fürst zu Schwarzenberg (1847 – †25 VI 1858), FML Rudolf Habsburg-Lotaryński (1858 – †30 I 1889), arcyksiążę generał kawalerii Franciszek Ferdynand Habsburg (1890–1918). W latach 1858–1869 drugim szefem pułku był FZM Heinrich von Handel.

Komendanci pułku płk Carl Edler von Ráth (1873) płk Hugo Kalliwoda (1903–1906) płk Karl Waitzendorfer (1907–1911 → komendant 27 Brygady Piechoty) płk Rudolf Ritter von Metz (1911 – 1914)

Przypisy

Bibliografia

Michael R. Lorenz, Österreich-Ungarns bewaffnete Macht 1900–1914

Kategoria:Cesarska i Królewska Armia w Wiedniu Kategoria:Győr Kategoria:Węgierskie pułki piechoty cesarskiej i królewskiej Armii Kategoria:Jednostki organizacyjne wojska utworzone w 1734 Kategoria:Austro-węgierskie jednostki piechoty rozwiązane w 1918