Łuk retrofleksyjny – jedna z odmian łuku wschodniego.
Z procesu budowy i kształtu przypomina łuk refleksyjny. Różni się od niego sztywnymi zakończeniami ramion z zaczepami na cięciwę i podkładkami (wspornikami) umieszczonymi poniżej. W początkowej fazie naciągania takiego łuku działa tylko cześć cięciwy, w drugiej – odginają się zakończenia łuku zwalniając całą cięciwę. Dzięki tym udoskonaleniom (wspornikom) energia wypuszczenia strzały jest znacznie większa niż w przypadku łuku refleksyjnego.
W zbiorach Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie znajduje się chiński łuk retrofleksyjny z XVII–XVIII wieku. Łęczysko jego jest wykonane z drewna i ścięgien, grzbiet pokrywa warstwa łyka brzozowego i lakieru ozdobiony deseniem przypominającym pojedyncze liście, malowanym czarnym tuszem. Na sztywnych zakończeniach ramion, poniżej gryfów po stronie brzuśca umocowano 2 drewniane wsporniki. Gryfy (zaczepy na cięciwę) wykonano z rogu, cięciwę spleciono z nici jedwabnych, majdan owinięto łykiem brzozowym. Długość broni z nałożoną cięciwą , masa . Strzała długości , w tym: drzewce – , grot (żelazny, płaski, w kształcie wydłużonego trójkąta, zakończony tuleją) – . Łubie ze skóry pokryte jest aksamitem z mosiężnymi ozdobami: wysokości , szerokości u góry , u dołu – .
Bibliografia Zdzisław Żygulski jun., Stara broń w polskich zbiorach, KAW, Warszawa 1982, s. 236. Jerzy Werner, Polska broń. Łuk i kusza, Ossolineum 1974, s. 29.
Kategoria:Łuki i kusze